Masuk"ฉันเป็นคนทำทำไมฉันจะไม่รู้""ชิ จงใจชัด ๆ เลย""เมื่อกี้ฉันห้ามแล้ว เธอจะกินเอง" ก็จริงเมื่อครู่เขาส่งสายตาให้ฉันตลอด ทว่าฉันเป็นคนรั้นจะกินเอง"เพื่อความสุขของลูกกับพี่ แม้เค็มฉันก็ยอม""เจ้าเล่ห์จริง ๆ" มือหนาขยี้หัวฉันด้วยความมันเขี้ยว แน่นอนว่าท่าทางฉันเมื่อกี้คือการออดอ้อนใส่เขาต่างหาก แต่ก็มี
"ผมคิดว่าเมื่อกี้เราทำเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่ม""อันนี้มันเค้กช็อกโกแลตหน้าไหม้หนิครับ" ฉันถึงทำกับหลุดขำพรืดในตอนที่ลูกชายสองคนที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จกำลังจดจ้องเค้กก้อนแรกของพวกเขาสีหน้าขมวด ก่อนที่จะปรายตาไปมองคนเป็นพ่อพร้อมกัน พี่สงครามจึงกระแอมคอนิดหน่อยราวกับกำลังคิดคำตอบ"พ่อว่า…เตาอบที่บ้านน่าจะม
ห้าปีผ่านไป"นี่มันอะไรกันเนี่ย!" ฉันได้แต่อ้าปากค้างแล้วเหลือบมองคนสามคนที่กำลังทำอะไรบางอย่าง ไล่มองสามร่างต่างขนาดทีละคนก่อนที่จะหยุดที่คนสุดท้ายที่ฉันคิดว่าเป็นตัวต้นเรื่อง"…" ไม่มีเสียงตอบรับจากใครสักคนที่อยู่ในครัว ตอนนี้ฉันกำลังเล็งผู้ชายสามคนที่กำลังพังห้องครัวของฉัน ไล่เรียงตั้งแต่หกขวบคาม
ท่อนเอ็นปูดนูนกำลังถูกฉันค่อย ๆ นั่งทับลงรูสวาท ความใหญ่โตเต็มที่กำลังทำให้กลีบดอกไม้ที่ฉ่ำเยิ้มแหวกออกจากกัน สุดท้ายมันก็เข้ามาในร่างกายของฉันสำเร็จ เอ็นร้อนแท่งใหญ่ทำให้ฉันต้องงอตัวไปข้างหน้า สอดประสานมือหนาของพี่สงครามแน่นเพื่อเป็นที่ยึดไม่ให้ฉันตกลงไปคอหักจากโต๊ะทำงานตัวสูง"ซี๊ดดด~" ร่างสูงคราง
"เป็นยังไงบ้างเหนื่อยไหม?" ร่างสูงเอ่ยถามในขณะที่ฉันเพิ่งกลับเข้ามา วันนี้ฉันเบบี้และแม่บ้านอีกสองคนพากันออกไปตามหาเนื้อผ้าหายากเพื่อมาตัดชุดคนสำคัญ ทั้งบ้านจึงเหลือแค่พี่สงครามคนเดียวที่เลี้ยงลูกเพราะป้าปิ่นลางาน แต่สิ่งที่เขาถามฉันว่าฉันควรเป็นคนถามเขามากกว่า เพราะใบหน้าคมดูเหนื่อยล้าต่างจากก่อนหน
ใช่…มันมาจากผมกับไอกวินที่ถอนหายใจออกมาพร้อมเพรียง เหมือนเพิ่งผ่านการสู้รบกับกองทัพข้าศึก ผมกับมันจึงมองหน้ากันอย่างโล่งใจ"งั้นผมไปนะครับนาย" กวินเอ่ย"มึงหยุด อยู่ในบ้านนี่แหละ ช่วยกูดูลูก""แต่นาย…" กวินมันเรียกผมเสียงเบาลง"มึงกล้าขัดคำสั่งกูเหรอวะ""อยู่ก็อยู่ครับนาย" คามิลที่เริ่มได้กินนมก็เริ
SONGKRAAM TALK ผมมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ในมือที่ถือไอศกรีมสองแท่งสั่นไหวเมื่อเห็นผู้หญิงที่ผมรอคอยและตามหาถึงหกปีกำลังสวมกอดเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่วิ่งตามผมมาจากโซนเด็กเล่นหลังจากที่จำได้ว่าเคยเจออยู่ที่ร้านอาหารวันนั้น"นั้นไงครับคุณลุงที่ผมเจอวันนั้น" เด็กชายชี้ไปที่ผมที่ยืนอยู่ไ
"ใครบอกเรื่องพวกนี้กับลูก" ฉันจับแขนสองข้างให้หันมาเผชิญหน้ากันอย่างจริงจัง ก่อนที่จะถามลูกด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ"เพื่อนที่โรงเรียนเขามีพ่อกันหมด แต่ทำไมผมถึงไม่มีพ่อ""ลูกมีพ่อ แต่เขาแค่ไม่สะดวกจะมาเป็นพ่อของลูก ถ้าลูกรักแม่ ลูกอย่าถามคำถามแบบนี้อีกเข้าใจไหม""แก้วตาอย่าร้องไห้ ผมจะไม่ถามเรื่องพ
"สวยมากกกกก" ทันทีที่ฉันหยิบชุดแต่งงานที่ตั้งใจทำเองทุกขั้นตอนออกมาตั้งโชว์ให้คนที่ฉันตั้งใจจะมอบให้ ว่าที่เจ้าสาวก็เอ่ยปากชมพร้อมกับดวงตาที่ลุกวาวชุดแต่งงานที่ฉันลงแรงมาเกือบสามสี่เดือนกว่าจะออกแบบเลือกเนื้อผ้าและตัดเย็บผ่านมือของฉันทุกขั้นตอน เป็นอีกหนึ่งงานที่ฉันใช้ความปราณีตสุดตัวที่มีเพื่อให้ช
ฉันกลับมาเหยียบประเทศบ้านเกิดอีกครั้งในรอบห้าปีที่ผ่านมา เรียกได้ว่าปารีสเหมือนเปลี่ยนชีวิตของฉันจริง ๆ ที่นั้นเหมือนบ้านของฉันที่ฉันเองก็ไม่คิดว่าจะกลับมาประเทศที่เป็นบ้านเกิดของฉันจริง ๆ แต่เพราะเหตุผลหลักคือเพื่อนสนิทที่กำลังจะแต่งงาน นั้นจึงทำให้ฉันไม่พลาดที่จะกลับมาร่วมงานในวันสำคัญแบบนี้ แต่กล