Masukปรายฟ้าใช้โอกาสนี้สานสัมพันธ์กับเมฆินทร์อย่างจริงจัง เธอโทรหาเขา ส่งข้อความ และชวนเขาไปเที่ยวอยู่เสมอ เมฆินทร์เองก็รู้สึกดีกับปรายฟ้า เขาชอบความสวยงามและความีเสน่ห์ของเธอ
เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งคู่ก็ตกลงเป็นแฟนกัน ปรายฟ้าเริ่มพูดถึงเรื่องที่เธอถูกแฟนเก่าตามรังควานทั้งที่ไม่เป็นความจริงเพราะคุณไฟโรจน์สั่งให้ลูกน้องไปจ้างมือปืนมาเก็บคนบนเรือจนครบหมดแล้ว และเธอยังอ้างว่าอยากไปอยู่กับเมฆินทร์ที่เกาะมายา เธออ้างว่าเธอรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่กับเขา และอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่บนเกาะ
คุณไพโรจน์เฝ้าจับตาดูความสัมพันธ์ของทั้งคู่อย่างใกล้ชิด เขาพอใจที่บุตรสาวคบหากับคนมีฐานะและรู้จักทำมาหากิน แต่ในขณะเดียวกันก็มีความกังวลใจว่าลูกสาวจะไปใช้ชีวิตลำบากบนเกาะ หากปรายฟ้าตัดสินใจไปอยู่กับเมฆินทร์ในอนาคต
อย่างไรก็ตาม ผู้เป็นบิดาก็ไม่อยากขัดใจบุตรสาวมากนักเพราะปรายฟ้าขาดแม่มาตั้งแต่เด็ก ๆ ก่อนจะสังเกตเห็นว่าลูกสาวมีความสุขเมื่ออยู่ใกล้ ๆ กับเมฆินทร์ เขาจึงเลือกที่จะเฝ้าดูความสัมพันธ์ของทั้งคู่ต่อไป โดยหวังว่าเมฆินทร์จะสามารถดูแลปรายฟ้าได้เป็นอย่างดี
เมฆินทร์รู้สึกสงสารปรายฟ้า และอยากจะปกป้องเธอ เขาจึงตัดสินใจไปขอเธอแต่งงานกับคุณไพโรจน์
“คุณพ่อครับ ที่ผมมาวันนี้เพราะผมตั้งใจจะมาขอแต่งงานกับปรายฟ้าครับ ผมรักปรายฟ้าจริงๆ นะครับ แล้วก็อยากจะแต่งงานเธอ ปรายฟ้าเป็นคนพิเศษสำหรับผมมากๆ และผมสัญญาว่าจะดูแลเธอให้ดีที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ครับ"
ไพโรจน์มองหน้าเมฆินทร์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย
“คุณแน่ใจเหรอว่าคุณรู้จักลูกสาวผมดีพอแล้ว”
“ครับ” เมฆินทร์ตอบ
“คุณรู้ไหมว่าการแต่งงานกับลูกสาวผม มันไม่ง่ายเลยนะ” ไพโรจน์พูด
“ผมรู้ครับ” เมฆินทร์ตอบ
“แต่ผมก็พร้อมที่จะเผชิญกับทุกอย่าง”
ไพโรจน์เงียบไปสักพัก ก่อนจะถอนหายใจยาว
“ในเมื่อลูกสาวผมต้องการคุณ ผมก็ไม่ขัดขวางหรอก แต่คุณไม่ควรเอาลูกสาวผมไปอยู่ด้วย”
“ทำไมละครับ คุณพ่อ” เมฆินทร์ถามด้วยความไม่เข้าใจ
“ก็แล้วทำไมลูกสาวของผมต้องไปอยู่กับคุณด้วยล่ะ” ไพโรจน์ถามเพราะรู้นิสัยลูกสาวของตัวเองดี
“แต่ผมรักปรายฟ้าและพร้อมจะดูแลเธอทุกอย่างนะครับ” เมฆินทร์รีบบอก
“ถ้าคุณรู้จักลูกสาวผมดีพอ คุณจะไม่พูดแบบนี้”
“คุณคิดว่าบนเกาะนั่นจะทำให้ลูกสาวของผมมีความสุขได้เหรอ” เมฆินทร์เงียบไปชั่วขณะ คุณไฟโรจน์ถอนหายใจยาว ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“แต่ในเมื่อลูกสาวผมต้องการคุณ ผมก็จะไม่ขัดหรอก”
“ขอบคุณครับ” เมฆินทร์พูด
หลังจากพิธีแต่งงานที่จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ณ โรงแรมหรูของคุณไพโรจน์ ปรายฟ้าก็ย้ายไปใช้ชีวิตคู่กับเมฆินทร์บนเกาะมายา ชีวิตบนเกาะที่เงียบสงบและห่างไกลจากแสงสีของเมืองหลวงช่างแตกต่างจากสิ่งที่ปรายฟ้าเคยสัมผัสมาโดยสิ้นเชิง
บ้านพักของเมฆินทร์บนเกาะมายาเป็นบ้านไม้สองชั้นที่สร้างขึ้นอย่างเรียบง่ายแต่แข็งแรง ท่ามกลางสวนมะพร้าวและป่าไม้เขียวชอุ่มที่ทอดยาวไปจนสุดสายตา เสียงคลื่นกระทบฝั่งและเสียงนกร้องเป็นเสียงเพลงที่ขับกล่อมชีวิตประจำวันของคนที่นี่
ชีวิตบนเกาะไม่ได้ราบรื่นเสมอไป ปรายฟ้าต้องเผชิญกับความเหงาและความเบื่อหน่ายเมื่อเมฆินทร์ออกไปดูแลธุรกิจรังนกของเขา อีกทั้งเอมอรพอเปิดเทอมเธอก็เข้ามาเรียนที่มหาลัยกรุงเทพ ทำให้ปรายฟ้าต้องอยู่ตามลำพังในช่วงกลางวัน และเธอก็ไม่คุ้นเคยกับการอยู่คนเดียวในสถานที่ที่เงียบสงัดเช่นนี้ ทำให้ปรายฟ้าคิดถึงเพื่อนฝูงและชีวิตสังคมที่เคยมี
เมฆินทร์สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของปรายฟ้า เขาพยายามหาเวลาวันหยุดอยู่กับเธอให้มากขึ้น พาเธอไปชมความงามของเกาะ พาเธอไปดำน้ำดูปะการัง และเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตบนเกาะให้เธอฟัง แต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น
“คุณไม่ชอบชีวิตที่นี่เหรอ” เมฆินทร์ถามขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งชมพระอาทิตย์ตกดินบนหาดทราย
“ฉันแค่เป็นห่วงคุณพ่อค่ะ” ปรายฟ้าหยุดพูด เธอไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกของเธออย่างไร
“คุณกลับไปเยี่ยมท่านบ้างก็ได้นี่ครับ” เมฆินทร์พูดต่อ
พอวันรุ่งขึ้นเขาก็ให้ลูกน้องไปส่งที่เธอที่กระบี่ แต่เธอก็ออกเดินทางไปกับเพื่อนของเธอต่อ หลังจากนั้นลูกน้องก็กลับมารายงานเมฆินทร์ เขาไม่ได้ว่าอะไร เพราะคิดว่าเธอคงอยากจะปลดปล่อย
ปรายฟ้าคิดถึงแสงสีและความสนุกสนานในเมืองหลวง หลังจากนั้นเป็นต้นมาเธอก็เริ่มออกเดินทางจากเกาะบ่อยขึ้นโดยอ้างว่าไปเยี่ยมบิดาทุกครั้ง ซึ่งช่วงหลัง ๆ มานี้ เมฆินทร์ก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของปรายฟ้า จนรู้ว่าเธอคงไม่ชอบชีวิตบนเกาะ แต่เขาก็หวังว่าเธอจะให้โอกาสชีวิตคู่สำหรับเขา
ตอนที่ 42 ตอนจบช่วงสายของวันรุ่งขึ้น ชัญญาก็ออกมาพบกับภูผาตามแผนที่วางเอาไว้ โดยมีรินรดามาด้วย เสี่ยชัชสั่งให้ลูกน้องจอดรถรออยู่ด้านนอก เพื่อรอพาตัวภูผาออกไปชัญญาก้าวเท้าออกมาจากรถหรูด้วยท่าทีสง่างาม รินรดาเดินตามหลังมาติดๆ ดวงตาคมกริบของภูผาจับจ้องร่างบางของเธอด้วยแววตาเจ้าเล่ห์“ผมนึกว่าคุณจะไม่ยอมออกมาพบผมแล้วเสียอีก” ภูผาเอ่ยเสียงทุ้มนุ่ม“มาสิคะ ไหน ๆ เราก็เคยมีความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน บางครั้งนี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายก็ได้ที่เราได้พบกันก็ได้ ” ชัญญาตอบกลับเสียงเรียบอย่างมีเลศนัย“คุณอยากให้เรื่องของเราจบลงด้วยดี ฉันก็เข้าใจค่ะ”“ขอบคุณครับ” ภูผายิ้มมุมปาก“แต่ฉันมีเวลาไม่มากนักนะคะ”“ได้ครับไม่เป็นไร แค่คุณออกมาหาผม..ผมก็ดีใจแล้ว งั้นเราสั่งอะไรมาดื่มกันหน่อยไหมครับ”“กาแฟสักแก้วก็พอค่ะ เดี๋ยวฉันให้น้องรินไปสั่งให้” ชัญญากล่าวจบก็หันมาบอกน้องสาวที่นั่งข้าง ๆ ภูผาส่งสายตาให้รินรดาหยอดยานอนหลับลงในแก้วกาแฟตามแผนที่วางแผนเอาไว้ แต่รินรดาเธอไม่ได้อยู่ข้างภูผาตั้งแต่แรก เธอจึงสลับแก้วกาแฟที่เธอผสมยานอนหลับให้ภูผาดื่มแทน ไม่นานนัก ภูผาก็เริ่มรู้สึกมึนงง ก่อนจะหมดสติไป จากนั้นลูกน้องของ
ตอนที่ 41 ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว วันต่อมา ภูผานั่งเอนหลังบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ในห้องทำงาน แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าคมคายที่ฉายแววเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมกริบเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความพึงพอใจ เงินสามสิบล้านบาทจากปรายฟ้าอยู่ในบัญชีธนาคารของเขาเรียบร้อยแล้ว เขาเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ เลื่อนเมาส์ไปมา ก่อนจะหยุดอยู่ที่กราฟราคาบิตคอยน์ที่กำลังพุ่งสูงขึ้น“ถึงเวลาที่เราจะลงทุนกันแล้วสินะ...ที่รัก” ภูผาเอ่ยกับรินรดาที่กำลังยืนบีบนวดไหล่ให้เขาอย่างเอาใจ ก่อนหญิงสาวจะลอบคลี่ยิ้มบางบนใบหน้าสวยอย่างเจ้าเล่ห์ เขากดโอนเงินส่วนหนึ่งเข้าสู่ระบบบิตคอยน์เพื่อลงทุนอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมจับจ้องอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ภาพชีวิตอันหรูหราในต่างประเทศฉายชัดในมโนสำนึกของเขา“สองแม่ลูกนั่นต้องชดใช้” ภูผาครางเสียงเย็นยะเยือก ดวงตาคมกริบเปล่งประกายความเคียดแค้น“พี่ภูจะจัดการพวกมันยังไงคะ” เสียงหวานเอ่ยกระซิบที่ข้างหู มือเรียวบางพลางลูบไล้แผงอกกำยำอย่างยั่วยวน“ตอนนี้พี่เป็นหนี้เสี่ยชัชอยู่สิบล้าน ถ้าไม่มีเงินใช้หนี้ ก็ต้องเอาเมียไปขัดดอก” ภูผาหัวเราะหึๆ ในลำคอ“แต่คราวนี้ พี่ต้องพึ่งน้องรินด้วยนะ”“รินจะช่
ตอนที่ 40 แผนรีดทรัพย์วันนี้เมฆินทร์เดินทางมาพบคุณพรรณรายอีกครั้ง เขาตั้งใจจะสารภาพความจริงทั้งหมดที่เกิดขึ้น แม้ว่าคุณพรรณรายจะได้รับรู้เรื่องราวจากลูกสาวของเธอแล้วก็ตาม“คุณพรรณรายครับ วันนี้ผมมาหาคุณเพื่อขอความช่วยเหลือเรื่องการฟ้องหย่าภรรยาของผม แต่ก่อนที่เราจะพูดถึงเรื่องนั้น ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกคุณเสียก่อนครับ” เมฆินทร์เริ่มต้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาคมกริบสบตาคุณพรรณรายอย่างตรงไปตรงมา“เรื่องอะไร” คุณพรรณรายถามเสียงเย็นชา ดวงตาจับจ้องใบหน้าของเมฆินทร์อย่างคาดคั้น“ก่อนอื่นผม...ผมต้องขอโทษคุณพรรณรายด้วยครับ” เมฆินทร์พูดเสียงแผ่ว“คือผม...ผมกับชัญญา...เรา...” เขาหยุดพูดไปชั่วครู่ รวบรวมความกล้า“เรามีความสัมพันธ์กันครับ และที่ผมมาในวันนี้ก็เพื่อจะสารภาพความจริง และขอรับผิดชอบทุกอย่างครับ” คุณพรรณรายนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเย็นชา“แล้วคุณจะรับผิดชอบลูกสาวฉันอย่างไร” คุณพรรณรายขมวดคิ้ว เมฆินทร์ถอนหายใจ เขารู้ว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายเลย“เรื่องที่เกิดขึ้นผมยอมรับผิดทุกอย่างครับ”“นี่ถ้าฉันไม่ได้ยินจากปากลูกสาว ฉันจะไม่มีวันเชื่อคุณเลย” คุณพรรณรายตอบเสียงเข้ม“แล้วต่อจา
ตอนที่ 39 เช็ดน้ำตาเมฆินทร์ตัดสินใจเดินทางไปยังบริษัททนายความของคุณพรรณราย หวังจะปรึกษาเรื่องการฟ้องหย่าปรายฟ้าให้เป็นเรื่องเป็นราว แต่เมื่อก้าวเข้าไปในห้องทำงานของหญิงสูงวัยท่านนี้ กลับพบเพียงร่างอรชรของบุตรสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานแทนผู้เป็นแม่ เมฆินทร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนที่หญิงสาวจะเงยหน้าขึ้นมองแล้วเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ เธอคิดว่าเขาเดินทางกลับเกาะมายาไปแล้วเสียอีก“พี่เมฆ!!!!..มาทำอะไรที่นี่คะ!!” เสียงหวานคุ้นหูเอ่ยขึ้นอย่างประชดประชัน ดวงตาคู่สวยจ้องมองใบหน้าคมเข้มที่เธอไม่เห็นมานานหลายวัน“พี่มาหาคุณแม่ของชัญญ่า ท่านอยู่มั้ยครับ” เมฆินทร์ตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ เขาดีใจที่ได้เห็นเธออีกครั้ง แม้ว่าสถานการณ์จะชวนให้อึดอัดใจก็ตามชัญญาหลบสายตา ไม่ยอมมองหน้าเขา เธอพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกที่ปะทุอยู่ภายในโดยไม่ให้เขาเห็น เธอทั้งโกรธ น้อยใจ และคิดถึงเขา แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเมฆินทร์ถึงไม่มาหาเธอเลยสักครั้งตั้งแต่เกิดเรื่องคืนนั้น เขาไม่รู้เลยหรือว่า ความสุขที่เขามอบให้มันกลับกลายเป็นเหมือนยาพิษที่ค่อยๆ กัดกินหัวใจของเธอมาตลอดหลายวัน ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะต้องตั้ง
ตอนที่ 38 ให้โอกาสฉันได้ไหมแสงแดดยามเช้าสาดส่องกระทบเปลือกตา รินรดาขยับตัวเล็กน้อยบนเตียงกว้าง ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้น เธอเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง ก็พบว่าเกือบเจ็ดโมงเช้า รินรดาลุกขึ้นนั่งบิดขี้เกียจเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามหาเพื่อนไปยังห้องครัว“ตื่นแล้วเหรอริน” เอมอรทักทายเสียงสดใส ขณะรินรดาเดินออกมาจากห้องนอน“อืม..โทษทีตื่นสายไปหน่อย ก็เลยไม่ได้ช่วยเธอเตรียมอาหารเช้าเลย” รินรดาตอบอย่างสำนึกผิด“เฮ่ย!..ไม่เป็นไร รินจะพักที่นี่ยาว ๆ เลยก็ได้นะ พี่เมฆเค้าไม่ว่าหรอก” เอมอรบอกอย่างใจดี“ไม่เอาหรอกเกรงใจแย่” รินรดารีบปฏิเสธ ทั้งที่ใจจริงอยากอยู่ใกล้ชิดกับเมฆินทร์เป็นไหน ๆ“อีกแค่เดือนเดียวพวกเราก็จะจบกันแล้วเนอะ สี่ปีเร็วมากเลยอะ” เอมอรรีบบอกเพื่อน“อืม แต่ศุกร์เสาร์อาทิตย์รินต้องกลับบ้านนะ พี่ชัญญ่าไม่มีใครดูแล” รินรดาบอก“พี่ชัญญ่านี่..สรุปเค้าจะเลิกกับคุณภูผาจริง ๆ ใช่มั้ย” เอมอรถามอย่างสงสัย เพราะเมื่อคืนรินรดาเพิ่งจะเล่าเรื่องพี่สาวของเธอให้ฟังอย่างคร่าว ๆ “ก็คงเลิกนั่นแหละ พี่ชัญญ่าไม่ยอมเปิดประตูมาคุยกับพี่ภูเลยด้วยซ้ำ ขนาดพี่ภูเคาะเรียกตั้งนานเธอก็ไม่ยอมเปิด” รินรดาอธิบาย“รินกลับหอตั้ง
ตอนที่ 37 เอาใจเมียเพื่อเงิน NCภูผาไม่รีรอ รีบประคองอรปรียาลงเตียงอย่างแผ่วเบา เขาหวังจะเดินไปปิดให้ห้องเรียบร้อยแล้วสร้างบรรยากาศให้โรแมนติก แต่เมื่อหันหลังกลับไป ผ้าคลุมกายบนเรือนร่างของเธอก็หายวับไปราวปาฏิหาริย์ เผยร่างเปลือยเปล่าต่อสายตาภูผาอีกครา“อรอาบน้ำให้มั้้ยคะ” อรปรียาพูดเสียงสั่น“เอาสิ!!” ภูผาตอบเสียงหื่น เขาเอื้อมมือหยาบกระด้างมาจับท่อนแขนอรปรียา แล้วดึงร่างอรชรเข้ามาแนบชิดร่างของเขา ก่อนจะก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน สูดดมกลิ่นหอมหวลของเนื้อสาว“อ๊ะ...อย่าเพิ่งสิค่ะคุณภู...อึ้ยยยส์ ไม่เอารอยนะ พรุ่งนี้ฉันต้องเดินแบบเครื่องเพชร” อรปรียาขนลุกซู่ซ่าไปทั่วร่าง กระแสสัมผัสจากมือและริมฝีปากของภูผาทำให้เธอรู้สึกวาบหวาม“ไม่นะ อย่าแกล้งกันสิ พรุุ่งฉันมีงานจริง!!!” อรปรียารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายดิ้นสะบัดออกจากวงแขนของภูผา หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา“เล่นอะไรของคุณเนี่ย” อรปรียาถามเสียงแข็ง“แค่หยอกเล่น” ภูผาตอบเสียงกระซิบ“คราวที่แล้วช่างแต่งหน้าก็แซวฉันไปที่นึงล่ะ” อรปรียาต่อว่า“แค่เบาๆ เอง แดงแป๊บเดียวเดี๋ยวก็หาย” ภูผาพูดเสียงอ้อน“ปะ อาบน้ำกัน ผมไม่แกล้งคุณล่ะ” ภูผาพูดพร้อมกับดึงร่







