บทที่ 8

EP8.บทลงโทษNC

ร่างกำยำก้าวเท้าเข้ามาในคฤหาสน์โดยไม่สนใจจะถามทีน่าที่กำลังนั่งรอเขาอยู่เลยสักนิด คนตัวโตมาถึงก็บึ่งขึ้นไปหาแม่ตัวแสบที่คิดจะหาวิธีหนีออกไปจากกรงทองของเขาด้วยความโมโหเล็กน้อย เขาโมโหที่เธอไม่ยอมเชื่อฟังอะไรเขาเลย

แกร๊ก!

เมื่อประตูห้องถูกเปิดเข้ามา มารีน่าก็สะดุ้งโหยง เธอกำลังนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความเบื่อหน่าย อยู่ที่นี่มันไม่มีอะไรให้ทำเลย ขืนเขาขังเธอไว้อีกเป็นสิบๆวันมีหวังเธอได้เป็นบ้าตาย คาห้องนี้แน่

“มีอะไรจะสารภาพไหม?”

จู่ๆคริสเตียนก็เปิดประเด็น เขาเดินไปหยุดอยู่กลางห้องก่อนจะมองหน้าคนที่นั่งทำหน้าตาเฉยด้วยสายตาคาดโทษ

“..”

มารีน่าไม่ตอบ เธอหันมามองหน้าเขาเพียงแวบเดียวก่อนจะหันกลับไปมองนอกหน้าต่างตามเดิม คริสเตียนมองการกระทำด้วยนั้นด้วยความโมโห นี่เธอกำลังจะเริ่มสงครามประสาทกับเขาใช่ไหม!

“เธอกำลังเมินฉันอยู่งั้นหรอ”

“..”

รอบนี้หนักกว่าเดิม มารีน่าไม่แม้แต่จะหันมามองเขาเลยสักนิด คริสเตียนจึงตัดสินใจเดินเข้าไปอุ้มตัวเธอลอยเวิ้นขึ้นมาจากเก้าอี้ตัวนั้น

“ว้าย! ไอ้บ้า!”

เธอหันมาค้อนเขาอย่างไม่พอใจ คิ้วโก่งได้รูปขมวดเข้าหาพร้อมกับเม้มปากแน่น

“หึ! ยอมพูดได้แล้วสินะ”

เขาเค้นหัวเราะออกมาอย่างพอใจที่ทำให้คนที่กำลังต่อต้านเขาพ่ายแพ้ได้ในที่สุด

“ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้”

ใบหน้าหวานๆจ้องเขม่งอย่างเอาเรื่อง

“ปล่อยแน่ๆ แต่จะปล่อยลงบนเตียงนะ”

ไม่พูดอย่างเดียวเขายังวางเธอลงบนเตียงอย่างที่ปากว่าจริงๆ มารีน่าเริ่มอยู่ไม่สุข เมื่อรับรู้ได้ถึงความไม่ปลอดภัย

“จะทำอะไรอีก…!”

เธอว่าพร้อมกับขยับหนีไปบนหัวเตียง คริสเตียนไม่ตอบเขาเดินไปหยุดอยู่ที่ชั้นวางโคมไฟก่อนจะเปิดลิ้นชักออกมาพร้อมกับหยิบเชือกออกมาด้วย มารีน่าเมื่อเห็นดังนั้นก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าเขาจะหยิบเชือกออกมาทำไม

“ฉันก็จะทำให้คนร้ายยอมรับสารภาพความผิดของตัวเองนะสิ พร้อมโดนสอบสวนหรือยังครับ?”

เขาว่าพร้อมกับกระโดดขึ้นเตียงมาหาเธอ นี่แหละคือบทลงโทษของคนที่ชอบทำตัวดื้อด้านกับเขาครั้งแล้วครั้งเล่า!

“จะทำอะไร ว้าย! ปล่อยนะ!”

มารีน่าดิ้นพล่านเมื่อมือทั้งสองข้างถูกจับขึงเอาไว้ที่หัวเตียง เขาใช้เชือกมัดมือเธอเอาไว้ทั้งสองฝั่งถึงมันจะไม่แน่นมากแต่เธอก็ไม่สามารถแกะมันออกได้แน่นอน

“นายมันไม่ใช่คน!”

คนด่าเขาออกมาอย่างเหลืออด เจ็บใจสุดๆที่ไม่สามารถทำอะไรเขาได้อีกครั้ง

“รู้ไว้ก็ดี ต่อไปจะได้ไม่คิดจะทำอะไรโง่ๆอีก”

เขาว่าพร้อมกับส่งสายตาเย้ยหยันมาให้เธออีกครั้งเพื่อเป็นการตอกย้ำว่าเธอจะไม่สามารถทำอะไรเค้าได้

“ออกไป! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!”

ถึงจะรู้ว่าไล่ไปก็เท่านั้น เขาไม่มีทางหยุดแน่ แต่มารีน่าก็อยากจะพูด เธอรังเกียจเขา! รังเกียจการกระทำของเขาที่ชอบเอารัดเอาเปรียบคนไม่มีทางสู้อย่างเธอ

“ฝันอยู่หรอ? ว่าไงสรุปจะยอมสารภาพมาได้ยัง ว่าวันนี้ไปทำอะไรไว้”

เขาว่าก่อนจะโน้มตัวลงไปอยู่ระหว่างขาของเธอ แต่ดูเหมือนมารีน่าจะไม่ยอมให้เขาแยกเรียวขาของเธอออกจากกันได้ง่ายๆ

“ฉันไม่ได้ทำอะไร! ก็อยู่แต่ในห้อง”

“หรอ? เอ๊ะ! หรือฉันควรจะมัดขาเธออีกดีไหม อยู่เฉยๆอย่าดิ้น!”

ได้ผล! มารีน่านิ่งงัน สุดท้ายเธอก็ทำอะไรเขาไม่ได่อีกแล้ว

“ยะอย่านะ! ฉันยังไม่หายเจ็บเลย!”

เธอตวาดเสียงดังเมื่อเห็นว่าเขากำลังถอดแพนตี้ตัวจิ๋วของเธอออกไป สายตาคมจับจ้องไปยังกลีบกุหลาบที่ยังไม่หายบอบช้ำจากศึกเมื่อคืนด้วยความรู้สึก’หิว’ขึ้นมาอีกครั้ง

“ก็ถ้าเธอยอมสารภาพว่าวันนี้ทำอะไรลงไป ฉันอาจจะปราณีเธอก็ได้”

นิ้วยาวๆของเขาเริ่มลงไปสำรวจถ้ำสีชมพูอ่อนเพื่อหวังจะกลั่นแกล้ง

“อ๊ะ! ฉะฉันยอมบอกแล้วๆ อ้าย! บอกว่า ยะยอมแล้วไง อ๊ะ”

มารีน่าตะโกนบอกเขาเพื่อหวังให้เขาหยุดขยับนิ้วเข้าออกจากร่องสวาทของเธอสักที แต่มีหรือคริสเตียนจะยอมหยุดง่ายๆ เขามันเป็นพวกผู้ชายเจ้าเล่ห์ที่เธอน่าจะเกลียดเข้าเส้นเลยล่ะ

“ว่ามาสิ เธอทำอะไรลงไป”

“อ๊า ฉะฉันส่งอีเมล ปะไปให้ พะพี่ โอ้ย อ๊ะ อ้ายย”

พูดยังไม่ทันจบประโยคใบหน้าอันหล่อเหลาก็ก้มลงไปดูดดื่มน้ำหวานจากกลีบกุหลาบงามทันที เขาจะถือว่าเธอยอมรับสารภาพแล้วว่าทำอะไรลงไป ต่อจากนี้ก็จะเป็นการลงโทษจากเขา…หวังว่าเธอจะไม่ขาดใจตายไปเสียก่อน

“เสร็จแล้วสินะ”

เขาเงยหน้าขึ้นมาหลังจากรับรู้ได้ว่ามีน้ำใสๆไหลออกมาจากข้างใน มารีน่าหน้าแดงแจ๋ เธอไม่อาจทำใจยอมรับกับการกระทำอันโหดร้ายของเขาได้จริงๆ!

“ไอ้ทุเรศ!”

“เอ้า! พอตัวเองเสร็จแล้วมาด่ากันเฉยเลย ฉันอุส่าห์ช่วยเธอเลยนะ เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ฉันทำให้ ฉันควรจะต้องได้รับคำชมหรือเปล่า”

เขาขยิบตาให้เธอทีนึง ไม่ได้รู้สึกโกรธกับคำด่าของเธอเลย หนำซ้ำเขายังดีใจด้วยซ้ำที่เธอยอมพูดด้วย

“ไปตายซะ ไอ้บ้า!”

มารีน่ายังคงด่าอย่างต่อเนื่อง ถึงแม้คนตรงหน้าจะทำเป็นเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรก็ตาม คริสเตียนไม่ตอบเขาเดินไปแก้มัดให้คนใต้ร่างเมื่อต้องการให้เธอทำอะไรบางอย่างให้ บอกตรงๆตอนนี้เขาอยากหาอะไรยัดปากเธอให้หุบปากไป และมันจะมีอะไรดีไปกว่าดุ้นร้อนๆของเขา….

“ลงมา!”

เขาสั่งพร้อมกับถอดเข็มขัดและปลดตะขอกางเกงออกอย่างรวดเร็ว

“ละลงทำไม”

เหมือนเสียงเธอถูกกลืนหาย เมื่อเห็นเขาทำแบบนั้น ตอนนี้ท่อนเอ็นขนาดใหญ่ได้ปรากฎแก่สายตาของเธออีกครั้ง อย่าบอกนะว่าเขาจะให้เธอ….

“ฉันจะไม่พูดเป็นรอบที่สาม ลงมาแล้วก็นั่งคุกเข่าต่อหน้าฉัน!”

คนตัวเล็กจำใจต้องทำตามคำสั่งอย่างไม่พอใจนัก ตอนนี้แก่นกายยักษ์กำลังชี้หน้าเธออยู่อย่างเต็มรูปแบบ กลิ่นของความเป็นชายทำให้อารมณ์ดิบเถื่อนของกายสาวลุกโชนขึ้นมาได้ไม่ยากเลย

เธอเสียสติไปแล้วหรือไงมารีน่า….

“อ้าปาก กินมัน”

เธอมองหน้าเขาด้วยสายตาที่บ่งบอกความเกลียดชังได้ดีที่สุด แต่คริสเตียนกลับชอบใจและมีอารมณ์มากขึ้นกว่าเดิม

“ถ้าให้ฉันกินฉันก็จะเคี้ยวมันให้แหลก!”

เธอว่าพร้อมกับทำท่าแบบนั้นจริงๆ

“ถ้าเธอทำงั้น ฉันสาบานว่าฉันก็จะกัดตรงนั้นของเธอเหมือนกัน”

มารีน่าทำเสียงฮึดฮัดอยู่เพียงครู่ก่อนจะถูกดันหัวให้กลืนกินท่อนเอ็นร้อนๆของเขาเข้าไปในปาก อาการเงอะงะของคนตรงหน้าทำเอาคริสเตียนแทบจะไปไม่เป็น เขาโคตรชอบเธอเลย! มารีน่าเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้สติเขากระเจิดกระเจิงเหมือนกับคนบ้า ไม่ว่าเขาจะแตะต้องส่วนไหนในร่างกายของเธอ เขาก็มีอารมณ์ไปหมด

ยัยแม่มด!

“อ่าาาา ซี๊ด”

ปึก ปึก ปึก

เสียงสะโพกสอบขยับเข้าออกโดยไม่สนใจเลยว่าคนที่อยู่ข้างล่างจะเป็นยังไง

อ๊อก อ๊อก อึก

“อ๊าาาา”

เพียงไม่นานน้ำสีขาวขุ่นก็ไหลเข้าปากจิ้มลิ้มจนหมดสิ้น มารีน่าแทบจะสำลักให้กับความคาวที่เธอเพิ่งเคยได้ลิ้มรสเป็นครั้งแรก

“แหวะ!”

“กลืนลงไปให้หมด ไม่งั้นฉันจะทำมากกว่านี้”

เขาว่าพร้อมกับหยิบกางเกงสีดำที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาสวม ใจจริงคริสเตียนอยากจะจับเธอกระแทกอีกน้ำให้มันรู้เเล้วรู้รอด แต่เขาดันมีเรื่องต้องไปจัดการเสียก่อน เอาไว้ดวงตะวันลับขอบฟ้าเมื่อไหร่ เขาจะกลับมากินเธอให้สมใจอยากกันเลยทีเดียว

อีกด้านของคนที่จำใจกลืนน้ำรักของเขาลงก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับสีหน้าแดงแปร๊ด ทำไมเธอจะต้องมารู้สึกดีกับเซ็กส์อันโหดร้ายของไอ้มาเฟียบ้านี่ด้วย เกลียดร่างกายตัวเองชะมัด!

“เชื่อฟังง่ายแบบนี้ตั้งแต่แรกก็จบ! หวังว่าต่อจากนี้ไปเธอจะไม่คิดหาวิธีหนีออกไปจากที่นี้อีกแล้วนะ ถ้ามีอีกเธอก็จะโดนบทลงโทษ เหมือนเมื่อกี้ เข้าใจมั้ย?”

“คุณรู้ได้ยังไง?”

เธอเองก็แปลกใจเหมือกันว่าทำไมเขาถึงรู้เรื่องหนี ยัยทีน่านั่นคงไม่ได้บอกเขาหรอกเธอมั่นใจได้ หรือชาลีเป็นคนบอก? แล้วหมอนั่นจะรู้ได้ไง…

“ไม่มีอะไรที่ฉันไม่รู้ เพราะงั้นเธอถึงไม่ควรจะทำอะไรโง่ๆอีก รออยู่ในนี้แหละ เดี๋ยวฉันจะไปทำธุระและอย่าทำตัวมีปัญหา”

เขาหันมาชี้หน้าเธอและย้ำคำเดิมซ้ำๆว่าไม่ให้เธอคิดหนีอีก แบบนี้ก็เท่ากับว่าพี่ชายเธอก็คงจะไม่มาช่วยเธออีกคนสินะ…หญิงสาวน้ำตาไหลร่วงลงมาอีกครั้งเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก ครั้งนี่มารีน่าไม่มีความหวังใดๆหลงเหลืออยู่แล้ว เขาพรากทุกอย่างไปจากเธอหมดเลย ความสุข อิสระ และความภาคภูมิใจ

มารีน่าไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอมากเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต นกน้อยในกรงเสือร้ายอย่างเธอทำไมมันถึงน่าสมเพชเช่นนี้ อยู่ๆเธอก็กลายมาเป็นนางบำเรอของไอ้ซาตานเถื่อนที่โคตรจะเฮงซวยเลย

พ่อจ๋า…แม่จ๋า…ช่วยหนูด้วย ฮึก….

ด้านล่าง

คริสเตียนเดินสาวเท้ายาวๆลงมาด้านล่างและเขาก็พบเข้ากับคนที่เขาต้องการเจอพอดีนั่นก็คือทีน่า เมื่อเห็นว่าคนที่เธอคิดถึงเดินลงมา ทีน่าก็ยิ้มกว้างออกมาก่อนจะเดินไปสวมกอดเขาเบาๆเพื่อหวังจะเอาอกเอาใจ

“คิดถึงจังเลยค่ะ”

“ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ”

น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยขึ้นก่อนเขาจะทิ้งตัวนั่งลงโซฟาซึ่งมีทีน่านั่งตามมาติดๆ คนข้างๆดูเหมือนจะยังไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป

“เรื่องอะไรคะ?”

“ฉันอยากยกเลิกสัญญาระหว่างเราสองคน”

มือบางที่กุมแขนหนาเอาไว้หล่นลงพร้อมกับหัวใจที่หล่นวูบเมื่อได้ยินดังนั้น เธอไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าจะมีวันนี้ วันที่คริสเตียนเบื่อเธอ…ทั้งๆที่เธออยู่คอยปรนิบัตรรับใช้เขามาถึงสองปี เธอทนทุกการกระทำทุกการดูถูกของเขาได้ และหวังว่ามันจะมีสักเสี้ยววิที่เขาจะ’รัก’เธอกลับบ้าง

“คริสพูดเรื่องอะไรทีน่าไม่เข้าใจ”

เธอยังไม่อยากยอมรับความจริง ว่าคริสเตียนกำลังเฉดหัวเธอทิ้งเพราะนังมารีน่า!

“ฉันว่าฉันพูดชัดแล้วนะ ไปเก็บกระเป๋าซะ ฉันจะไปส่งเธอขึ้นเรือ”