2

5 ปีต่อมา

          นัยน์ตาสีนิลมองแฟ้มเอกสารบนโต๊ะที่ต้องเซ็นนิ่งค้าง สีหน้าบอกให้รู้ว่า มีเรื่องหนักใจและกำลังใช้ความคิด แต่ไม่ได้คิดหรือหนักใจเรื่องงาน เขาคิดเรื่องอื่น เรื่องที่ว่านี้เกี่ยวโยงถึงบิดามารดา ที่ต่างให้ทำในเรื่องไม่อยากทำ

เริ่มจากคนแรกพิสุทธิ์ บิดาบังเกิดเกล้า ท่านเร่งรัดให้เขามีครอบครัว เพื่อมีทายาทไว้สืบสกุล ก่อนหน้านี้บิดาหาผู้หญิงมาให้เขาเลือกหลายคน ทว่าเขาเมินเฉย ไม่มีสาวคนใดดึงความสนใจได้เลยสักคน ราวกับว่าเขามีคนในใจ หรือรอใครบางคนอยู่ ชายหนุ่มบอกปัดบิดาไปส่งๆ ว่า จะเร่งหาเมียในเร็ววัน ไม่รับปากเช่นนี้ พิสุทธิ์คงรบเร้าไม่เลิก

เรื่องที่สองหนักใจไม่แพ้เรื่องแรก และเป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับตนเลยสักนิด แต่ก็ต้องเร่งจัดการตามคำสั่งมารดา แม้ไม่อยากทำเพราะคิดว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของชัชพล น้องชายต่างแม่ และไม่เห็นด้วยกับความคิดพรเพ็ญสักเท่าไหร่

โลกเปิดกว้างมาก ยุคสมัยเปลี่ยนไป แล้วไม่ใช่ว่า แม่ม่ายลูกติดเป็นคนไม่ดี เป็นคนที่ไม่น่าคบหา อย่างน้อยมารดาก็ตกอยู่ในพุ่มม่ายเช่นกัน พอรู้ความตั้งใจของพรเพ็ญ เขาถึงกับงงและไม่เข้าใจว่า พรเพ็ญมีอคติกับผู้หญิงสถานะเดียวกับนางทำไม ถามไปก็ไม่ได้คำตอบ ได้แต่คำพูดเชิงสั่งที่ทำให้ต้องมานั่งคิดให้ปวดหัว

“ไม่รู้แหละ ยังไงเซย์ต้องจัดการเรื่องนี้ให้แม่ แม่ไม่มีวันยอมให้เซย์กับเกื้อมีเมียเป็นแม่ม่ายลูกติด หรือว่าผ่านการมีผัวมาแล้วแน่ๆ”

พรเพ็ญเสียงแข็ง ยังไม่ทันที่ลูกชายคนโตเอ่ยคำใด นางสะบัดหน้าลุกเดินออกจากห้องไปเสียก่อน โดยที่ไม่ได้บอกลูกชายคนโตว่า นางได้พูดคุยกับผู้หญิงคนนี้แล้วครั้งหนึ่ง แต่กลัวว่าเธอจะไม่ฟังคำพูดตน จึงให้เขาช่วยจัดการเรื่องนี้เพื่อความมั่นใจ

ตกหนักที่เขาทันที เนื่องจากไม่มีข้อมูลคนรักน้องชายเลยสักอย่าง เมื่อไม่มีข้อมูล เขาจะหาได้จากใคร นอกจากน้องชายต่างแม่คนเดียว เขาชั่งใจอยู่ว่า จะยุ่งเรื่องนี้ดีหรือไม่ เพราะความรักมักห้ามยาก ยิ่งเจอคนถูกใจถึงขั้นอยากใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน หาไม่ได้ง่ายๆ

ใช่...หาไม่ได้ง่ายๆ

อันที่จริงเขาเคยเจอหญิงสาวถูกใจ ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอเป็นด้วยดี เธออ่อนน้อมถ่อมตน เจียมตัว นิสัยน่ารัก ไม่จู้จี้จุกจิก ไม่โทรตามหรือจ้องจับผิดเขา เขาว่าอย่างไร เธอว่าอย่างนั้น ไม่มีปากมีเสียงเลยสักครั้ง เรื่องบนเตียงเธออ่อนหวานมาก หอมไปทั้งตัว ทำให้เขาอิ่มทั้งกายทั้งใจ แต่เธอหายไปจากชีวิตอย่างไม่มีเหตุผล ซึ่งเขาก็แปลก โทรหาเธอแค่สองครั้ง เมื่อเธอไม่รับสาย ก็ละความสนใจจนถึงทุกวันนี้

คนอย่างพริษฐ์ สิระเวศน์ ผู้ชายคุณสมบัติเพียบพร้อมทุกประการ ไม่เคยง้อผู้หญิง อยากไปก็ไป คิดเสมอว่า ผู้หญิงหาง่ายเหมือนใบไม้ที่มองเห็นได้ทุกที่ อยากปลิดลงมาจากต้นเมื่อไหร่ย่อมได้ ง้อให้เสียศักดิ์ศรีทำไม สตรีต่างหากที่ต้องง้อตน และนับแต่นั้น พริษฐ์ไม่เคยพบผู้หญิงถูกใจแบบจริงจังสักคน และบ่อยครั้งในห้วงคำนึง คิดถึงเธอคนนั้น เช่นตอนนี้

มือถือที่วางอยู่ข้างโน้ตบุ๊ก ถูกหยิบขึ้นมา เขาเปิดแกลอรี่ภาพที่บันทึกไว้เป็นร้อยรูป แต่มีเพียงภาพเดียวที่เขาเปิดดูบ่อยที่สุด ภาพสตรีใบหน้าสวยน่ารัก เธอกำลังยิ้มให้กล้อง เป็นความสดใส อ่อนหวานที่พริษฐ์ไม่เคยลืม นิ้วมือเขาลูบจอมือถือเบาๆ คล้ายกับว่า กำลังลูบดวงหน้าหวาน ทางเดียวที่ทำให้ความคิดถึงบรรเทาคือ มองเธอผ่านความทรงจำที่บันทึกไว้ในมือถือเครื่องนี้

พริษฐ์คิดหนักว่า หากได้ข้อมูลตามต้องการ เขาจะจัดการเธออย่างไรดี เรื่องแบบนี้คนนอกไม่สมควรยุ่งเกี่ยว หรืออาจต้องบอกเรื่องนี้ให้ชัชพลรู้ เพื่อแก้ไขจัดการด้วยตัวเอง หากทำเช่นนี้ มีหวังมารดาบ่นหูชาแน่นอน

เฮ้อ...

เสียงเคาะประตูห้อง ดึงความกลัดกลุ้มพริษฐ์กลับคืนมา เขากดปุ่มเปิดประตู อึดใจต่อมาบานประตูเปิดกว้าง คนที่เดินเข้ามาคือ ปราโมทย์ ลูกน้องคนสนิท

“ไหนมาดูหน่อยสิว่า ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร” ก่อนหน้าปราโมทย์มายืนในห้องนี้ เขาได้โทรศัพท์มาบอกเจ้านายก่อนว่า สืบเรื่องผู้หญิงที่ชัชพลไปติดพันได้แล้ว และกำลังนำข้อมูลมาให้ พริษฐ์จึงถามได้ตรงประเด็น คนถูกถามมีสีหน้ากังวล อ้ำอึ้งจนคนถามสงสัย “มีอะไรหรือเปล่า”

“ตอนแรกผมไม่แน่ใจว่าใช่เธอไหม แต่สืบจนแน่ชัดว่าใช่” พริษฐ์มองหน้าคนพูด ใบหน้าไม่คลายความสงสัย

“เธอคือใคร”

“แหวนไงครับ แหวนอดีตพนักงานบัญชี ที่หายออกไปจากชีวิตคุณเซย์” คำตอบมาพร้อมกับซองสีน้ำตาลที่ปราโมทย์ยื่นให้เจ้านาย “ใช่เธอครับ ใช่แหวนล้านเปอร์เซ็นต์”

พริษฐ์ตกใจกับชื่อนี้ สมองเขาชาไปชั่วขณะหนึ่ง ไม่แน่ใจว่าหูเขาฟังผิด เพราะก่อนหน้าเสียงเคาะประตูดังขึ้น เขานึกถึงเธอคนนั้นอยู่พอดี เพื่อความแน่ชัด มือใหญ่ดึงเอกสารในซองออกมาดู มันเป็นรูปถ่ายหกภาพ และประวัติโดยย่อของพัชสนันท์

ภาพถ่ายตรงหน้า ทำให้พริษฐ์เกิดอาการมึนศีรษะฉับพลัน พัชสนันท์ไม่ผิดตัว เขาจำรูปหน้าเธอได้ดี รวมถึงรอยยิ้มอ่อนหวาน ที่เขาไม่เห็นมานานหลายปี ไม่เพียงแค่นั้นเด็กหญิงหน้าตาน่ารัก ถึงขั้นน่ารักมาก รูปร่างไม่อ้วนไม่ผอม อวบๆ น่ากอดรัดฟัดเหวี่ยง ดวงตากลมโต แก้มยุ้ยสมกับความอวบอิ่ม การไว้ทรงผมบอกเลยว่ายิ่งทำให้เด็กหญิงเพิ่มความน่ารักมากขึ้น หนูน้อยไว้ผมสั้นปะบ่าหน้าม้า หน้าตาเหมือนตุ๊กตาไม่มีผิด จนอยากคว้าตุ๊กตาตัวนี้มากอด สวมชุดนักเรียนสะพายกระเป๋าเป้ ดึงดูดความรู้สึกเขามากทีเดียว

ภาพต่อไปคนในภาพคือ ชัชพลกับพัชสนันท์และเด็กหญิงยืนอยู่หน้าโรงเรียน พริษฐ์ไม่คิดไม่ฝันว่าสตรีที่น้องชายหมายปองเป็นคู่ชีวิต คืออดีตผู้หญิงของเขา

โลกมันกลมมาก...กลมเกินไป