8

8

          “ก็คนมันรักไงแก เลยตัดใจยาก ฉันเข้าใจคุณเกื้อนะ แล้วก็เข้าใจแกด้วย” เพราะตอนนี้คนพูดแอบรักคนหนึ่ง คนที่เธอรู้ดีว่า ไม่มีทางเหลียวมองตน ปานระพีจึงเข้าใจความรู้สึกรักเขาข้างเดียวดี

          “เอาเป็นว่า เรื่องนี้จบลงด้วยดี ฉันกับคุณเกื้อเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน”

          “จบลงด้วยดีก็ดีไป ไม่งั้นแม่คุณเกื้อมาแหกอกแกแน่ๆ เจอฉันหน่อยไม่ได้ แม่จะสวนกลับให้หน้าชาเลย” ปานระพียอมเป็นบางคน ใครดีมาเธอดีกลับ แต่ถ้าร้ายมา เธอร้ายคืนแบบคูณสอง “ฉันกลับก่อนนะ วันนี้แม่มา ไม่รู้ก่อเรื่องไรหรือเปล่า”

          “เรื่องแม่แก ฉันคงพูดอะไรไม่ได้ นอกจากให้กำลังใจ”

          “แค่นี้ก็มากพอแล้ว ไปนะ” ปานระพียิ้มให้เพื่อน ก่อนเดินออกจากบ้าน โดยมีพัชสนันท์เดินไปส่งหน้าประตูรั้ว คล้อยหลังปานระพีเดินห่างบ้าน พัชสนันท์จัดการล็อคประตูรั้ว เดินกลับเข้าบ้านเพื่ออาบน้ำนอนพักผ่อน

          แม้เวลานี้สามทุ่มกว่า ทว่าซอยบ้านพัชสนันท์ยังมีคนสัญจรไปมา ทั้งทางรถยนต์ มอเตอร์ไซร์และการเดินเท้า สองข้างทางก็มีร้านขายอาหาร และร้านสะดวกซื้อ ปานระพีจึงเดินออกไปหน้าปากซอยได้อย่างสบายใจ อีกทั้งระยะทางเพียงแค่สองร้อยเมตรกว่าๆ เดินได้สบายมาก

          “คุณครับคุณ เดี๋ยวก่อนครับ”

เดินมาได้ครึ่งทาง ปานระพีต้องหยุดเดิน หันมองต้นเสียงที่ตอนแรกไม่แน่ใจว่า เรียกเธอหรือไม่ แต่ก็คิดว่าใช่ เพราะตรงจุดนี้มีเธอเดินคนเดียว

          ปานระพีมองหนึ่งในสองบุรุษที่มายืนตรงหน้าด้วยความตกใจ แม้ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาแบบประจันหน้าเช่นนี้ เธอเห็นในรูปภาพมือถือพัชสนันท์ที่มีอยู่หลายรูป เธอจำได้ดีว่าคือใคร

          “คุณเซย์”

          “ผมนึกอยู่แล้วว่า คุณต้องรู้จักผม” จะว่าไป พริษฐ์ไม่มั่นใจว่า พัชสนันท์เล่าเรื่องเขาให้ปานระพีฟังมากน้อยแค่ไหน รวมถึงการเป็นพ่อของแพรชมภู แต่พออีกฝ่ายเรียกชื่อเล่นตนได้อย่างถูกต้อง พริษฐ์มีความมั่นใจว่า อีกฝ่ายต้องรู้เรื่องราวของเขา แผนจึงง่ายขึ้น “ผมแนะนำตัวอย่างเป็นทางการล่ะกันครับ ผมชื่อพริษฐ์หรือเซย์ เป็นประธานบริษัทที่แหวนเคยทำงาน และเป็นพ่อของน้องชมพู่ครับ”

          ข้อมูลนี้ปานระพีรู้ดี แต่ที่สงสัยคือ พริษฐ์รู้เรื่องแพร-ชมภูได้อย่างไร มั่นใจมากเหลือเกินว่าใช่ลูกของเขา ทั้งที่เพื่อนรักไม่เคยปริปากบอกเรื่องนี้ให้คนอื่นรู้ นอกจากบุญมีกับเธอ

          “คุณเอาอะไรมามั่นใจว่า ชมพู่เป็นลูกคุณ เป็นลูกคนอื่นก็ได้”

          “โลกมันกลมน่ะครับ ผมว่าเราไปหาที่คุยกันดีกว่า ผมมีเรื่องอยากให้คุณช่วย ถ้าคุณไม่ไว้ใจผม เลือกสถานที่ที่จะคุยก็ได้นะครับ”

          “คุยเรื่องอะไรคะ”

          “หลายเรื่องครับ ผมไม่อยากคุยกับแหวนตอนนี้ เพราะอยากมั่นใจให้มากกว่านี้ว่า ชมพู่เป็นลูกของผมจริงๆ”

          “เอ้า ก็เมื่อกี้คุณบอกเองว่า มั่นใจว่าชมพู่เป็นลูกคุณ มาตอนนี้บอกว่าอยากมั่นใจให้มากกว่านี้ ฟังแล้วย้อนแย้งนะคะ”

          “ผมขาดความมั่นใจแค่หนึ่งก็จะครบล้านเปอร์เซ็นต์ ผมเลยมาคุยกับคุณเพื่อเติมความมั่นใจนั้น”

          ปานระพีมองพริษฐ์อย่างชั่งใจ มีหลายเรื่องที่ตนสงสัย การที่พริษฐ์มาดักรอเธอตรงนี้ นั่นหมายความว่า เขารู้ข้อมูลที่อยู่พัชสนันท์ และรู้ว่า ตนเป็นเพื่อนสนิทพัชสนันท์ ไหนจะเรื่องที่มั่นใจหนักหนาว่า เป็นพ่อแพรชมภู เขาเอาอะไรมามั่นใจมากขนาดนี้ ในหัวปานระพีมีความสงสัยเต็มไปหมด ทว่าอีกใจเธออยากให้พัชสนันท์สมหวังในความรัก ที่ไม่มีสิทธิ์เลือกเอง เพื่อนรักทำไปทั้งหมดเพราะรักพริษฐ์

          เอาไงดีมิ้น นี่เป็นโอกาสเดียวนะที่ทำให้แหวนสมหวังในความรัก

          แล้วถ้าคุณเซย์ต้องการแค่ชมพู่ล่ะ ไม่ต้องการแหวน จะทำไง

          แต่ไม่ใช่หรอก ถ้าไม่ต้องการแม่ของลูก เขาก็คงเข้าไปชิงตัวชมพู่ ไม่มาดักรอเธอที่นี่หรอก

          ที่เขาพูดว่า โลกมันกลม หมายความว่าไงหว่า

          “ก็ได้ ไปร้านเพื่อนฉันล่ะกัน” เพราะความอยากรู้ เธอตอบตกลง “ต่างคนต่างไปนะ”

          “ได้ ไม่มีปัญหา”

ปานระพีบอกชื่อร้านเพื่อนในย่านรัชดาให้พริษฐ์รู้ ก่อนทั้งสองจะแลกเบอร์มือถือกัน เพื่อการติดต่อ จากนั้นก็ต่างคนต่างเดินทางไปยังจุดหมาย 

         

          บ่ายวันเสาร์

          ปกติช่วงเย็นพัชสนันท์จะขายข้าวแกง ทว่าวันนี้หยุดหนึ่งวัน เนื่องจากบุญมีปวดหลัง หลังจากขายของตอนเช้าเสร็จ เธอจึงพาบิดาไปหาหมอ โดยให้ปานระพีช่วยดูแลลูกสาว

          พัชสนันท์กับบุญมีกลับมาถึงบ้านในช่วงบ่าย มาถึงคนไม่สบายเข้าห้องนอนเพื่อพักผ่อน ผลการตรวจแพทย์ให้บุญมีพักการยกของหนัก ก้มๆ เงยๆ หนึ่งสัปดาห์ พัชสนันท์จึงหยุดขายของ เพื่อให้บิดาได้พักผ่อน เพราะหากขาย บุญมีก็ต้องมาช่วย ไม่ปล่อยให้เธอทำอาหารขายคนเดียว ตามประสาคนขยัน

          “อ่ะ ดื่มน้ำมะเขือเทศสิ ฉันทำไว้ แช่เย็นรอแกเลยนะ” ปานระพียื่นแก้วน้ำมะเขือเทศคั้นสดให้เพื่อนรัก

          “ขอบใจนะ” พัชสนันท์รับแก้วน้ำผลไม้มาดื่ม ด้วยรสชาติและความชอบส่วนตัว เธอดื่มไปครึ่งแก้ว “อร่อยดีมากเลย อร่อยกว่าทุกครั้ง”

          “ฉันใช้มะเขือเทศสีดาไง เลยอร่อย”

          “เพิ่งรู้นะว่า ใช้มะเขือเทศนี้รสชาติจะดีอย่างนี้”

ปานระพียิ้ม เดินไปนั่งข้างพัชสนันท์ ที่ยกแก้วเครื่องดื่มดื่มไปจนเกือบหมดแก้ว หัวใจปานระพีเต้นแรวมาก ขณะมองแก้วน้ำในมือเพื่อนรัก