7

“คุณหมอกับคุณนิตช่างเป็นคนดีเสียจริง คนดีๆ แบบนี้ตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้” จันทราพูดอย่างซาบซึ้งใจ

“ผมกับนิตมีเรื่องจะบอกด้วยครับ” หมอจรินทร์หันไปมองภรรยาสาว ก่อนจะหันมามองครอบครัวตรงหน้าอย่างเวทนา

“คุณหมอมีเรื่องอะไรเหรอคะ” จันทราเอ่ยถามคุณหมอหนุ่มกับภรรยาสาว

“พวกเราต้องย้ายกลับไปดูแลคุณแม่น่ะครับ ท่านป่วยหนัก หลังจากนี้จะมีเจ้าหน้าที่คนใหม่มาประจำที่อนามัย พวกเราคงไม่ได้เจอกันอีก หรือกว่าจะได้เจอกันคงอีกนาน”

“คุณหมอจะย้ายแล้วเหรอคะ” จันทราเอ่ยถามอย่างใจหาย ไม่รู้ว่าเจ้าหน้าที่อนามัยคนใหม่จะใจดีเหมือนสองคนผัวเมียนี่หรือเปล่า

เจ้าหน้าที่อนามัยไม่จำเป็นต้องเป็นหมอเสมอไป บางครั้งก็เป็นพยาบาลวิชาชีพ บางครั้งก็เป็นเจ้าหน้าที่สาธารณสุข แต่ก็มีประสบการณ์และความชำนาญ สามารถฉีดยา ทำแผล ทำคลอดได้ อาจจะมีหมอลงพื้นที่อาทิตย์ละครั้ง เพื่อทำฟันหรือตรวจรักษาโรคอื่นๆ แล้วแต่ว่าทางโรงพยาบาลใหญ่ๆ ประจำอำเภอจะส่งมา แต่ส่วนใหญ่จะเป็นหมอฟัน มาทำฟันให้คนในหมู่บ้าน ส่วนการให้ความรู้เรื่องต่างๆ ทางอนามัยได้เข้ามาในหมู่บ้านให้ความรู้อยู่แล้ว เช่น โรคไข้เลือดออก หรือโรคต่างๆ ที่ระบาดแล้วแต่ว่าในช่วงนั้นมีโรคอะไรระบาดบ้าง

“เราสองคนเข้าใจค่ะว่าน้าจันทร์ไม่อยากให้หลานไปอยู่กับคนอื่น พวกเราสองคนก็ไม่มีลูก อยากอุปการะดอกแก้วเอาไว้ ถ้าน้าจันทร์เปลี่ยนใจ ก่อนเดินทาง เราสองคนจะทำเรื่องอุปการะดอกแก้วเอาไว้เป็นบุตรบุญธรรมค่ะ” นิตยามองเด็กน้อยแล้วรู้สึกถูกชะตายิ่งนัก

“น้าแล้วแต่ดอกแก้วมัน ไม่อยากบังคับเด็ก” ใจของท่านก็อยากยกหลานให้สองผัวเมียเหมือนกัน หลานจะได้มีอนาคตที่ดี แต่ยังทำใจไม่ได้ที่ต้องจากหลานไป ทุกวันนี้ดอกแก้วทำให้จันทรามีความสุข ดอกแก้วเหมือนน้ำทิพย์ชโลมหัวใจอันแห้งแล้งของนาง

“ดอกแก้วไม่อยากทิ้งยายกับแม่จ้ะ ดอกแก้วเป็นห่วงยายกับแม่” ความกตัญญูของเด็กน้อย ทำให้สองผัวเมียยิ่งเอ็นดูเข้าไปอีก

“ถ้าดอกแก้วไม่อยู่ ใครจะดูแลแม่ ใครจะหุงหาอาหาร ทำงานบ้านล่ะคะ ยายต้องออกไปทำงาน ไปอยู่ที่อื่นก็จะไม่ได้เห็นหน้ายายกับแม่อีก ดอกแก้วทำใจไม่ได้หรอกค่ะ” เด็กน้อยพูดออกมาแล้วทำเอาจันทราถึงกับน้ำตาซึม

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ไม่อยากไปก็ไม่บังคับ ขอให้หนูจงเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียนและมีอนาคตที่ดีนะจ๊ะ”

สองสามีภรรยาจะต้องเดินทางไปดูแลบุพการีที่แก่ชรามากแล้ว อีกทั้งยังล้มหมอนนอนเสื่อ เดินเหินไม่ได้เหมือนแต่ก่อน จึงต้องทิ้งอุดมการณ์ทางนี้ไปก่อน งานและการช่วยคนก็สำคัญ แต่ผู้ให้กำเนิดก็สำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน การดูแลผู้มีพระคุณมีเพียงแค่ครั้งเดียวในชีวิต หากท่านตายจากไป ก็จะไม่มีโอกาสได้ดูแลอีกแล้ว

หมอจรินทร์กับนิตยาย้ายมาอยู่ที่นี่ เพราะหมู่บ้านแห่งนี้ทุรกันดาร เลยอยากมาทำงานเป็นแพทย์เพื่อช่วยคนยากจน

“น้าขอบคุณคุณหมอกับคุณนิตมากๆ นะคะ ขอให้คุณหมอกับคุณนิตจงประสบแต่ความสุขความเจริญ ปราศจากโรคภัยทั้งหลายทั้งปวง” จันทราอวยพรให้คนทั้งสอง

“ขอบคุณมากครับ”

“ขอบคุณมากๆ ค่ะน้าจันทร์” นิตยานั่งลงตรงหน้าของดอกแก้ว ก่อนจะลูบผมนุ่มๆ บนศีรษะของเด็กน้อยเบาๆ

“สักวันเราต้องได้เจอกันอีกนะจ๊ะเด็กน้อย”

“ค่ะอานิต หนูรักอานิตนะคะ” นิตยาได้ฟังก็น้ำตาซึม ดอกแก้วเองก็ตาแดงๆ เพราะผูกพันกับสองสามีภรรยาเป็นอันมาก

ในวันที่หมอจรินทร์กับภรรยาสาวออกเดินทางมีชาวบ้านหลายคนมาส่ง ทั้งดอกไม้ ของกิน ของฝากมากมายมอบให้สองสามีภรรยาที่ดูแลชาวบ้านที่นี่มาเป็นอย่างดีตลอดหลายปี

“หนูไม่มีอะไรให้อาหมอกับอานิต นอกจากขนมใส่ไส้ที่หนูกับยายทำเองกับมือ ขอให้อาหมอกับอานิตเดินทางปลอดภัยนะคะ” ดอกแก้วยื่นขนมให้สองสามีภรรยาผู้แสนใจดี

“ขอบใจมากจ้ะ ดอกแก้วดูแลแม่กับยายให้ดีนะ ถ้ามีอะไรก็สามารถติดต่ออานิตกับอาหมอได้เลย เราสองคนจะมาหาและช่วยเหลือทุกอย่าง” นิตยาดึงร่างของเด็กน้อยมากอดเอาไว้ อยากมีลูกสาวน่ารักแบบดอกแก้วแต่ไร้วาสนา

ดอกแก้วยังดำเนินชีวิตเช่นเดิม เธอโดนเพื่อนล้อตลอดว่ามีแม่เป็นบ้าและสำส่อน เธอเคยทนเพราะไม่อยากมีปัญหา แต่หลายครั้งที่ทนไม่ไหว โดนล้อมากๆ เข้าเลยฮึดสู้ ไม่เกรงกลัวต่ออะไรอีก แม้ว่าคนที่ล้อจะเป็นผู้ชายและตัวโตกว่าเธอเสียอีก

ดอกแก้วพุ่งตัวเข้าหาเตะต่อยเด็กผู้ชายปากมอมที่ล้อเธอไม่หยุดปาก แต่เพราะเธอเป็นผู้หญิงเลยโดนผลักจนล้มกระเด็น แถมยังโดนเปิดกระโปรง ล้อเลียนว่ากางเกงในเธอย้วยอีก

“โอ๊ย!” อิทธิร้องเสียงหลงเมื่อโดนดอกแก้วโผเข้าไปหาและกัดเข้าให้เต็มแรง เขาเป็นรุ่นพี่ของดอกแก้วสองปี บิดามารดาเสียชีวิต ผู้เป็นตาเลยไปรับมาอยู่ด้วย

“ไอ้บ้า!” อิทธิผลักศีรษะของดอกแก้วออก แต่ดอกแก้วก็กัดจนจมเขี้ยว ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ

“กูเจ็บ พวกมึงมาช่วยกูสิวะ” อิทธิหันไปพูดกับเพื่อนร่วมก๊วน

ดอกแก้วใช้มือรวบกระโปรงเอาไว้เหมือนโจงกระเบน ก่อนจะกระโดดถีบทั้ง ๆ ที่ยังกัดอิทธิไม่ยอมปล่อย