8

“เป็นหมาหรือไงวะ ไอ้บ้า!” อิทธิพลร้องโอดโอย ผลักร่างของดอกแก้วอีกครั้งจนกระเด็น

“อย่ามาล้อแม่กูอีก ไม่งั้นกูจะกัดหูมึงให้หูขาดเลยไอ้บ้า!” ดอกแก้วถ่มน้ำลายที่เต็มไปด้วยเลือดออกจากปาก สายตาบ้าดีเดือดไม่เหมือนเด็กผู้หญิงทั่วไป ทำเอาอิทธิต้องกลืนน้ำลายลงคอ ไม่กล้าล้อเลียนดอกแก้วอีก

ดอกแก้วกลับมาถึงบ้านก็ได้ยินเสียงครางของมารดา มีผู้ชายสองคนกำลังทับร่างของมารดาอยู่ เธอไม่พูดพร่ำทำเพลง ใช้ไม้หน้าสามที่วางอยู่ตรงนอกชานกระโดดเข้าไปฟาดไม่ยั้ง โดนทั้งหัวทั้งตัว จนพวกมันสะดุ้ง

“ตายเสียเถอะ กล้าดียังไงมาทำแม่ของหนู”

ดอกแก้ววิ่งไปเอาน้ำมาสาดพวกมันด้วย ก่อนจะโวยวายเสียงดัง จันทราที่กลับมาพอดีรีบเข้ามาช่วยหลานเอาไว้ เมื่อเห็นว่าชายสองคนกำลังจะเข้ามาทำร้ายหลาน

“มึงเข้ามา กูฟันกับมีดพร้าแน่ ๆ ไม่เชื่อลองเข้ามาสิวะ!” สองยายหลานถือทั้งไม้ทั้งมีดพร้าแน่น เตรียมตะบันหน้าพวกมันไม่ยั้ง ไม่สนใจว่าจะเป็นผู้ชายที่แข็งแรงกว่า แต่คนเรามันต้องสู้ จะยอมให้ใครรังแกง่ายๆ ไม่ได้

จันทราสอนหลานเสมอว่า แม้จะเป็นหญิงก็ไม่ควรยอมให้ใครมาทำอะไรได้ง่ายๆ

สายตาบ่งบอกว่าสู้หัวชนฝา ทำให้ชายฉกรรจ์ทั้งสองวิ่งเตลิดลงไปจากบ้าน

“แม่จ๋าเป็นยังไงบ้างจ๊ะ” ดอกแก้วตรงเข้าไปกอดรัดร่างเปลือยเปล่าของมารดาเอาไว้ เอาผ้ามาคลุมร่างสั่นเทาจากการโดนย่ำยี

จันทราจะไม่ทนอีก ไปฟ้องกำนันพร้าว ซึ่งควบตำแหน่งนายบ้านของที่นี่ด้วย กำนันพร้าวเป็นกำนันแทนกำนันเพิ่มที่แก่ชรามากแล้ว

สิ่งที่กำนันพร้าวตอบกลับมาสร้างความเจ็บช้ำน้ำใจให้จันทราเป็นอย่างยิ่ง

“ฉันถามพวกมันแล้ว พวกมันบอกว่าไม่ได้ทำ แล้วก็ไม่มีหลักฐานเอาผิดด้วย”

“ฉันกับหลานไงเป็นพยานว่าพวกมันทำ”

“ถ้าแม่จันทร์กับหลานใส่ร้ายคนอื่นล่ะ”

“ฉันจะใส่ร้ายทำไม”

“เพื่อเรียกร้องเงินทองยังไงล่ะ ใครๆ ก็รู้ว่าแม่จันทร์น่ะอยากได้เงินไปเลี้ยงลูกเลี้ยงหลานขนาดไหน พยานคนอื่นก็ไม่มี ฉันคงเอาผิดใครไม่ได้หรอกนะ” ประโยคนั้นของกำนันพร้าว ทำเอาสองยายหลายจุกไปทั้งอก

“ทำไมเราไม่เคยได้รับความเป็นธรรมเลยจ๊ะยาย” ดอกแก้วเอ่ยถามยายเมื่อกลับมาถึงบ้าน กำนันพร้าวคนนี้ช่างลำเอียงและหาความยุติธรรมไม่ได้เลย ดอกแก้วไม่เข้าใจว่าทำไมคนทำผิดซึ่งๆ หน้าถึงเอาผิดไม่ได้

“เรามันจนไงลูก ถ้ามีเงินพาแม่เราไปตรวจร่างกายว่าโดนทำไม่ดี ก็คงไม่เป็นแบบนี้” ดอกแก้วเริ่มโตพอที่จะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร แต่เช่นไรก็ยังเด็ก จันทราจึงไม่อยากพูดอะไรมากนัก ให้เข้าใจว่าโดนรังแกก็พอ

“ต่อไปหนูจะมีเงินเยอะๆ จ้ะยาย” คนพูดโผเข้ากอดยาย ต่อไปเธอจะต้องทำงานให้ได้เงินเยอะๆ จะต้องเรียนให้สูงๆ มีการศึกษาเข้าไว้ จะได้ไม่มีใครมาดูถูกหรือรังแกอีก

ในวันหยุดสุดสัปดาห์ดอกแก้วช่วยยายหาผักไปขายที่ตลาด แถวคลองมีหน่อไม้ ผักกูด ผักน้ำขึ้นอยู่เต็ม เก็บไปขายที่ตลาดก็พอมีเงินซื้อกับข้าว บ้านของเธอเลี้ยงไก่ด้วย จึงมีไข่ให้กินทุกวัน มีไข่ มีข้าวสาร มีมาม่า ปลากระป๋อง และผักสดๆ ริมรั้ว ก็ทำให้สามชีวิตในครอบครัวยากจนไม่อดอยากมากนัก เพราะมีอาหารประทังชีวิตได้ในทุกวัน

“ยายจ๋า หนูจะไปเก็บผักกูดกับยอดหวายตรงโน้นนะจ๊ะ”

“จ้ะ ยายจะไปตัดหน่อไม้ตรงโน้น ระวังด้วยนะ แถวนั้นมีหลุมลึกๆ อยู่หลายหลุม” พวกชาวบ้านมาขุดเอาไว้เพื่อดักสัตว์เลยต้องระวัง

“จ้ะยาย” ดอกแก้วเดินอย่างระมัดระวังเพราะเธอชินกับพื้นที่แถวนี้

ดอกแก้วใช้ชีวิตอย่างสมบุกสมบันช่วยเหลือยายทำงานและดูแลมารดาสติไม่ดีจนโตเป็นสาว ใครรังแกดอกแก้วเป็นไม่ได้ ยายจะช่วยปกป้อง ดอกแก้วเองก็ไม่ใช่คนยอมคน เธอสู้ยิบตา ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเองอยู่รอด

ในระหว่างที่พิมพ์แก้วถูกเลี้ยงอย่างตามใจ เธอเข้าไปเรียนมัธยมปลายในตัวเมืองจนกลายเป็นเด็กเสียคน ติดเพื่อน ติดยา ติดผู้ชาย ใช้เงินล้างผลาญไปวันๆ จนตั้งท้อง พิกุลอับอายจึงแอบพาบุตรสาวไปทำแท้งโดยไม่ให้พ่อสามีกับสามีรู้

“ดอกแก้ว เกิดเรื่องใหญ่แล้ว” ชาวบ้านวิ่งมาตามดอกแก้ว ในขณะที่เธอกำลังเก็บผักอยู่ริมรั้ว เธอเรียนจบมัธยมศึกษาปีที่หกด้วยทุนการศึกษาที่เธอได้รับในแต่ละปีจากผู้ใจบุญ และกำลังจะเข้าเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัย ในปีการศึกษาหน้า เป็นทุนเรียนต่อครู เพราะเธอใฝ่ฝันว่าอยากจะเป็นครูสอนหนังสือ ทำให้เด็กๆ มีการศึกษามีความรู้ ทุนการศึกษาที่ดอกแก้วได้รับสร้างความยินดีให้แก่จันทราเป็นอันมาก

พอโตขึ้น ดอกแก้วเปลี่ยนความคิดใหม่ เมื่อก่อนคิดว่าต้องหาเงินให้ได้เยอะๆ แต่ตอนนี้เธออยากทำงานเพื่อสังคม เพื่อเด็กยากไร้คนอื่นๆ ที่มีชีวิตไม่ต่างจากเธอ และอาชีพครูที่เธออยากเป็น ก็เป็นอาชีพที่ไม่แสวงหาผลกำไร ถ้าอยากรวยต้องไปค้าขาย หรือทำงานอย่างอื่น ซึ่งเธอไม่ได้ต้องการเงินมากมายเหมือนตอนเด็กๆ ไม่ได้อยากมีเงินมากมายเหมือนตอนเด็กๆ อาจเพราะความสุขที่เกิดขึ้น ไม่ได้อาศัยเงินทองเสมอไป

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นจ๊ะน้า”