11 เผลอตัว

หนุ่มใหญ่กร่นด่าตัวเองในใจแล้วถึงกับสะดุ้งเมื่อสลิลลาเปิดผ้าม่านเยี่ยมหน้าเข้ามาดู

“เป็นยังไงบ้างเลือกได้สักชุดรึยัง”

ชายหนุ่มพยักหน้านิ่งๆ แล้วโบกมือให้ “เกือบแล้วๆ”

“งั้นก็ช่วยไม่ได้ ดูเองไปก่อนนะ เดี๋ยวลิลไปดูให้ลูกค้าอีกกลุ่มที่ห้องลองฝั่งโน้น ท่าทางจะกระเป๋าหนักน่าดูต้องดูแลมากหน่อย”

“ตามสบายเลย คนกันเอง”

“แหม... แน่ละสิยะ” สลิลลาค้อนขวับชี้หน้าภูมิแบบรู้ทัน

ภูมิชูสองนิ้วใบหน้าเผยอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวจนเจ้าของร้านสาวค้อนให้อีกรอบก่อนคาดโทษ

“รู้นะว่าคิดอะไรอยู่ อย่าทำอะไรแผลงๆ ที่นี่ล่ะ เด็กนั่นคราวลูกเลยนะ”

“เออน่า... จะทำไม่ทำก็ไม่เกี่ยวกับลิลสักหน่อย ไปดูลูกค้าไป ทางนี้จัดการเองได้เสร็จแล้วจะออกไปไม่เรียกไม่ต้องเข้ามา”

“แหม... ชวนคิดนะเนี่ย”

“คิดบ้าอะไร ยายบ้า!” ภูมิโวยแต่สะอึกในใจ

สลิลลาหรี่ตามองแล้วยิ้มเยาะแบบรู้เท่าทัน “งั้นฝากดูหลานให้ด้วยนะ ลิลไปดูทางโน้นก่อนลูกค้าจู้จี้ชะมัดเลือกแล้วเลือกอีกไม่ได้สักที” 

เธอเน้นคำว่าหลานเป็นพิเศษแล้วแกล้งพูดเสียงดังหวังให้ทานตะวันที่อยู่ในห้องลองเสื้อได้ยินชัดๆ

“โอเค” ชายหนุ่มรับลูกทันทีไม่มีปฏิเสธ เพราะเขาไม่ชอบความวุ่นวาย สลิลลาช่างรู้ใจ แต่คนข้างในกลับไม่รู้และยังลีลาท่ามากจนป่านนี้ยังไม่ออกมาจนเขาต้องร้องถามอีกครั้ง

“ได้รึยัง! ลองชุดแค่นี้อย่าลีลาเป็นแม่น้ำยาเย็นได้มั้ย อารีบแล้วนะ”

“คือ... คือว่า” เด็กสาวร้องบอกน้ำเสียงสั่นเครือ “ตะวันออกไปไม่ได้ค่ะอาภูมิ”

“ทำไมไหนให้อาดูซิ”

 “มะ! ไม่ได้ค่ะ อาภูมิห้ามเข้ามานะคะ โอ๊ย!”

“เป็นอะไรน่ะตะวัน!” ภูมิร้องถามร้อนรนด้วยความเป็นห่วง กลับได้รับน้ำเสียงสั่นเครือแทน

“ปะ เปล่า ไม่เป็นไรค่ะอาภูมิ”

“ไหนให้อาดู”

“อย่า! อย่าเข้ามานะคะ!”

ไม่ต้องรอคำตอบ ภูมิเปิดประตูทันที แล้วเขาก็เห็นเด็กสาวทำหน้าเหมือนจะร้องไห้สองมือไพล่อยู่ด้านหลังกำลังง่วนอยู่กับซิบชุดใหม่ที่รูดติดอยู่ตรงช่วงเอว

“ทำอะไรน่ะตะวัน!”

“ลูกไม้มันหนา ซิปมันติดรูดไม่ขึ้น ตะวันรูดเมื่อกี้ซิปมันบาดมือตะวันค่ะ”

“มา... ไหนให้อาดูให้”

“ไม่ได้นะคะ! ตะวันจะทำเอง” เด็กสาวร้องเสียงหลง “อาภูมิอย่าเข้ามา ตะวันโนบราอยู่”

หืม...

ภูมิถึงกับกลืนน้ำลายเพราะถึงห้ามก็ไม่ทันเสียแล้ว สายเส้นเล็กๆ  เหนือไหล่ลาดตกลงมาข้างแขน ภาพที่ปรากฏในกระจกหมิ่นเหม่จนอกตูมของทานตะวันแทบทะลักล้นออกมาโชว์ให้เห็น ขนาดมีผ้าชุดปิดกั้นชั้นนึงยังขนาดนี้แล้วถ้าไม่ใส่อะไรเลยจะขนาดไหน ภูมิคิดอกุศลด้วยความลืมตัวประสาชาย แต่เมื่อเห็นนิ้วมือเด็กสาวถลอกเป็นรอยแดง ภูมิก็รีบปัดมืออกออก

“มานี่ อาทำให้เองดีกว่า”

“ไม่ได้ค่ะ!” ทานตะวันร้องเสียงหลง

“มัวแต่ไม่ๆๆ แล้วจะถอดได้ยังไงเล่า” ภูมิเอ็ดใส่

“แต่ตะวันอาย”

“ก็เงียบๆ สิ เดี๋ยวคนแห่กันมาดูหรอก”

“อาภูมิยิ่งต้องออกไป เดี๋ยวคนเห็นมันจะไม่ดี อาภูมิจะเสียชื่อนะคะ ”

“จะกลัวทำไมอาเห็นของเรามาตั้งแต่ขวบนึง” ภูมิตอบเสียงแผ่วคิดไกลกว่าที่พูดไปมาก

“แต่ตอนนี้ตะวันไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ ”

“ก็นั่นนะสิ... กำลังดีเลย” อาหนุ่มตอบแทบไม่คิดจึงได้เห็นสีหน้าหลานสาวซีดเผือดชัดเจน “เอาน่า ยิ่งชักช้ายิ่งอายเค้านะ”

เพราะห้องลองเสื้อแคบแทบขยับตัวไม่ได้ แค่นิดเดียวเขาก็ก้าวมายืนซ้อนหลัง สองมือสั่นเล็กน้อยแต่พยายามดึงซิปขึ้นๆ ลงๆ อยู่ครู่ใหญ่ก็ยังไม่มีทีท่าจะออก ดวงหน้าคมเข้มเริ่มแดงจ้องแผ่นหลังขาวตาเป็นมัน พยายามแกะซิปออกจนศีรษะชนเข้ากับแผ่นหลังเนียน

เหมือนไฟฟ้าช็อตขึ้นมากะทันหัน...

เลือดลมสูบฉีดพุ่งพล่านแทบยั้งไม่อยู่ ภูมิถึงกับสะดุ้งผงะออกห่าง ตายังมองกระจก เขาเห็นเด็กสาวมือไม้เงอะงะตะครุบชุดเกาะอกตัวเองทำตัวไม่ถูกพอกัน

“เอาใหม่อีกที อยู่นิ่งๆ”

“ค่ะ... อุ๊ย!”         

ทานตะวันถึงกับสะดุ้งหน้าแดงก่ำ เพราะไม่แค่มือเย็นเฉียบของอาหนุ่มที่เผลอแตะแผ่นหลัง ศีรษะของเขายังชนเข้ากับหลังของเธออีกรอบ คราวนี้ทานตะวันรับรู้สัมผัสเปียกชื้นจากหน้าผากอาหนุ่ม เธอเย็นวาบแทบเข่าอ่อนถึงกับเสียหลักเพราะไม่ทันระวังร่างคะมำเข้าชนกระจกเป็นผลให้ภูมิถลาตามกันไป

ทานตะวันใจเต้นตึกตักทั้งตกใจและประหม่ากับความชิดใกล้อย่างที่ไม่เคยเป็น เพราะตั้งแต่สอบติดมหาวิทยาลัย ภูมิก็ให้เธอไปอยู่หอในตั้งแต่นั้น นานๆ จะกลับมาบ้านสักทีช่วงปิดเทอมแต่ก็แทบไม่ได้เจอภูมิเลย

ส่วนภูมิก็ถึงกับมือสั่น เพราะมือข้างหนึ่งที่กำลังจับซิปอยู่นั้นแทบควบคุมไม่ได้ มืออีกข้างยกเท้ากระจกไว้โดยอัตโนมัติ อกแกร่งทาบทับแผ่นหลังเธอแนบชิดโดยไม่ทันระวัง บางสิ่งบางอย่างที่เหมือนส่วนเกินในร่างกายยังชนเข้ากับบั้นท้ายเธอพอดี

บ้าเอ๊ย! ไอ้ภูมิ!

ภูมิสบถในใจ ยิ่งกลิ่นอายจากไออุ่นของทานตะวันที่ทำให้เขาใจเตลิดเมื่อต้องใกล้ชิดในห้องแคบๆ ขนาดนี้เป็นเรื่องที่เกินความคาดหมายในใจของภูมิยิ่งรับรู้ว่าเขาต้องการเธอเหลือเกิน

“อาภูมิคะ! อาภูมิ!” ทานตะวันร้องบอกเมื่อรู้สึกถึงแรงกดทับเข้ามา เธอรู้สึกร้อนวูบวาบบนใบหน้าจนต้องพรูลมหายใจ ทีแรกคิดว่าภูมิไม่ตั้งใจ แต่เขากลับเหมือนลืมตัว

“อ๊ะ! อาภูมิจะทำอะไรคะ”

เสียงไม่เบานักทำให้ภูมิรู้ตัวว่าเผลอตัวจึงลอบมองสีหน้าเด็กสาวผ่านกระจก แก้มนวลใสกลายเป็นสีชมพูระเรื่อน่าจับจูบชะมัด!

น่ารักแบบนี้สินะถึงทำให้ตื่นตัวง่ายแบบนี้ อาหนุ่มคิดอกุศลในใจแต่มือกำลังพาไปโดยไม่รู้ตัว พอปลดซิปสำเร็จแทนที่จะถอยออกจากห้องมือหนากลับสอดรอบเอวคอดอย่างจงใจ