10 เสียสถาบันเสือ

ทานตะวันยืนเก้ออยู่ในห้องทำงานของสลิลลากับภูมิสองต่อสองถึงกับเก้อไป ห้องมิดชิดแอร์เย็นฉ่ำมีห้องลองเสื้อขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่อยู่ชิดผนังด้านใน มิดชิดเกินไปจนทานตะวันรู้สึกใจคอไม่ดีแปลกๆ

“เข้าไปลองไป” ภูมิออกคำสั่ง

ทานตะวันรับชุดราตรีสีแดงสดมาถือไว้ ภูมิพยักหน้าแล้วดันหลังให้เธอเข้าไปในห้องลอง ส่วนเขานั่งรออยู่ที่เก้าอี้อีกมุมหนึ่งรอ

ครู่ใหญ่เด็กสาวก็ยังไม่ออกมาจนเขาก้มดูนาฬิกาแล้วถึงกับขมวดคิ้วจึงลุกขึ้นไปยืนหน้าห้องโน้มหน้าแนบเคาะประตู

“ทำไมช้าจัง ลองเสร็จรึยังตะวัน”

“สะ... เสร็จแล้วค่ะ แต่ว่า...”

“เสร็จแล้วก็ออกมาสิอย่าชักช้า”

ภูมิเริ่มหงุดหงิดอีกครั้ง เจ้าของร้านสาวใหญ่แง้มประตูห้องเข้ามาดูก็เห็นภูมิเดินไปมาหน้าห้องลองอย่างหงุดหงิด กระทั่งเขาหันมา

“ยังไม่เสร็จเลย”

“เออไม่เป็นไร ลองไปพลางนะ พอดีทัวร์พาแขกมาช็อปของหน้าร้าน ต้องไปช่วยเด็กดูสักหน่อย

“ไปเถอะ ไม่ต้องห่วง”

“แล้วยังไม่เสร็จอีกเหรอ ให้ลิลเข้าไปช่วยดูดีกว่าไหม” เธอเอ่ยราวสนิทสนมแต่เขากลับส่ายหน้า

“อย่าเลย หลานเราเราดูเอง ไปดูลูกค้าไป” ภูมิปฏิเสธไม่พอโบกมือห้ามจนเจ้าของร้านสาวใหญ่ชะงักไป 

“แน่ใจนะว่าดูอย่างเดียว”

“ก็ดูอย่างเดียวสิ ทำไม” ภูมิเสียงห้วน นึกรู้ว่าเพื่อนรักคิดอกุศล แล้วก็จริงดังว่า

“ก็ได้ แต่อย่าทำรุ่มร่ามกับหลานที่ร้านลิลล่ะ” เธอหยอกเน้นคำว่าหลานเป็นพิเศษ

ภูมิถึงกับหน้าตึงถูกจี้ใจดำจังเบ้อเร่อได้แต่โวยวายหงุดหงิดแก้หน้า

“เหอะน่า!”

พอลับสายตาสลิลลา ชายหนุ่มก็ตั้งท่าจะเคาะประตูห้องลองอีกครั้งก็พอดีกับที่เด็กสาวเปิดประตูออกมาช้าๆ เขาทำตาดุใส่จนเธอกลัวหงอ

“อาภูมิคะ ตะวันว่าชุดนี้...”

            “สวย สวยมาก...”

            “คะ? อาภูมิชมตะวันเหรอคะ”

ภูมิไม่รู้ตัวว่าได้แต่พยักหน้าอย่างลืมตัว ยิ่งเห็นทานตะวันแต่งชุดสวยสีแดงสดขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่น หนำซ้ำคอเว้าลึกที่เห็นร่องอกนั่นทำให้ชายหนุ่มคิดอกุศลจนลอบกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว จากที่คิดให้เธอออกมาโชว์ตัวกลับเป็นว่าไม่อยากให้ใครเห็นทั้งที่ไม่มีใครสักคนในห้อง

“ออกมาทำไม เข้าไปในห้องลองเลย”

“อ้าว! ก็อาภูมิเร่งให้ตะวันออกมาให้ดู...”

“ไม่ดูแล้ว”

“อาภูมินี่เปลี่ยนใจง่ายจริง ก็ได้ค่ะ แต่ว่า...”

ไม่ทันที่ทานตะวันจะทักท้วงก็ได้รับน้ำเสียงขุ่นมัวกลับมา

“อาบอกให้เข้าไปไง ชุดนี้ไม่ผ่าน โป๊เกินเดี๋ยวมีมดแดงแฝงพวงมะม่วงมาก้อร่อก้อติกตะวัน”

หืมมมมม

ก็เลือกมาเองนี่นา...

เด็กสาวย่นจมูกตามอารมณ์อาหนุ่มไม่ทันแต่ก็ทำให้เธอใจชื้นขึ้นเป็นกอง เธอไม่กล้าใส่เพราะชุดทั้งคอลึกเห็นหน้าอกหน้าใจ ไหนเลยจะเปิดเปลือยหัวไหล่มีเพียงสายเล็กๆ ไม่พอยังเว้าหลังลงจนถึงเอวแล้วยิ่งรอยแหวกที่ชายกระโปรงข้างซ้ายที่สูงเหนือต้นขานั่นอีก

แค่คิดก็ไม่สบายใจแล้ว...

“งั้นตะวันไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้ค่ะ” เธอตอบพลางกระตือรือร้นแต่ก็ต้องตกใจหนักกว่าเดิมเมื่อภูมิก้าวตามเข้ามาในห้องลองแล้วปิดประตูหน้าตาเฉย “อาภูมิเข้ามาทำไมคะ!”

“เสียเวลาเข้าๆ ออก อาอยากดูใกล้ๆ” ภูมิตอบหน้าตาเฉยหมุนตัวเธอให้หันเข้าหากระจกแล้วยืนซ้อนด้านหลัง “สวยดีแต่โป๊ไปไม่ผ่าน มาอาถอดซิปให้”

“มะ... ไม่ต้องช่วยค่ะ ตะวันถอดได้!”

“อย่าดื้อน่า” ภูมิเสียงขึ้นจมูก “อาเลือกให้ก็ต้องถอดให้สิ”

“ไม่เอาค่ะตะวันโตแล้วนะ”

“อายทำไมก็อาเห็นตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย”

ทานตะวันหน้าเห่อร้อนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เธอไม่คิดว่าแค่คำพูดเหมือนไม่ได้คิดอะไรของอาหนุ่มรูปหล่อจะสร้างความขัดเขินให้ถึงเพียงนี้

เขาลืมไปรึเปล่าว่าเธอไม่ใช่หลานแท้ๆ...

ร่างสูงใหญ่ยืนซ้อนหลังร่างระหงมองกระจกอีกครั้งอย่างอดใจไม่ได้ ทานตะวันในชุดสีดำเย้ายวนและตัวเขาในชุดเสื้อเชิ๊ตแขนยาวสีขาวและกางเกงสแล็คสีดำที่เปลี่ยนระหว่างรอเธอเข้ากันอย่างไม่น่าเชื่อ น่าจะพอดูเหมือนคู่รักไม่เหมือนอาหลานแล้วกระมัง...

            อาหลานบ้าบออะไรอยากตบปากตัวเองนัก แค่นึกก็ขัดใจแล้ว...

            เขาเกลียดคำนี้จริงๆ จะว่าเป็นสมภารกินไก่วัดก็ไม่อยากสนใจแล้ว เขาตั้งใจเต็มที่ว่าคืนนี้จะไม่ปล่อยทานตะวันให้กลับบ้านไปโดยไม่ตีตราจองเป็นแน่

            “แต่ตะวันก็ว่าชุดนี้สวยดีเหมือนกันนะคะ ยืนกับอาภูมิดูไม่เหมือนพ่อลูกด้วย แต่มันดูไม่เหมาะกับตะวันเท่าไหร่”

เด็กสาวชวนคุยเมื่ออาหนุ่มเงียบไป เธออึดอัดเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาภูมิมองต่ำลงไปที่หลังลาดเปลือยเปล่าของเธอจนต้องร้องเรียก “อาภูมิ! ตะวันว่าอาภูมิไปรอข้างนอกดีกว่า ตะวันอึดอัด ห้องลองมันแคบ”

“อะ... อืม”

อาหนุ่มตอบใจลอยแล้วก็ถอนใจยาวก่อนจะส่ายหน้าหยิบชุดสีขาวให้เธอ “งั้นเปลี่ยนชุดนี้ให้อาดูอีกที”

“ค่ะ” เธอรับมาแล้วรีรอมองไปที่ประตู สีหน้าเหมือนจะร้องไห้

ชายหนุ่มจึงเพิ่งรู้ตัวล่าถอยออกไปกลัวไก่ตื่น พอออกมาหน้าห้องลองภูมิได้แต่เตะลมเตะแล้งด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่าน

ร่างระหงเอวคอดกิ่วและทรวงอกตูมตึงของหลานสาวต่างสายเลือดทำปฏิกิริยาต่อความต้องการด้านมืดของเขาจนแทบไม่น่าเชื่อ ไม่เพียงเท่านั้นมันยังทำปฏิกิริยาต่อส่วนสำคัญในร่างกายของเขาให้คับตึงขึ้นมาแทบจะทะลุร่มผ้าอีกต่างหาก

โอย... อยากจะบ้าวันละห้าร้อยรอบ นี่เขาอดใจไม่จับทานตะวันกินมากี่ปีแล้วนะ

สามปี ห้าปี หรือเกือบสิบปีกัน!

ไอ้ภูมิเอ๊ย! เสียสถาบันเสือหมด!