Mag-log inShare
8 ต่อจากนี้ก็คิดได้แล้วนะ
Petsa ng paglalathala:
2025-09-04 09:20:24ทานตะวันรีบตะครุบปากตัวเองแทบไม่ทัน อยากทึ้งหัวสมองไม่รักดีเป็นบ้า!
ภูมิหันขวับมาที่ทานตะวัน เห็นสีหน้าของเธอนั้นจะว่าแดงก็แดงก่ำเหมือนคนจิบไวน์ ทำให้เขาอดคิดไมได้ว่าหรือที่เธอพูดนั้นเพราะคิดจริงหรือแค่...
“ตะวันแค่ยกตัวอย่างค่ะอาภูมิ อย่าคิดมากว่าตะวันแก่แดดเลยนะคะ” เธอรีบบอกหลังจากเงยหน้าสบตาอาหนุ่มที่จ้องอยู่ก่อนแล้ว
ภูมิจึงได้สติตอบกลับ “เออ... ไม่เป็นไร”
“ตะวันว่าเราดูอย่างอื่นดีกว่า”
ทานตะวันเอื้อมหยิบแผ่นอื่นที่ช่องกลางระหว่างเบาะได้แล้วดึงดันจะกดปุ่มดึงแผ่นเก่าออก แต่คนเป็นอากลับปัดมือเธอแล้วบอกเสียงดุ
“แต่อาชอบ”
“แต่ว่าอาภูมิดูแล้วนี่คะ ตะวันอยากดูอย่างอื่น”
อีกฝ่ายทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ แค่นี้เด็กสาวก็รู้แล้วว่ากำลังไม่พอใจ เธอชะงักแล้วเก็บแผ่นใหม่ใส่ที่เดิมแล้วเอ่ยกับอาหนุ่มเสียงอ่อย
“ก็อาอยากให้ตะวันดู”
“แล้วทำไมต้องดูล่ะคะ ตะวันไม่ชอบนี่”
“ไม่ขัดใจอาสักวันคงไม่อัดอั้นใจตายหรอกมั้ง”
“ฮึ อาภูมิเผด็จการ”
เสียงอ่อยๆ ของทานตะวันทำให้ภูมิเลิกต่อปากต่อคำ ทั้งรถจึงมีเพียงเสียงพูดจากเครื่องเล่นซีดีที่กำลังเล่นไปตามบทเท่านั้น แต่แค่นี้ทานตะวันก็รู้สึกหน้าชากับฉากเด็ดในหนังแล้ว
สาวน้อยพรูลมหายใจ ไม่รู้ว่าจะอึดอัดหรือโล่งอกดีที่ภูมิไม่พูดกับเธอต่อ เพราะท่าทางจะหงุดหงิดมากพอดู ทานตะวันเหลือบมองหน้าจออีกครั้งหลังจากเมินหนีไปรอบก็ถึงกับใบหน้าเห่อร้อน เพราะภาพที่เห็นคือสองหนุ่มสาวกำลังนัวเนียเข้าด้ายเข้าเข็มกันแทบจะเรียกได้ว่าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ฉากที่เด็กสาวขึ้นนั่งคร่อมร่างผอมเกร็งของชายแก่กว่าเป็นรอบสองรอบแล้วอกใจเธอหายวูบ แค่การแสดงทำไมต้องลงทุนเปลืองตัวขนาดนี้เชียว...
ดูสิ...
หนำซ้ำตัวละครในเรื่องยังวัยห่างกันเหมือนเธอกับอาภูมิอีก
เฮ้อ!
เด็กสาวครุ่นคิดแล้วได้แต่ถอนใจ ดีที่จอภาพอยู่ด้านล่างคอนโซลรถ หากตั้งอยู่ด้านบนเธอคงหน้าชาด้วยอายสายตาคนนอกมองเข้ามา แต่อาหนุ่มกลับผิวปากตามทำนองเพลงในเรื่องราวกับไม่สนใจว่าเธอจะอึดอัดอย่างไร
รถแล่นไปอีกพักใหญ่เข้าสู่ช่วงการจราจรติดขัด ภูมิผิวปากเบาๆ ก่อนจะเหลือบมองทานตะวันที่นั่งสัปหงกไม่สนใจอะไร เขาจึงเปลี่ยนจากหนังที่กำลังเข้าสู่ช่วงโศกนาฏกรรมตอนท้ายมาเป็นเพลงฟังสบายๆ แทน
ทำนองเพลงหวานเนื้อเพลงสื่อถึงความรักที่เป็นไปได้แม้ว่าฟ้าฝนหรืออะไรหลายอย่างจะไม่เป็นใจ ทำให้ภูมิปล่อยใจลอยไปกับเพลงจนกระทั่งเสียงกระแอมไอจากร่างเล็กที่นั่งสัปหงกข้างๆ ทำให้เขาค่อยๆ พารถเข้าจอดข้างหลังผ่านพ้นช่วงจราจรติดขัดได้พักใหญ่
ภูมิขยับไหล่ไปใกล้แล้วเอื้อมมือโน้มไหล่เด็กสาวที่ขยับไปมาคล้ายปวดเมื่อยไม่ค่อยสบายตัว ให้ศีรษะเธอเอนซบบนไหล่ของเขา แพขนตายาวนิ่งสนิทแล้วแสดงให้เห็นว่าทานตะวันเข้าสู่ช่วงหลับลึก ภูมิเผลอตัวก้มหน้าแนบริมฝีปากบนเปลือกตาหนาเบาๆ ก่อนจะไล้ลงไปที่แก้มนวลหอมกรุ่น
น่ารักเหลือเกิน ทานตะวันของอา...
ภูมิถึงกับสะดุ้งเมื่อพบว่าเจ้าของดวงหน้านวลใสที่เขาเผลอสูดความหอมที่แก้มเธออยู่ขณะนี้กำลังลืมตา
เหมือนไฟฟ้านับพันโวลต์ไหลเวียนทั่วร่าง ภูมิจะถอยก็ดูเหมือนร่างกายไร้แรงขยับเขยื้อน ได้แต่ค้างอยู่อย่างนั้นทั้งที่ริมฝีปากยังแตะบนแก้มเธอ
“อาภูมิทำอะไรคะ” ทานตะวันเสียงสั่นคล้ายละเมอ
“เอ่อ ยุงน่ะ ยุงเกาะที่แก้มตะวัน” ภูมิแก้เก้อรีบถอนตัวออกห่างแล้วโบกมือไปมาตรงข้างแก้มหญิงสาวจนไรผมนิ่มปลิวไสว “นี่ไง อาไล่มันให้แล้ว”
“อ๋อ” ทานตะวันพูดเท่านั้นก็เสเปลี่ยนเรื่อง “เพลงเพราะจังค่ะอาภูมิ”
“อ่อ อืม เพลง Home ของ Michale Buble น่ะ อาเห็นตะวันหลับเพลินก็เลยเปลี่ยนเป็นเพลงเบาๆ”
“ตะวันชอบค่ะ โดยเฉพาะท่อนสุดท้าย I’ll be home tonight I’m coming back home กับอาภูมิ”
ภูมิฟังแล้วหัวใจพองโต ทานตะวันจะรู้ตัวไหมว่าทำให้คนรอใจแกว่งแค่ไหน ทานตะวันอยากกลับบ้านกับเขา บ้านที่มีเขา มารดา กับทานตะวันที่เป็นครอบครัวเดียวกัน
ในที่สุดภูมิตัดสินใจถามสิ่งที่คาใจ
“ตอนนี้ตะวันมีใครรึยัง”
“มีใคร หมายถึงอะไรคะ?” เธอสะดุ้งตอบแค่สั้นๆ แล้วก็ได้รับคำตอบเป็นสายตาเคลือบแคลง
“ก็ใคร... ที่มันหมายถึงแฟนไง”
“ทำไมจู่ๆ ถามคะ ตะวันตกใจหมด” ทานตะวันเสียงอ่อย
ภูมิเห็นเธอเลี่ยงไม่ตอบก็รู้สึกขัดใจ “อาถามเรื่องเบสิคแค่นี้ก็ต้องตกใจด้วย”
เธอส่ายหน้าเบาๆ ก่อนตอบ “ตะวันไม่เคยมีใคร”
นอกจากอาภูมิ...
ทานตะวันนึกในใจพลันหน้าแดงซ่าน มือไม้เงอะงะขึ้นมาทันทีด้วยความอายความรู้สึกตัวเอง
“ไม่น่าเชื่อ จบมหาลัยแล้วไม่เคยมีแฟนสักคนเลยเหรอ”
“อาภูมิอยากให้ตะวันมีแฟนเหรอคะ”
“เอ่อ ก็ไม่เชิง อาแค่อยากรู้”
“ตะวันไปเรียนนี่คะ คุณย่าก็ขอร้องว่าอย่าเพิ่งคิดเรื่องรักๆ ใคร่ๆ เอาไว้เรียนจบก่อนก็ไม่สาย ยิ่งอาภูมิย้ำตะวันขนาดนั้นจะกล้ามีแฟนได้ยังไงคะ” เธอตอบเสียงเรียบเหมือนเล่าไปเรื่อยแต่ก็ชะงักเมื่ออีกฝ่ายพูดต่อ
“งั้นต่อจากนี้ก็คิดได้แล้วนะ”
Pinakabagong kabanata
บ่วงรักทานตะวัน 44 เผชิญหน้าตาแก่
“งั้นก็จัดการตามที่แกเห็นสมควร แต่บอกไว้ก่อนว่าถ้าแกจัดการเรื่องนี้ไม่ได้อย่าหวังว่าแม่จะยกตะวันให้”ไม่ให้ก็ได้มาแล้วด้วยความเต็มใจของทานตะวันด้วยซ้ำหึ...“ว่าไง”“ผมรู้น่า” ภูมิจำใจรับปากอย่างหงุดหงิด“อีกอย่างที่แม่อยากขอร้องแก”“อะไรอีกครับ”คราวนี้น้ำเสียงภูมิติดรำคาญเล็กน้อย ภาคินีค้อนขวับลูกชายแล้วบอกน้ำเสียงจริงจัง“แม่ขอร้องว่าระหว่างที่ยังไม่ได้จัดงานตบแต่งเป็นเรื่องเป็นราว แกอย่าได้ทำแบบเมื่อคืนนี้อีก แล้วก็อย่าเที่ยวแสดงความเป็นเจ้าของตะวันจนออกนอกหน้าให้ใครรู้”“ได้ไงครับ” ภูมิแย้งทันที“แม่สงสารหลาน ลำพังเป็นกำพร้าก็น่าสงสารพออยู่แล้ว แกอย่าซ้ำเติมตะวันด้วยคำพูดติฉินนินทาของคนอื่นอีกเลย”“แต่ผม....”“แกรักตะวันจริงรึเปล่าล่ะ ถ้ารักก็เชื่อแม่สักครั้ง”ภูมิได้แค่คิดตามจริงสิ...เขาเอาแต่ใจ คิดเอาแต่ได้ ลืมนึกถึงเกียรติยศศักดิ์ศรีของทานตะวันที่เขารักยิ่งดวงใจจริงๆเฮ้อ! ไอ้ภูมิ คนเลว!ภูมิหน้าสลด แต่เมื่อเงยหน้าเจอแววตาคมกริบของมารดา เขาก็ต้องรับปากรับคำ มารดาของเขาเพิ่งหายป่วย คงไม่ดีนักถ้ายังเป็นแบบนี้“ก็ได้ครับแม่ ผมจะพยายาม”“ก็แค่นั้นแหละชอบทำตัวงี่เง่าไม่เข้าเรื่อง
บ่วงรักทานตะวัน 43 สาบาน
จวงถึงกับลนลานมองนายทั้งสองสลับไปมาเห็นสีหน้าไม่สู้ดีก็รีบลงไปทันที เพียงคล้อยหลังแม่บ้านเก่าแก่ ภาคินีก็สะบัดตัวออกจากการพยุงของลูกชายเดินตรงไปยังห้องพระ ภูมิถึงกับถอนหายใจก่อนจะเดินตามไปคุกเข่าต่อหน้าพระประธานเคียงข้างมารดาที่นั่งมองภาพบิดาผู้ล่วงลับไปแล้วของเขา ครู่ใหญ่ภาคินีจึงเอ่ยเสียงเรียบราวสะกดกลั้นอารมณ์เต็มที่“สารภาพต่อหน้าพระเดี๋ยวนี้”“สารภาพอะไรครับแม่” ชายหนุ่มถามกลับเสียงอ่อยเมื่อมองสบตามารดาเห็นแววขึ้งโกรธคงอยู่“ก็สารภาพต่อหน้ารูปพ่อแกกับพระท่านว่าที่ทำแบบนั้นกับตะวันว่าแกจริงจังหรือเห็นเด็กเป็นของเล่น”“โธ่! แม่ครับ!” ภูมิอุทาน คิ้วขมวดมุ่นด้วยความหงุดหงิดกับคำพูดมารดา “ผมรักตะวันแม่ก็รู้”“รู้ที่ไหน แกไม่เคยบอกสักคำ”“ก็ผม” พ่อเลี้ยงหนุ่มอึกอักพูดไม่ออก “ผมรู้ว่าแม่รู้ อย่ามาบีบผมให้พูดเลย”“ฉันไม่ได้บีบแต่แกเองที่อมพะนำอ้ำอึ้งไม่ชัดเจน”“ก็ผมจะชัดเจนได้ไงในเมื่อตอนนั้นตะวันยังเด็กอยู่”“แต่ตอนนี้ตะวันเป็นผู้ใหญ่แล้ว แกต้องชัดเจน” “ผมก็กำลังชัดเจนอยู่ในแบบของผม” ภูมิแก้ตัวทั้งที่จริงแล้วก็รู้ว่าสิ่งที่ทำเหมือนไม่ให้เกียรติทานตะวัน ซึ่งมารดาของเขาก็ไม่ชอ
บ่วงรักทานตะวัน 42 ตะวันขอโทษ
“ตะวันรู้ ตะวันขอโทษค่ะคุณย่า ฮืออ” ทานตะวันละล่ำละลักกอดเท้าแนบหน้ากับเท้าผู้มีพระคุณแน่ภาคินีถอนหายใจหนักหน่วง น้ำตาปริ่มตาสงสารเด็กน้อยน่ารักที่เลี้ยงมาแต่อ้อนแต่ออกไม่วาย แต่นางต้องสั่งสอนให้ทานตะวันรู้ว่าสิ่งที่ทำนั้นไม่ถูกต้องถึงแม้คนสองคนรักกันจะไม่ผิด แต่ผิดที่ใจเร็วด่วนได้โดยไม่ทำให้ถูกต้องตามทำนองคลองธรรม“หยุดพูดคำว่าขอโทษแล้วตอบย่าว่าทำไมไม่ฟังคำย่าสอน ทำไมไม่รักนวลสงวนตัว” นางถามเสียงเครียดพลางทุบแผ่นหลังบอบบางสั่งสอนหลายครั้ง ถึงไม่แรงแต่มันอาจทำให้คนถูกทุบและตัวต้นเหตุรู้สึกเจ็บได้“แม่ครับ! หยุดตีตะวันสักที” ภูมิยื้อข้อมือมารดาที่เงี้อค้างจ้องตาเขียวปัดมาที่เขา“ปล่อย”“ไม่ครับ” “แม่จะสั่งสอนหลาน” นางว่าพลางเงื้อมือจะทุบต่อ แต่ถูกรั้งไว้อีก “หรือว่าแกอยากโดนแทน”ทานตะวันเห็นสองแม่ลูกยื้อยุดก็โผเข้าคั่นกลาง พยายามปลดมือภูมิออก “ปล่อยมือคุณย่าค่ะอาภูมิ ตะวันผิดไปแล้ว ตีตะวันแต่อย่าโกรธอาภูมิเลยนะคะคุณย่า”“อยากโดนตีใช่ไหม ทานตะวัน!” ภาคินีเอ่ยเสียงเบาลงด้วยความอ่อนใจ“ค่ะคุณย่า”“ได้!”ทานตะวันสะอึกสะอื้นคุกเข่าคลานเข้ากอดขาอย่างจำนนให้ผู้เป็นย่าทุบตี ภาคินี
บ่วงรักทานตะวัน 41 สะใภ้แม่
“มีที่ไหนล่ะครับ ผมนอนคนเดียว”“สภาพแบบนี้เนี่ยนะ”ภูมิที่เพิ่งออกจากห้องน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า และกำลังรูดซิปกางเกงยีนส์ขึ้นถึงกับชะงักก่อนจะกวาดตามองไปรอบๆ พบทั้งเสื้อผ้าเกลื่อนพื้น ที่นอนยับยู่ยี่ ผ้าห่มม้วนขยุกขยุยไม่เป็นระเบียบ อีกทั้งกลางที่นอนนั่นชิบหายละ!ชายหนุ่มรู้ว่าที่ถูกไล่ต้อนแบบนี้เพราะมารดากำลังจับพิรุธเขาอยู่ ใจพลันคิดถึงทานตะวัน หวังว่าเธอจะออกไปจากห้องทันก่อนมารดาจะเข้ามา แต่เมื่อเหลือบมองไปทางผ้าม่านประตูระเบียงที่ไหวพะเยิบพะยาบตามแรงลมก็รู้แล้วว่ามีอะไรที่ด้านนอกนั่น“ว่าไง” นางถามย้ำพลางหรี่ตามองจับผิด “ตอบมา ตอบให้ดีๆ ด้วยล่ะ ฉันรอฟัง”ภูมิรู้เลยว่ามารดากำลังฉุนใจขาด ดูจากสรรพนามที่เรียกแทนตัวเองก็รู้“โธ่ แม่ก็รู้ว่าผมนอนดิ้น”“แค่นี้”“ครับ”ภาคินีส่ายหน้าระอาเพราะรู้อยู่แก่ใจ นางเคยถามลูกชายเรื่องความรู้สึกที่มีต่อทานตะวัน แต่คำตอบที่ได้รับกลับไม่ชัดเจน นางร้อนใจไม่อยากให้ทานตะวันตกลงปลงใจกับใครไวนัก อย่างน้อยก็ไม่ใช่เวลานี้ ถึงยังไงเรือล่มในหนองก็ย่อมดีกว่า นางหมายตาทานตะวันไว้ให้แต่ใครจะรู้ใจลูกชายที่เริ่มแก่ หัวดื้อ แถมยังปากหนักนี่สิ!“แกจะทำอะไรก็ให้มันชัด
บ่วงรักทานตะวัน 40 แกพาใครมานอน!
ให้รู้ซะบ้างว่าทานตะวันเป็นของเขา ใครหน้าไหนอย่าสะเออะเหอะ!ร่างสูงล่ำคล้ำแดดไม่สวมเสื้อผ้ากลับมาทิ้งตัวลงนอนข้างร่างนุ่มโอบกอดเธอไว้ ทานตะวันส่งเสียงงึมงำในลำคอแล้ววาดมือโอบเอวของเขาเช่นกัน เพียงเท่านั้นไฟราคะก็ลุกโชนอีกรอบ ร่างบางถูกรุกรานจากรสสัมผัสและดำกฤษณาต้องโอนอ่อนผ่อนตามไปอีกตามเคยภูมิพินิจดวงหน้าชื้นเหงื่อของหลานสาวที่ตอนนี้แปรเปลี่ยนสถานะเป็นภรรยาทางพฤตินัยของตนด้วยแววตารักใคร่ เรียวนิ้วไล้พวงแก้มนวลจนอีกฝ่ายรู้ตัวขยับกาย“กี่โมงแล้วคะอาภูมิ”อาหนุ่มยกยิ้มจ้องนาฬิกาข้างฝาผนังแล้วตอบ “เกือบเก้าโมงแล้วจ้ะ หิวรึยัง อาจะได้ทำอะไรให้กิน”“ห๊า! เก้าโมง!”ทานตะวันทะลึ่งพรวดลุกนั่ง สีหน้าเหยเก “ทำไมไม่ปลุกคะ ตะวันต้องรีบไปหาคุณย่า”“เดี๋ยวค่อยไปสายหน่อยก็ได้”“อาภูมิไม่ห่วงคุณย่าเหรอคะ ”“ไม่ใช่อย่างนั้น แต่อาว่า...”“คุณย่าเป็นแม่อาภูมินะ!” เด็กสาวเสียงขุ่นก่อนลุกพรวดพราดแต่โดนดึงแขนไว้จึงหันกลับมาทำหน้าตูมเสียงเข้ม “ตะวันจะไปหาคุณย่าค่ะ”“อย่าเพิ่งเลยน่า”“เอ๊ะ! อาภูมิทำไมดื้อ”เธอไม่ฟังที่ถูกยื้อ แต่ภูมิโอบเอวไว้ไม่ให้ลุก ทำให้ทานตะวันถึงกับหน้าบึ้งดึงมือออกแล้วผลุบหายเข้าไปใน
บ่วงรักทานตะวัน 39 ให้มันรู้ซะบ้างว่าของใคร
“พักนึงแล้ว อานอนไม่หลับเลยออกมาคิดอะไรเพลินๆ ริมระเบียง”“คิดอะไรอยู่เหรอคะ มีตะวันอยู่ในความคิดอาภูมิรึเปล่า” เธอถามหยอกเย้าแต่นึกได้ก็รีบบอก “ตะวันขอโทษที่ละลาบละล้วงค่ะ”“ละลาบละล้วงอะไรกัน”“ก็ที่ถาม”“ตะวันสงสัยว่าอาคิดเรื่องตะวันรึเปล่าน่ะเหรอ”“ค่ะ ตะวันไม่อยากให้อาภูมิรู้สึกผิดที่ทำแบบนี้ ตะวันอยากให้อาภูมิรู้ว่าตะวันเต็มใจ”ภูมินั่งลงข้างเตียงจ้องหน้าเด็กสาวที่ยังผมเผ้ารุงรังเพราะบทรักเมื่อคืน มือหนายกขึ้นลูบพวงแก้มสีชมพูระเรื่อก่อนจะโน้มตัวจูบริมฝีปากบวมเจ่อเบาๆ“อารักตะวัน”“รู้แล้วค่ะ อาภูมิบอกหลายรอบแล้ว”“อาอยากพูดให้ฟังทุกวัน”“ตะวันก็จะรอฟังทุกวัน” เธอตอบยิ้มๆ“ฟังอย่างเดียวไม่พอ ต้องให้อารักทุกวันด้วย”“หา!”ทานตะวันอ้าปากค้างเข้าใจความหมายแฝงในนั้น ภูมิยิ้มกริ่มจูบริมฝีปากอิ่มรวดเร็วอีกครั้งก่อนจะโอบร่างเล็กไว้ในอ้อมแขน“ตกใจขนาดนั้นเชียว หรือว่าที่อาทำตะวันไม่มีความสุข”“ปะ... เปล่าค่ะ ตะวันมีความสุข... แต่ทุกวันมันเจ็บ”“ทำหลายๆ วัน ไม่นานก็หายเจ็บค่ะ” อาหนุ่มพูดสองแง่สองง่าม ในขณะที่เด็กสาวถึงกับหน้าแดงซ่าน“อาภูมิทะลึ่ง|“แน่ะ ว่าอาอีกแล้ว เอาเถอะอาไม่แกล้งแล้ว
บ่วงรักทานตะวัน 11 เผลอตัว
หนุ่มใหญ่กร่นด่าตัวเองในใจแล้วถึงกับสะดุ้งเมื่อสลิลลาเปิดผ้าม่านเยี่ยมหน้าเข้ามาดู“เป็นยังไงบ้างเลือกได้สักชุดรึยัง”ชายหนุ่มพยักหน้านิ่งๆ แล้วโบกมือให้ “เกือบแล้วๆ”“งั้นก็ช่วยไม่ได้ ดูเองไปก่อนนะ เดี๋ยวลิลไปดูให้ลูกค้าอีกกลุ่มที่ห้องลองฝั่งโน้น ท่าทางจะกระเป๋าหนักน่าดูต้องดูแลมากหน่อย”“ตามสบายเ
บ่วงรักทานตะวัน 10 เสียสถาบันเสือ
ทานตะวันยืนเก้ออยู่ในห้องทำงานของสลิลลากับภูมิสองต่อสองถึงกับเก้อไป ห้องมิดชิดแอร์เย็นฉ่ำมีห้องลองเสื้อขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่อยู่ชิดผนังด้านใน มิดชิดเกินไปจนทานตะวันรู้สึกใจคอไม่ดีแปลกๆ“เข้าไปลองไป” ภูมิออกคำสั่งทานตะวันรับชุดราตรีสีแดงสดมาถือไว้ ภูมิพยักหน้าแล้วดันหลังให้เธอเข้าไปในห้องลอง ส่วนเขานั
บ่วงรักทานตะวัน 9 ลองเสื้อลองใจ
“หา! อาภูมิว่าไงนะคะ?”“ก็โตแล้ว จบแล้ว จะได้ทำงานแล้ว มีสามีได้แล้วไง”“ตะวันยังไม่มีแฟนจะให้รีบมีสามีแล้วเหรอคะอาภูมิ”ทานตะวันพูดไปก็หน้าเห่อร้อน เธอสะดุดใจรอบสองที่วันนี้อาหนุ่มดูประหลาด ทั้งดวงตาระยิบระยับและคำพูดชวนคิดนั่น เธอไม่ได้คิดไปเองว่าครั้งนี้ภูมิถามแปลกๆ แต่เธอก็ไม่ได้ถามเอาความด้วยเ
บ่วงรักทานตะวัน 7 โลลิ
ทานตะวันไม่ได้ท้วงต่อเพราะกลัวจะทำให้อาหนุ่มหงุดหงิดไปอีกจึงเงียบไป ภูมิลอบมองดวงหน้าเรียวแล้วแอบยิ้มนิดๆ แต่เมื่อเหลือบมองกระจกอีกทีเห็นดวงตาเต็มไปด้วยคำถามจากเด็กสาวมองอยู่ก็กลอกตามองถนนก่อนเอื้อมมือไปเปิดดีวีดีให้เด็กสาวดูทำลายความเงียบ“ดูหนังดีกว่านะ... อาว่า” ชายหนุ่มแก้เก้อ“ค่ะ”“ดูอะไรดี”
Maaari mong magustuhan
นางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย160.0K viewsคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้205.5K viewsอาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X137.9K viewsปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน
ปลาคาร์ปตัวน้อย224.8K viewsMy Sweet Model หวานใจนายแบบหน้าหวาน
ศรีอักษรรินทร์212 viewsกาลครั้งหนึ่ง เคยเป็นเธอ
พิรุณทมิฬ54 viewsพ่ายหัวใจพี่หมอราเชนทร์
โกลัญญา324 viewsพราก
วรศิษฏ์41 views
