9 ลองเสื้อลองใจ

“หา! อาภูมิว่าไงนะคะ?”

“ก็โตแล้ว จบแล้ว จะได้ทำงานแล้ว มีสามีได้แล้วไง”

“ตะวันยังไม่มีแฟนจะให้รีบมีสามีแล้วเหรอคะอาภูมิ”

ทานตะวันพูดไปก็หน้าเห่อร้อน เธอสะดุดใจรอบสองที่วันนี้อาหนุ่มดูประหลาด ทั้งดวงตาระยิบระยับและคำพูดชวนคิดนั่น เธอไม่ได้คิดไปเองว่าครั้งนี้ภูมิถามแปลกๆ แต่เธอก็ไม่ได้ถามเอาความด้วยเกรงว่าจะโดนโกรธอีก

หน้าเข้มแดดแต่คมคายด้วยจมูกคมสัน ริมฝีปากหนาแต่ได้รูปกระจับลอบยกรอยยิ้มแนบเนียนที่แม้แต่เด็กสาวยังไม่ทันสังเกต อารมณ์ดีขึ้นมาอย่างประหลาดกับคำตอบที่ได้รับ

ดีแล้ว...

เป็นแบบนี้แหละดีเพราะเขาจะได้เป็นคนแรกและคนเดียวของเธอ ใครก็อย่ามาหมายแย่งทานตะวันไปจากอกเขาเลย...

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงรถก็เลี้ยวเข้าจอดหน้าลานห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งย่านชานเมือง ชั้นล่างสุดแบ่งเป็นล็อคสำหรับร้านค้าจับจอง รวมถึงห้องเสื้อฝีมือคนไทยแต่ราคาแพงระดับต้นของประเทศที่ภูมิจงใจพาเด็กสาวมาเพราะเจ้าของร้านเป็นเพื่อนรุ่นน้องของเขา

ทานตะวันลงรถมองเข้าไปในร้านด้วยความตื่นตาตื่นใจ เพราะห้องเสื้อหรูแห่งนี้มีกิตติศัพท์ว่าราคาแพงหูฉี่ เธอดึงแขนอาหนุ่มไว้แล้วร้องถามก่อนที่เขาจะเปิดประตูเข้าไป

“เดี๋ยวค่ะ อาภูมิ!”

“อะไร”

ภูมิหันกลับมาชักสีหน้าหงุดหงิดพอฝนหยุดแดดก็ออก ถึงเป็นแดดเย็นไม่ร้อนมากแต่ก็ส่องตาจนน่ารำคาญ ขนาดแว่นกันแดดสีดำก็ยังระคายเคืองแต่พอเห็นหน้าคนท้วงคอหดเดินตามติดก็ส่ายหน้า “อาจะเลือกชุดให้ ตะวันแค่มีหน้าที่ลองใส่เข้าใจมั้ย”

“แต่ว่ามันแพงนะคะ”

“อย่าขัดใจ อาอยากให้ของขวัญหลังเรียนจบกับเรา”

“อาภูมิ!” เด็กสาวอุทาน ใจหนึ่งก็พองโตคับอกดีใจที่เขาใส่ใจ อีกใจก็ไม่อยากได้ของราคาแพงขนาดนี้ แค่กลับไปอยู่ไร่ได้เจอหน้าเขาทุกวันเธอก็มีความสุขแล้ว

แต่ทานตะวันต้องหุบยิ้มเมื่อภูมิหันกลับมาเรียกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดตามเคย

“เร็วๆ สิ อาร้อน”

“ค่ะ ค่ะ!”

เด็กสาวหน้าเสียได้แต่เดินแกมวิ่งตามร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ๊ตสีเทากางเกงยีนส์สีดำสะอาดสะอ้านเข้าไปภายใน

“มาแล้วเหรอ! ไม่เจอกันตั้งนานนะจ๊ะพ่อหนุ่มชาวไร่”

เจ้าของร้านสาวสายหุ่นนางแบบยิ้มกว้างขวางออกมาต้อนรับด้วยท่าทางสนิทสนมกับภูมิเกินกว่าความเป็นลูกค้า

ภูมิหัวเราะเปิดเผยตอบกลับ “ก็เกือบห้าปีแล้วนะ”

“นั่นสิ” หญิงสาวปรายตามองเด็กสาวยิ้มๆ “นี่ใช่มั้ยหลานสาวที่ว่า... โตแล้วนี่ สวยด้วยนะ”

“อืม...”

“หน้าตาสะสวยแบบนี้นี่เองมิน่าคุณอาหวง”

 

 สาวสวยไม่วายหยอกเย้าแถมคลุกวงในภูมิอย่างถือสนิท ทั้งคล้องแขน จับมือภูมิแน่นแบบประสาน หนำซ้ำพูดจาหยอกเย้าจนทานตะวันที่เยืนนิ่งราวกับรูปปั้นค่อยๆ เปลี่ยนสีหน้าจากยิ้มแย้มเป็นงอหงิกขณะเดินตาม

หมั่นไส้...

ทานตะวันนึกในใจ แต่ก็ต้องเจียมตัวเดินตามต้อยๆ เข้าไปด้านในแต่ก็ไม่วายได้ยินเสียงหยอกเย้าจากคนทั้งสองที่ราวกับอยู่ในโลกส่วนตัวกัน

“หลานสาวสวยนะเนี่ย ฉันไม่แปลกใจแล้วที่นายไม่ยอมมีใครจนป่านนี้”

“เฮ่ย ก็คนอยู่แต่ในไร่จะเจอใครได้ยังไงล่ะ” ภูมิปรามแต่หัวเราะร่วนดูไม่รำคาญอย่างปากว่า

“ก็มีอยู่คนนึงไง”

หญิงสาวกระเซ้าไม่วายเหลือบมองทานตะวันครู่หนึ่งจึงถูกภูมิปรามต่อ

“อย่าพูดมากน่า”

“ก็ได้ ไม่พูดแล้วไม่พูด เดี๋ยวหลานนายจะตกใจ ฉันไปดูลูกค้าทางโน้นดีกว่า หนูตะวันจ๊ะ ตามสบายเลยนะ” เธอว่าพลางก็ผละไปอีกทาง

ทานตะวันไม่ทันตอบก็ต้องหน้าตูมอีกครั้งเพราะรอยยิ้มของเพื่อนสาวคุณอาบ่งบอกเลศนัยอย่างไรพิกลง

ไม่ชอบเลย...

ทานตะวันหน้างอ ไม่สนุกกับพูดของทั้งสอง ทั้งยังไม่รู้สึกอยากไปกับภูมิ เธออยากกลับไปเจอคุณย่า อยากกลับบ้านไร่เร็วๆ แต่เธอหรือจะกล้าขัดใจอาภูมิ

พอก้าวเข้ามาส่วนชั้นในที่เป็นมุมแบรนด์หรูสำหรับลูกค้าระดับวีไอพี ทานตะวันก็ต้องตื่นตาตื่นใจกับความโอ่อ่ากว้างขวางตกแต่งงดงามและราคาแพงระยับที่ป้ายราคาของเสื้อผ้าทุกชุด

ภูมิเลือกแบบชุดราตรีอย่างพิถีพิถัน เลือกชุดนึงแล้วส่ายหน้าก่อนจะเลือกอีกชุดแล้วยกขึ้นสำรวจพักหนึ่งก็เก็บใส่ราวตามเดิม ครู่ใหญ่จึงเดินเอามาให้เธอที่ยืนรีรออยู่หน้าห้องลองเสื้อแล้วยื่นให้

“เอ้า ลองให้อาดูสองชุดนี้”

“สองชุดเลยเหรอคะ”

“ทำไม ไม่สวยเหรอ”

ทานตะวันเพ่งมองชุดรัดรูปลูกไม้ระยิบระยับสีแดงสดมีสายเส้นจิ๋วคาดไหล่กับอีกชุดสีขาวด้านบนเป็นลูกไม้โปร่งเปิดไหล่เว้าลึกด้านหลังเว้าถึงเอวจนน่าเสียวไส้ เด็กสาวถึงกับย่นจมูก

“ตะวันว่ามันโป๊ไป”

“สวยดี” ภูมิบอกหน้านิ่ง

“แต่ตะวันไม่เคยใส่ชุดแบบนี้เลย”

“ก็ถึงให้ลองไง อาให้ลองก็ลองเถอะน่า อย่าดื้อกับอา”

“ก้ได้ค่ะ”

ทานตะวันถึงกับหน้ามุ่ยอีกรอบเพราะโดนหาว่าดื้อสองครั้งติดๆ ในรอบวัน เธอไม่ดื้อสักหน่อย แต่บางเรื่องก็ควรแย้ง

แต่ก็นั่นแหละ...

ไม่ทันที่ภูมิจะได้พูดอะไรต่อกับท่าทีอิดออดของทานตะวัน ก็พอดีกับที่สลิลลาเพื่อนสาวของเขาเข้ามาพอดี

“นี่สองคน ไปลองที่ห้องลองเสื้อด้านในออฟฟิศนะ ด้านนอกนี้เผื่อลูกค้าขาจรมามันจะวุ่นวาย”

“เฮ่ยไม่ต้องมากพิธีรีตองหรอก”

“ไม่ได้สิ นานๆ จะได้บริการเด็กสาวน่ารักอย่างหนูตะวันทั้งที เข้าไปเถอะน่า”

“แต่...”

ภูมิตั้งท่าแย้งเพราะห้องด้านในที่เป็นส่วนออฟฟิศของสลิลลาค่อนข้างลับตาและแยกออกเป็นส่วนตัว แต่ไม่ทันหญิงสาวเจ้าของร้านที่จัดแจงบอกเสร็จก็พยักเพยิดให้ทั้งสองเข้าไปแล้วปิดประตูบานเลื่อนเรียบร้อย