7 โลลิ

ทานตะวันไม่ได้ท้วงต่อเพราะกลัวจะทำให้อาหนุ่มหงุดหงิดไปอีกจึงเงียบไป ภูมิลอบมองดวงหน้าเรียวแล้วแอบยิ้มนิดๆ แต่เมื่อเหลือบมองกระจกอีกทีเห็นดวงตาเต็มไปด้วยคำถามจากเด็กสาวมองอยู่ก็กลอกตามองถนนก่อนเอื้อมมือไปเปิดดีวีดีให้เด็กสาวดูทำลายความเงียบ

“ดูหนังดีกว่านะ... อาว่า” ชายหนุ่มแก้เก้อ

“ค่ะ”

“ดูอะไรดี”

“แล้วแต่อาภูมิเลยค่ะ” ทานตะวันพยักเพยิดให้อาหนุ่ม

ภูมิจึงกดเปิดแผ่นหนังที่ค้างอยู่ในเครื่องเล่นโดยไม่ได้ดูว่าเป็นเรื่องอะไร กระทั่งเสียงดังขึ้นพร้อมหน้าจอปรากฏภาพดาราฮอลลีวู๊ดหนุ่มใหญ่กำลังเล่นฉากรักถึงพริกถึงขิงกับเด็กสาวผมเปียยาวรุ่นราวคราวลูก แถมเสียงใส่อารมณ์ในฉากรักทำให้ทั้งคนเปิดและคนฟังต่างหน้าม้านไปตามๆ กัน

“เอ่อ...” ภูมิแทบสำลัก อ้ำอึ้งไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาอธิบายเมื่อดูสีหน้ากระอักกระอ่วนของทานตะวัน

ชายหนุ่มถึงกับสบถในใจ ก็ระหว่างรอเธอเขาเปิดหนังดูแก้เบื่อ เผอิญว่าเป็นแผ่นเก่าเก็บที่มีคนให้แล้วไอ้ตัวแสบนั่นก็เลือกแผ่นนี้ให้บอกว่าเขาต้องชอบ

โธ่เว้ย!

ไอ้เวรนั่น!

“อา อาว่า...”

“อาภูมิดูหนังแนวนี้ด้วยเหรอคะ”

“อืม มีคนให้มาน่ะ อาว่าเรื่องนี้หนังดีนะ”

“เอ่อ... ถึงดีแต่ก็ไม่น่าดูค่ะ เดี๋ยวนี้หนังดีเค้าต้องทำกันขนาดนี้เลยเหรอคะ”

“ก็มันเรียลดีคนดูชอบไง ยิ่งหนังผรั่งเศสนะเล่นฉากเลิฟซีนกันจริงจังเลย”

เด็กสาวทำหน้าแหยพูดเสียงเบาหวิว “ดูเพื่อความบันเทิงก็พอมั้งไม่เห็นต้องเปลืองตัวเลย พระนางก็อายุห่างกันยังกะพ่อกับลูกเลย”

“ก็ปกติที่ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ดนะ บางทีก็ดุด้วย”

“ดุยังไงคะ”

“ก็ เอ่อ ดุแบบ เป็นคนดุ”

ภูมิถึงกับอ้ำอึ้งรู้ว่าคำตอบของตัวเองแสนโง่ แถมยังเผลอพูดกำกวมสองแง่สองง่ามกับทานตะวันเข้าให้

ทานตะวันจ้องจอภาพด้วยความสนใจ จริงอย่างที่เขาบอก พระเอกในเรื่องรุ่นราวคราวพ่อแต่ร่างกายกำยำไร้ส่วนเกินเปิดเปลือยท่อนบนส่วนท่อนล่างมีเพียงบ็อกเซอร์สีขาวตัวเดียวกำลังไล่ฟัดเด็กสาวผมเปียยาวสีทองหุ่นอ้อนแอ้น ทำให้ทานตะวันเกิดจินตนาการจนหน้าแดงก่ำเมินออกไปนอกหน้าต่างแทบไม่ทัน

“ทำไมไม่ดูล่ะ”

“หนังไม่น่าดูค่ะ”

“แต่เรื่องนี้ดังมากเลยนะ”

เด็กสาวหันกลับมามองจอแวบหนึ่งก่อนเมินอีกรอบ “ตะวันไม่ชอบหนังแนวนี้ ดูไม่สมกันจิ้นไม่ออก พระนางอายุห่างกันเหมือนพ่อกับลูกยิ่งกว่าอาภูมิกับตะวันอีก”

“ก็แบบนี้แหละ หนุ่มใหญ่ประสบการณ์โชกโชน สาวๆ ชอบ” ภูมิพูดไปหัวเราะขบขัน

เขาโยนหินถามทางเด็กสาวและพอรู้ว่าที่ทานตะวันทำเป็นไม่สนใจนั้นที่แท้ไม่จริงเลย เธอแอบลอบมองเป็นระยะก่อนจะพูดเสียงเบาหวิวมือกำหน้าตักแน่น

“ไม่รู้ค่ะ ว่าแต่นี่เรื่องอะไรคะ หนังเก๊าเก่า”  

“โลลิต้า... เคยได้ยินไหม”

“โล ลิ ต้า” ทานตะวันทวนคำพลันถึงกับหน้าแดงก่ำถึงบางอ้อทันที ทำไมเธอจะไม่เคยได้ยินหนังโลลิระดับตำนานขนาดนี้ แต่เธอไม่คิดว่าภูมิจะชอบ เธอแปลกใจแต่ไม่กล้าพูดอะไร

“เคยได้ยินสินะ หึหึ เรื่องนี้ดังจะตายแล้วอีกอย่างนี่เป็นความสัมพันธ์พื้นฐานของชายหญิงนะ” อาหนุ่มยกยิ้มแล้วพูดหน้าตาเฉย “ถ้าตะวันแต่งงานก็ต้องเป็นแบบนี้หนีไม่พ้นหรอก”

“ตะวันไม่อยากแต่งงานค่ะ” เด็กสาวตอบเสียงเบาหวิว

“ทำไมล่ะ!”

“ก็ไม่อยากแต่งต้องมีเหตุผลด้วยเหรอคะ”

“ต้องมีเหตุผลสิ”

“หรือว่าอาภูมิอยากให้ตะวันแต่งงานอีกคนคะ” เธอย้อน

ภูมิมุ่นคิ้วกับคำว่าอีกคนจนอดถามไม่ได้ “ใครกันอยากให้ตะวันแต่งงาน”

“คุณย่าอยากให้ตะวันเป็นฝั่งเป็นฝาไวๆ จะได้มีเหลนให้อุ้มไวๆ ค่ะ แต่ตะวันยังไม่อยาก”

“ทำไมล่ะ”

“ก็ตะวันยังเด็ก”

“อายุเท่านี้ก็ไม่เด็กแล้ว” ภูมิเผลอตัวเสียงดังใส่แล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง “อาหมายถึงคนจะสมบูรณ์เต็มที่ก็ต้องผ่านการแต่งงานมีครอบครัวมีสามีและมีลูก”

“แต่ตะวันจะอยู่กับคุณย่า ดูแลอาภูมิด้วย จะเอาเวลาที่ไหนไปมีใครได้ไง” เธอเปลี่ยนเรื่อง

“ถึงแต่งงานไปก็ยังดูแลอาได้ อาจะให้ตะวันดูแลเช้ากลางวันเย็นกลางคืนยันดึกดื่นถึงเช้าไปเลย”

เธอสะดุดกับคำพูดอาหนุ่มถึงกับสำลักน้ำผลไม้กล่องที่กำลังดื่มจึงพูดทั้งน้ำเสียงตื่นๆ “แบบนั้นต้องคนเป็นภรรยาแล้วค่ะ หรืออาภูมิจะให้ตะวันเป็นภรรยาล่ะคะ”

คราวนี้เป็นภูมิเองที่งันไป

“แล้วคนจะเป็นภรรยาทำแบบในหนังกับอาได้ไหมล่ะ” ภูมิโยนหินถามทางหน้าตาเฉย

ทานตะวันถึงกับหน้าแดงก่ำ มองอาหนุ่มสลับกับฉากจูบลึกซึ้งในหนังด้วยความกระอักกระอ่วน

            เธอไม่ควรถามเลย...

“ตะวันว่าเราเปลี่ยนดูเรื่องอื่นดีกว่านะคะอาภูมิ”

แต่ภูมิก็ได้แต่ตอบในใจ นึกเคืองตัวเองที่โยนหินถามทางจนไก่เกือบตื่น พอเห็นเธอเอื้อมมือจะกดปุ่มเปิดเอาแผ่นออก เขาจึงโพล่งขึ้น

“จริงๆ อาว่าเรื่องนี้ก็ดีนะ ทำให้ตะวันรู้ว่าความรักของชายหญิงไม่จำเป็นต้องเป็นรักแบบเด็กๆ หรือหนุ่มสาววัยเดียวกันเสมอไป จะผู้ชายอ่อนกว่าหรือผู้หญิงแก่กว่า มากหรือน้อยเอาอะไรมาวัดไม่ได้หรอก แค่คนสองคนมีความรักต่อกันมันก็เป็นเรื่องดีทั้งนั้น”

“แต่มันไม่เหมาะเพราะสถานะของผู้ชายนี่แหละค่ะ อาภูมิก็เห็นว่าตัวพระเอกเขาไม่ใช่คนตัวเปล่า ถ้าแบบอาภูมิที่ยังโสดก็ว่าไปอย่าง เป็นตะวันจะรีบตะครุบ เอ๊ย!...”