บทที่ 7 แมวสื่อรัก

ลิปดาอยู่ในห้องน้ำสักพัก เสียงทุ้มของมาร์คดังทะลุประตูเข้ามา

“เสื้อผ้าของคุณผมให้คนจัดซื้อมาเรียบร้อยแล้ว อยู่ข้างนอกนะ ถ้าอยากอาบน้ำก็ไปเปลี่ยนได้เลย”

เขาตะโกนบอก ก่อนจะเดินออกไปยังห้องน้ำอีกห้องหนึ่ง

ลิปดาเบิกตาเมื่อก้าวออกมา เห็นชุดเดรสสีหวานหลายชุดวางเรียงรายอยู่ ชุดชั้นในยกทรงที่พอดีกับไซส์ของเธออย่างประณีต ดูแล้วชัดเจนว่าเขาใส่ใจในรายละเอียดของเธอมากกว่าที่เธอคิด

เธอถอนหายใจเบา ๆ ในใจ

“จริง ๆ เขาก็ไม่ได้ดูเลวร้ายนะ…ถ้าเราจะรักเขา แต่เขาเป็นมาเฟีย…คงเห็นผู้หญิงเป็นของเล่นไปแล้วล่ะมั้ง”

ลิปดาเลือกชุดเดรสหนึ่งชุด พลางหยิบขึ้นมา ก่อนจะก้าวไปอาบน้ำ ปล่อยให้ความคิดสับสนปะปนกับความอบอุ่นเล็ก ๆ จากความใส่ใจของเขา

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ลิปดาเดินไปยัง โต๊ะอาหาร ที่จัดเตรียมไว้เรียบร้อย

“เชิญค่ะคุณผู้หญิง”

เสียงสุภาพของหลิง แม่บ้านวัยกลางคนดังขึ้น ทำเอาลิปดาอดอมยิ้มไม่ได้

“ป้าค่ะ เรียกลิปดาก็ได้ค่ะ ไม่ต้องคุณผู้หญิงอะไรเลย”

หลิงพยักหน้า แต่ยังไม่ทันได้ตอบอะไร มาร์คก็ตัดบทขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เร่งรีบเล็กน้อย

“นั่งเถอะ ทานข้าว ผมหิวแล้ว”

ลิปดาหันขวับมามองเขา พร้อมสายตาค้อนใส่ ก่อนจะนั่งลงรอให้แม่บ้านตัก ข้าวต้มกุ้ง ให้เธอ

เธอมองอาหารนิ่งไปสักพัก จนมาร์คสังเกตเห็น

“เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมไม่ทานล่ะ”

น้ำเสียงเขาแฝงความเป็นห่วง

ลิปดาก้มหน้าเล็กน้อย

“เอ่อ…ฉันแพ้กุ้งค่ะ”

มาร์คพยักหน้าแล้วหันไปพูดกับป้าหลิงอย่างใส่ใจ

“ป้าครับ เดี๋ยวช่วยทำข้าวต้มหมูให้คุณผู้หญิงหน่อยนะครับ”

“ได้ค่ะคุณผู้ชาย”

ลิปดาส่ายหน้าเบา ๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ ป้าค่ะ เดี๋ยวลิปดาทานขนมปังกับนมก็ได้ ไม่ต้องลำบาก”

หลิงยิ้มอ่อน

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ลำบากเลย รอสักครู่นะคะ”

มาร์คมองลิปดาอย่างเอ็นดู

“อยู่ที่นี่ไม่ต้องเกรงใจใคร เพราะคุณคือผู้หญิงของผม ทุกคนต้องเกรงใจคุณ”

ลิปดาเบี่ยงหน้า

“ผู้หญิงของคุณ…คนที่เท่าไหร่ค่ะ ฉันไม่ได้อยากต้องใช้ผู้ชายร่วมกับใคร”

เขายิ้มมุมปาก ท่าทีมั่นใจ

“แล้วคุณมีสิทธิ์เลือกขนาดนั้นหรือ…หึ”

เธอสบตาเขา รู้ดีว่าสถานะของเธอไม่มีสิทธิ์จะเลือก

ลิปดาลุกขึ้นจากโต๊ะอาหาร เดินไปยังมุมห้องนั่งเล่น

ทันใดนั้น เสียง

“เหมียว เหมียว” ดังขึ้น แมวสีน้ำตาลตัวโตวิ่งมาหาเธออ้อน ๆ ที่เท้า

เธอก้มลง เกาคางมันเบา ๆ

“เป็นแมวที่นี่เหรอ ชื่ออะไรนะ ทำไมตัวอ้วนตุ่นจังเลย น่ารักจัง เหมียว ๆ”

สายตาของลิปดาอบอุ่นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และแม้แต่มาร์คเองก็อดยิ้มตามไม่ได้

“แมวผมเองครับ ชื่อบรูโน่ ตัวผู้ด้วยนะ คงชอบสาว ๆ อย่างคุณ”

ลิปดาเหลือบตามองเขาอย่างครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย

“บรูโน่มาหาพ่อมา มานี่ พ่อจะแนะนำให้รู้จักแม่ มา ๆ”

บรูโน่กระโดดขึ้นมานอนม้วนตัวบนตักของลิปดา เธอ

ลิปดาหัวเราะเบา ๆ เมื่อบรูโน่ปีนขึ้นมานอนบนตักเธอเหมือนหวงแหนเจ้าของใหม่

“รู้งานซะด้วยนะ บรูโน่…เจ้าเล่ห์ไม่เบาเลยเรา”

มาร์คยืนกอดอกพิงขอบประตู มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาแฝงความพอใจ มุมปากยกยิ้มทุ้มต่ำเอ่ยออกมา

“ก็คงเหมือนพ่อของมันนั่นแหละ…เจ้าเล่ห์แสนกล”

ลิปดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของชายตรงหน้าทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ความร้อนแล่นขึ้นแก้มจนต้องรีบก้มหน้าลงลูบหัวแมวกลบเกลื่อน

“คุณว่าอะไรนะ”

เขาถามย้ำ

“ฉันหมายถึงแมวนะ…ไม่ได้พูดถึงคุณสักหน่อย”

มาร์คหัวเราะเบา ๆ เดินเข้ามาใกล้ ก้มตัวลงลูบหัวบรูโน่ที่ซุกอยู่บนตักเธอ มือใหญ่เกือบจะสัมผัสปลายนิ้วเธอโดยบังเอิญ

“ผมสิ…อยากให้คุณพูดถึงผมมากกว่าเจ้าแมวนี่อีก”

เสียงทุ้มใกล้หูทำให้ลิปดาชะงัก เธอขยับตัวเล็กน้อยอย่างทำตัวไม่ถูก ขณะที่บรูโน่ส่งเสียงครางเบา ๆ ราวกับชอบใจที่ได้เป็นสะพานเชื่อมสองคนเข้าใกล้กันมากขึ้น…

“เนอะบรูโน่เนอะ ต่อจากนี้ไม่เหงาแล้วสิมีแม่มาอยู่เป็นเพื่อนแล้ว

เขาพูดพร้อมรอยยิ้มกวน ๆ สายตาคมยังคงจับจ้องเธอไม่วางตา

บรูโน่ร้องเหมียวเบา ๆ ราวกับกำลังสนับสนุนให้ทั้งคู่ใกล้กันมากขึ้น

ลิปดาก้มหน้ามองแมวในตัก ก่อนตอบกลับทันทีด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่แฝงความขี้เล่น

“บรูโน่คงมีแม่หลายคนสินะ…งั้นลิปดาเป็นพี่สาวบรูโน่น่าจะดีกว่า”

มาร์คเลิกคิ้ว หัวเราะในลำคอแผ่ว ๆ แต่คำตอบกลับแฝงแววไม่พอใจชัด

“ทำไม…เป็นแม่บรูโนนี่ลำบากมากหรือไง? ถ้าไม่อยากเป็นก็ส่งมันมา ผมไม่ชอบให้ใครเข้าใกล้มันถ้าไม่รักจริง บรูโน่มานี่…มาหาพ่อมา”

น้ำเสียงจริงจังปนหงุดหงิดทำให้บรรยากาศตึงขึ้นทันที ลิปดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา สะบัดปากเบา ๆ

“มาเฟียบ้าอะไร…เดี๋ยวก็ดี เดี๋ยวก็ร้าย เอาใจไม่ไหวหรอก”

ทันใดนั้น เสียงของนายทิตย์ดังขึ้นจากทางประตู ทำลายบรรยากาศตรงหน้า

“คุณมาร์คครับ…มีสิ่งลุกล้ำเข้ามาในเขตแดน จะให้จัดการเลยไหมครับ?”

แววตาคมวูบแข็งกร้าวขึ้นทันที ริมฝีปากที่เมื่อครู่ยังมีรอยยิ้มกลับกลายเป็นเย็นชา

“เก็บมันได้เลย…ถ้าเอาไว้ มันก็จะกลับมารุกล้ำอีก”

“ครับคุณมาร์ค”

นายทิตย์รับคำสั้น ๆ ก่อนถอยออกไป

คำพูดเย็นเฉียบนั้นทำให้เลือดในกายลิปดาแทบเย็นเฉียบ เธอเผลอกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ใบหน้าซีดเผือด ความคิดตีกันวุ่นวายในหัว

“นี่เขาสั่งเก็บคนได้ง่าย ๆ แบบนี้เลยหรือ…โหดเหี้ยมขนาดนี้ ไม่รู้จักบาปบุญเลยสักนิด ถ้าเราทำให้เขาไม่พอใจวันหนึ่ง…เขาอาจสั่งเก็บเราเหมือนกันก็ได้”

“ลิปดา…ลิปดา!”

เสียงทุ้มเรียกซ้ำเมื่อเห็นเธอเหมือนเหม่อลอยไปไกล

“คะ…ค่ะ?” เธอสะดุ้งเฮือก ขานรับทั้งที่เหงื่อซึมออกเต็มหน้าผาก

มาร์คขมวดคิ้ว สายตาคมกริบเปลี่ยนเป็นแฝงความห่วงใย เขาขยับเข้ามานั่งใกล้ เอื้อมมือจะสัมผัสหน้าผากเธอ

“ทำไมหน้าซีด…ไม่สบายรึเปล่า?”

เธอรีบถอยหนีโดยไม่ทันคิด ทำให้เขาชะงักค้างไปชั่ววินาที แววตาเจือบาดแผลบางอย่าง

“นี่รังเกียจผม…ขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ลิปดารีบส่ายหน้า มือกำชายกระโปรงแน่น

“ปะ…เปล่าค่ะ ฉันแค่…ตกใจ”

“ตกใจอะไร? ผมแค่จะวัดอุณหภูมิเท่านั้นเอง” น้ำเสียงของเขาอ่อนลง แต่ยังมีเงาไม่พอใจซ่อนอยู่

“ฉะ…ฉันไม่เป็นอะไรจริง ๆ ค่ะ” เธอตอบตะกุกตะกัก ก้มหน้าหลบตาคม

ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่น เสียงแม่บ้านดังขึ้นช่วยตัดความตึงเครียด

“คุณผู้หญิงค่ะ…ข้าวต้มเสร็จแล้วค่ะ ป้าเตรียมไว้ที่โต๊ะ”

ลิปดารีบฉวยโอกาสนั้น ปลีกตัวลุกขึ้นอย่างลุกลี้ลุกลน เดินหนีเข้าไปในครัวโดยแทบไม่กล้าหันกลับมามองสายตาของมาเฟียหนุ่มที่ยังจับจ้องแผ่นหลังเธออยู่อย่าง งง งง…

“เป็นอะไรทำไมต้องกลัวเราขนาดนั้นนะลิปดา”