บทที่ 6 มาเฟียใจอ่อน

เขายืนอยู่นานในห้องน้ำ น้ำอุ่นไหลผ่านร่าง แต่สมองกลับไม่หยุดคิด เขากังวลว่าเธอจะหยุดร้องไห้หรือยัง

เสียงสะอื้นก่อนหน้านี้ยังหลอนอยู่ในหัว ทำเอาใจเขาสั่น เขาไม่เคยรู้สึกสับสนกับผู้หญิงคนไหนแบบนี้มาก่อน

ใช่…แม้เธอจะมาเพื่อใช้หนี้แทนพ่อ แต่เขาไม่เคยคิดจะทำร้าย ไม่เคยตั้งใจย่ำยีให้เธอเจ็บปวด ความจริงแล้วเขาต้องการเธอ…อยากครอบครอง แต่ไม่รู้ว่าเขาต้องแสดงออกอย่างไร เพราะที่ผ่านมาเขาใช้เงินซื้อแล้วมีแต่คนเสนอมาบริการเขาอย่างเต็มใจ ผิดแต่เธอที่แตกต่างจากผู้หญิงพวกนั้น

“ยัยนั้นจะหยุดร้องไห้หรือยัง… ไม่ใช่ออกไปแล้วยังร้องอยู่ไห้หรอกนะ ถ้าเป็นแบบนั้นจะทำยังไง โอ๊ยมาร์คเอ๊ยทำไมต้องใส่ใจเธอขนาดนั้นนะ”

เขาพึมพำคนเดียว ลมหายใจช้า ๆ พยายามสงบใจ

ไม่นาน เขาอาบน้ำเสร็จ เปิดประตูออกมา สิ่งที่เห็นคือร่างเล็ก ๆ ของเธอ นั่งกอดเข่าอยู่มุมห้อง เสียงสะอื้นเบา ๆ ดังอยู่ในความเงียบ

เขาถอนหายใจลึก ก่อนเอ่ย

“ทำไมยังไม่หยุดร้องไห้อีก…ผมไม่ได้จับคุณมาฆ่ามาแกงเสียที่ไหน เลิกร้องสะทีน่ารำคาญมาก.....มันดึกแล้วไม่ง่วงนอนบ้างหรือไง”

เธอยังคงสะอื้นต่อไป น้ำตาไหลไม่หยุด ราวกับไม่ได้ยินคำพูดของเขาเลยสักนิด

เขาเดินเข้าไปใกล้ ประคองเธอให้ลุกขึ้น เธอเงยหน้ามองเขา ใบหน้าเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา

“อย่ามายุ่งกับฉัน ....คุณออกห่างจากฉันไปเลย”

“นี่ลิปดา....หยุดร้อง”

“ไม่...ถ้าคุณคิดจะรังแกฉันบอกเลยว่าฉันยอมตาย ....ตายต่อหน้าคุณนี่แหละ”

เธอสบตาเขา มือกำปากกาของเขาจ่อที่คอของเธอ

เขากลับหัวเราะขึ้นมาทันที

“นี่ปากกาผมใช้เซ็นเอกสาร แรงคุณไม่พอที่จะใช้มันปลิดชีวิตคุณหรอกนะ เลิกขู่สะที มานอนสะ”

“ไม่อย่ามายุ่งกับฉันนะ”

“ผมเป็นมาเฟียถึงผมจะนอนกับผู้หญิงมาบ้างแล้ว ก็ล้วนมีแต่คนที่เต็มใจทั้งนั้น ผมไม่คิดที่จะฝืนใจใคร ยิ่งแบบคุณยิ่งไม่ต้องห่วงเลย ไม่ได้มีอะไรให้น่ามองขนาดนั้น”

ลิปดาปาดน้ำตาและสบตากับเขาอย่างจริงจัง

“คุณจะไม่ฝืนใจฉันใช่ไหมคะ ...ฉันเอาตัวมาใช้หนี้แทนพ่อ คุณให้ฉันเป็นอะไรก็ได้ กวาดบ้านถูบ้าน ทำอาหาร เป็นคนรับใช้คุณฉันได้หมดฉันไม่บ่น จริงๆ นะคะ แต่ฉันไม่ได้อยากเป็นเมียเก็บของคุณ ได้ไหมคุณจะใช้อะไรฉันทำได้ทุกอย่าง จริงๆ นะ”

“ลิปดาผมเคยบอกว่าผมชอบคุณ ช้าหรือเร็วคุณคือผู้หญิงของผม...แต่ผมสัญญาผมจะไม่ขืนใจคุณโอเคไหม”

เขาขยับเข้ามาใกล้ ลิปดาพูดไม่ออกเธอนิ่งทำตาปริบๆ

“เว้นเสียแต่ว่า…คุณจะเต็มใจ จะตอบสนองผมเอง”

ลิปดาถอยหลังห่างจากเขา แต่เขาคว้าเอวเธอไว้

“คุณจะทำอะไร”

มือเล็กเรียวดันอกเขาไว้

“ผมเชื่อว่าสักวันคุณจะต้องรักมาเฟียอย่างผมแน่นอน”

เขายิ้มที่มุมปาก

“แล้วถ้าฉันไม่รักคุณ คุณจะปล่อยฉันไปไหม?.ค่ะ”

เธอสบตาเขาไม่วาง เขาไม่ตอบคำถาม

“มานี่..มาลองดูก่อน”

เขาไม่รอช้ากดจูบลงบนริมฝีปากเธอก่อนแล้วอุ้มร่างเล็กลอยละลิ่วเดินมุ่งหน้าไปยังเตียงคิงไซต์

การจูบของเขาที่ทำให้ใจเธอเต้นแรง กลิ่นสบู่อ่อนๆ ความร้อนจากริมฝีปากของเขาทำเอาเธอถึงกับเคลิ้มเผลอครางออกมา

“อืมมมม”

เธอจิกไหล่เขาอย่างห้ามไม่ได้ เขาถอนริมฝีปากออก ทำเอาเธอหายใจแรง

เขายกยิ้มบาง มองริมฝีปากที่เพิ่งถูกตัวเองครอบครองด้วยสายตาที่ทำให้เธอร้อนผ่าวทั้งหน้า

“เห็นไหม…คุณก็ไม่อาจปฏิเสธผมได้จริง ๆ ลิปดา คุณมีโอกาสรักผม 99 เปอร์เซ็นต์แล้วนะ”

เสียงทุ้มพร่ากระซิบข้างหู ทำเอาเธอแทบขนลุกไปทั้งร่าง

แขนแข็งแรงวางร่างเธอลงบนเตียงกว้าง ก่อนโน้มตัวลงมาคร่อมเอาไว้ สายตาคมเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ชัดเจนเกินจะปิดบัง

หัวใจเธอเต้นถี่ ร่างกายสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุมได้

“คุณหายใจแรงจัง…”

เขาโน้มลงกระซิบอีกครั้ง

“อย่าบอกนะว่ากำลังหวั่นไหวกับมาเฟียอย่างผม”

เธอเบี่ยงหน้าหนี แต่ปลายนิ้วหนาของเขากลับเลื่อนตามมาลูบแก้มเบา ๆ ราวกับต้องการย้ำว่า เธอหนีเขาไม่พ้น

“ไหนคุณบอกว่าจะไม่ฝืนใจฉันถ้าฉันยังไม่พร้อม”

“ผมแค่จูบไม่ได้คิดจะ....”

เขากระซิบข้างหู

“ไม่ได้คิดจะสอดใส่....ของคุณที่ไหน”

ลิปดาถึงกลับหน้าร้อนผ่าวเมื่อเขาพูดแบบนั้น เธอกำมือแน่อยากจะตะบันหน้าเขา แต่ต้องข่มใจไม่ทำให้เขาโกรธ

“อ่อแล้วแผนมีรอบเดือน เลิกใช้กับผมเถอะนะ ต่อให้มีจริงถ้าผมต้องการผมก็จะทำ…ผมก็ทำได้ ผมไม่ถือ”

“ไอ้บ้า ไอ้หื่น ไอ้มาเฟียโรคจิต ฉันอยากจะฆ่ามันจริงๆ”

ลิปดาได้แค่คิดในใจ แต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้

“ผมง่วงแล้วอยากให้คุณมานอนใกล้ๆ แค่นั้น”

เขาล้มตัวลงนอนข้างเธออย่างสบายใจ มีแค่เธอที่นอนหันหลังให้เขาอย่างหวาดระแวง

เขาเอื้อมมือไปเพียงแตะเบา ๆ ที่ผ้าห่มด้านหลังเธอ เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วแผ่วเบา

“หลับซะเถอะลิปดา… ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก”

เปลือกตาของเธอปิดลง น้ำตายังเปียกข้างแก้ม แต่หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ เสียงเขาที่พูดเบาราวคำสัญญานั้น ทำให้เธอไม่รู้จะเชื่อดีหรือไม่

แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านเข้ามาอาบร่าง เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นผิดปกติรอบกาย พอลืมตาขึ้นก็พบว่าตัวเองกำลังถูกกอดแน่นอยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่งของเขามาเฟียที่เธอทั้งเกลียด ทั้งหวั่นไหว

“…”

ลิปดาขยับตัวเล็กน้อย หวังจะลุกหนีจากอ้อมกอดนั้น แต่แขนแกร่งกลับรัดแน่นขึ้นทันที

เสียงทุ้มต่ำกระซิบใกล้หู

“นอนต่ออีกหน่อยสิ…ผมยังไม่อยากตื่น”

เธอเบือนหน้าหนี พยายามดันอกเขา

“คุณไม่อยากตื่น แต่ฉันอยากตื่นแล้ว…ปล่อย ฉันอึดอัด”

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย กดคางลงซบไหล่เธอ

“ทำไมคุณไม่อ่อนโยนกับผมบ้าง…หรือว่าคุณมีคนอื่นอยู่แล้ว”

ริมฝีปากเธอสั่นเครือ ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ยังคงเงียบ ไม่ตอบ

เขาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตา

“คืนที่ผมเจอคุณ...คุณบอกคุณมีแฟนแล้ว มันเป็นใครบอกผม”

“ไม่มี”

เขาจ้องลึกเข้าตาเธอ แววตาคมดุดันแต่กลับมีแววอ่อนโยนซ่อนอยู่

“งั้นคุณโกหกผมสินะ…”

เขาเว้นจังหวะ หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

“แต่แปลกนะ…ผมกลับรู้สึกสบายใจที่ได้ยินคำตอบแบบนั้น”

ลิปดากัดริมฝีปาก พยายามไม่สะทกสะท้านต่อสายตาเขา

“คุณจะรู้สึกยังไงก็เรื่องของคุณเถอะ…ระหว่างเราแทบไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ”

เธอเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตาไหววูบ

“ฉันมาอยู่กับคุณในฐานะอะไร…ฉันรู้ดี”

“งั้นเราก็ค่อย ๆ เรียนรู้กันไปเรื่อย ๆ”

เขากระซิบ มุมปากยกยิ้ม

“ผมไม่เร่งคุณ…เพราะอย่างไรสักวันคุณก็ต้องรักผมอยู่ดี”

“คุณอย่ามั่นใจนักเลย…”

เธอสวนเสียงแข็ง

“ถ้าฉันมีเงินเมื่อไหร่ ฉันจะเป็นอิสระจากคุณทันที”

เขาไม่ได้โกรธ กลับยิ้มอย่างเหนือกว่า แขนรัดแน่นกว่าเดิม ราวกับต้องการตอกย้ำว่าเธอเป็นของเขาเพียงคนเดียว

หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบทะลุอก ความหวาดกลัวปนสับสนกับความร้อนผ่าวที่แล่นทั่วกาย ทำให้ไม่รู้ว่าควรต่อต้านหรือยอมรับความอบอุ่นนี้ดี…

“ปล่อยฉัน…ฉันจะไปเตรียมอาหารเช้า”

“ผมสั่งคนซื้อมาก็ได้”

“ก็แล้วแต่... แต่ตอนนี้ฉันต้องไปเข้าห้องน้ำ”

“ไม่…ผมอยากนอนกอดคุณไว้แบบนี้”

ลิปดาจ้องเขาอย่างหงุดหงิด

“นี่คุณ…ฉันบอกแล้วว่าฉันจะไปเข้าห้องน้ำ”

เขายังคงซบหน้ากับไหล่บาง ไม่ยอมคลายกอด

“คุณมาร์ค…ฉันปวดฉี่นะ!”

เขาชะงักเล็กน้อย มองหน้าเธออย่างตกใจที่เธอกล้าดุออกมาเต็มเสียง ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“โอเค ๆ ปล่อยครับ…ปล่อย”

ริมฝีปากเขายกยิ้มเจ้าเล่ห์ ขณะที่ลิปดารีบลุกพรวด วิ่งตรงเข้าห้องน้ำแทบไม่หันกลับมามอง