ตอนที่ 3

วีระมองตามลูกสาวที่เดินขึ้นบันไดบ้านไปจนลับสายตา ชายสูงวัยพ่นลมหายใจออกมาแผ่วเบาด้วยความลำบากใจ เพราะตั้งแต่แม่ของญาดาเสียไปตอนที่ญาดาอายุเพียงแค่ 3 ขวบ เขาก็เลี้ยงดูลูกสาวมาเพียงลำพังด้วยความรักและทะนุถนอมไม่เคยคิดที่จะมีครอบครัวใหม่เลยสักครั้งเดียว

            จนมาถูกไอ้เด็กหนุ่มรุ่นลูกอย่างติณณภพลบคมของเขาซึ่งเป็นนักธุรกิจที่คร่ำหวอดอยู่ในวงการนี้มาเป็นเวลากว่า 30 ปี แล้วไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนี่มันเป็นใครถึงได้กล้ามาฉีกหน้าราชสีห์เช่นเขา

วีระตั้งใจจะสอนให้มันหลาบจำว่าอย่ามากำเริบกับเขา เพราะอำนาจเงินที่เขามีสามารถแย่งชิงทุกอย่างที่เป็นของมันมาได้อย่างไม่ต้องออกแรงมากนัก ก็แค่นักธุรกิจหน้าใหม่จะมาสู้เขาได้อย่างไร

และด้วยโชคชะตาที่เข้าข้างให้เขาได้เอาชนะหนุ่มรุ่นลูกด้วยวิธีการที่ไม่มีใครคาดคิด เมื่อคนของวีระไปสืบจนรู้ว่าครอบครัวของแฟนสาวที่ติณณภพคบกันมาหลายปี กำลังประสบปัญหาทางด้านการเงิน เขาจึงไม่รอช้าที่จะเสนอเม็ดเงินจำนวนมหาศาลให้กับครอบครัวของปานวาดทันที เพื่อแลกกับการได้ปานวาดมาครอบครอง

ซึ่งผลตอบรับก็ดีเกินกว่าที่เขาคาดการณ์เอาไว้มากเพราะเพียงแค่วีระเอาเงินไปให้พ่อของปานวาด เด็กสาวรุ่นลูกที่ใบหน้าสวยเย้ายวนก็พร้อมพลีกายให้กับเขาในวันนั้นเลย เงิน 50 ล้านอาจจะเยอะสำหรับใครหลาย ๆ คน แต่สำหรับวีระนั้นมันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย

เขายอมแลกเงินนี้กับความสะใจที่ติณณภพนั้นทำตัวหยิ่งผยองใส่ ชายสูงวัยพุงพลุ้ยยกยิ้มด้วยความเจ้าเล่ห์ที่วันนี้เขาสามารถย่ำยีหัวใจของเด็กหนุ่มที่ไม่รู้จักกาลเทศะนั่นเพื่อเป็นการสั่งสอนได้สำเร็จ

“คนอย่างฉัน ถ้าอยากได้อะไรก็ต้องได้ นี่คือบทเรียนสำหรับเด็กอ่อนหัดอย่างแก” ชายอ้วนสูงวัยบ่นพึมพำด้วยความลำพองใจ แล้วลุกขึ้นเดินไปรอลูกสาวสุดที่รักยังโต๊ะอาหารที่แม่บ้านจัดเตรียมอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว

ญาดาเดินลงบันไดมาด้วยชุดสบาย ๆ ที่เธอมักชอบใส่เป็นประจำนั่นก็คือเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นที่พอดีหัวเข่า หญิงสาวเป็นคนที่แต่งตัวง่าย ๆ แต่ที่สำคัญต้องเรียบร้อยไม่โชว์สัดส่วนจนเกินงาม

สองพ่อลูกนั่งทานข้าวกันไปคุยกันไปส่วนใหญ่จะเป็นเสียงเจื้อยแจ้วของญาดาที่เอ่ยเล่าเรื่องค่ายอาสาที่ชอบไปเป็นประจำให้กับผู้เป็นพ่อได้รับฟัง

“เด็ก ๆ ที่นั่นน่าสงสารมากเลยค่ะคุณพ่อ ไม่มีแม้แต่อาคารจะนั่งเรียนเพราะโดนพายุหอบเมื่อตอนหน้าฝน ญาดากับเพื่อน ๆ ก็เลยนำเงินบริจาคที่เหลือจากครั้งก่อนมาช่วยกันซ่อมแซมศาลาที่วัดให้เด็ก ๆ มีที่นั่งเรียนกันชั่วคราวก่อน ครั้งหน้าถ้ามีเงินเพียงพอจะรีบไปสร้างอาคารเรียนให้กับเด็ก ๆ ใหม่ค่ะ”

“พ่อบริจาคเพิ่มให้เอาไหมลูก” วีระเอ่ยถามลูกสาวด้วยความอ่อนโยน ไม่ว่าลูกสาวของเขาอยากได้อะไรวีระก็พร้อมที่จะสนับสนุนเสมอ

“ไม่เป็นไรค่ะคุณพ่อ เดี๋ยวบรรดารุ่นน้องอาสาว่ารอบนี้จะไปร้องเพลงเปิดหมวกกันค่ะ และจะนำสินค้าจากท้องถิ่นนั้น ๆ มาขายสร้างรายได้ให้กับชุมชนด้วย” ญาดาเอ่ยตอบพ่อของเธอไปด้วยรอยยิ้มสดใส หลายครั้งที่พ่อของเธอบริจาคเงินให้กับชมรมค่ายอาสาที่เธอเป็นสมาชิกอยู่เพราะอยากสนับสนุนลูกสาว

แต่บ่อยครั้งเข้าหญิงสาวและเพื่อน ๆ ก็ลงความเห็นกันว่าจะหาเงินกันเองบ้างเพราะอย่างน้อยก็ยังช่วยให้ชาวบ้านที่อยู่ห่างไกลความเจริญได้มีรายได้กันด้วย ซึ่งมันก็เป็นผลดีในระยะยาวสำหรับชาวบ้านเหล่านั้นที่จะมีหนทางสร้างรายได้เพิ่มมากขึ้น

“อ้อ เห็นคุณพ่อบอกมีเรื่องสำคัญจะคุยกับญาดา เรื่องอะไรเหรอคะ” ญาดาเอ่ยถามทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าผู้เป็นพ่อบอกว่ามีธุระสำคัญจะคุยกับเธอ

“คือญาดาจะโกรธพ่อไหมลูก ถ้าพ่อจะแต่งงานใหม่” มืออวบที่มีริ้วรอยความเหี่ยวย่นตามวัยของผู้เป็นพ่อเอื้อมมากุมมือของลูกสาวเพียงคนเดียว เพราะเป็นห่วงความรู้สึกของญาดามากกว่าสิ่งอื่นใด

“กะ...กับใครคะคุณพ่อ ญาดาเคยเจอไหม” ใบหน้าสวยจากที่เบิกบานในคราแรกเศร้าสลดลงเล็กน้อย รู้สึกใจหายไม่น้อยที่อยู่ ๆ ต้องมาได้ยินเรื่องที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน

“เธอชื่อปานวาด เป็นลูกสาวของเพื่อนพ่อ อายุน่าจะแก่กว่าญาดา 6-7 ปี ญาดาไม่ว่าอะไรใช่ไหมถ้าพ่อจะมีคนเข้ามาดูแลตอนแก่” วีระใช้ถ้อยคำหว่านล้อมลูกสาว จนญาดานั้นรู้สึกจุกอยู่ในอกมันกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ถามว่าเธอเห็นด้วยไหมที่พ่อจะแต่งงานกับผู้หญิงรุ่นลูก เธอก็ไม่มีทางเห็นด้วยอย่างแน่นอน แต่จะให้ไปขัดใจผู้เป็นพ่อที่คอยสนับสนุนเธอในทุก ๆ เรื่องเหรอมันก็จะดูเห็นแก่ตัวไปไหม

คงถึงเวลาแล้วที่คุณพ่อซึ่งเสียสละดูแลเธอเพียงลำพังมาอย่างดีโดยตลอดเกือบ 20 ปี ให้ท่านได้มีความสุขบ้างแล้วละ

“ถ้ามันเป็นความสุขของคุณพ่อ ญาดาตามใจคุณพ่อเลยค่ะ” หญิงสาวเอ่ยบอกกับบิดาด้วยรอยยิ้มบาง แต่รอยยิ้มของเธอนั้นกลับส่งไปไม่ถึงดวงตา

“ขอบคุณมากนะลูกที่เข้าใจพ่อ” วีระเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงโล่งใจอย่างน้อย ๆ ลูกสาวของเขาก็ว่านอนสอนง่ายไม่เคยทำให้เขาลำบากใจเลยแม้แต่น้อย

ญาดาแอบซ่อนความเศร้าหมองเอาไว้โดยที่ผู้เป็นพ่อไม่ทันได้สังเกตเห็น หญิงสาวกำลังกลัวว่าตัวเองจะเป็นส่วนเกินของบ้านหลังนี้ แต่เพื่อความสุขของผู้เป็นพ่อที่เสียสละเวลาและความสุขส่วนตัวเพื่อเธอมาโดยตลอดทั้งทำงานหนักทั้งเลี้ยงดูเธออย่างดีจนหญิงสาวไม่เคยรู้สึกขาดเลยสักนิด แม้เธอจะสูญเสียมารดาไปตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ด้วยซ้ำ มันถึงเวลาแล้วที่เธอต้องตอบแทนบุญคุณบิดาของเธอกลับไปบ้าง......