ตอนที่ 2

“คุณวีระ วีรพงษ์ค่ะ” เพียงแค่ได้ยินชื่อของว่าที่เจ้าบ่าวของหญิงสาว สันกรามแกร่งก็ขบกันแน่นด้วยอารมณ์เดือดดาล

ร่างสูงลุกขึ้นยืนโดยไม่เอ่ยถามอะไรออกไปอีก สร้างความประหลาดใจให้กับปานวาดที่เตรียมคำอธิบายมามากมาย ไม่น้อย เพราะเธอคิดว่าเขาต้องคาดคั้นหรือเหนี่ยวรั้งเธอมากกว่านี้แต่หญิงสาวกลับคิดผิดมหันต์

“ขอให้โชคดีละกัน” ชายหนุ่มทิ้งคำพูดไว้เพียงเท่านั้นแล้วก็ลุกขึ้นเดินออกจากโต๊ะไป โดยไม่รอฟังเสียงร้องท้วงของหญิงสาวที่เขาเคยรักหมดหัวใจ เพราะตั้งแต่ตอนนี้ วินาทีนี้เป็นต้นไปเรื่องระหว่างเขาและปานวาดนั้นจะกลายเป็นอดีตไปเสียแล้ว

“ติณ ติณคะ” ปานวาดพยายามเรียกรั้งชายหนุ่มเอาไว้ หวังให้เขารอฟังคำอธิบายจากเธอสักนิดก็ยังดี แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่เธอคิด หญิงสาวจึงหยิบกระเป๋าแบรนด์หรูของตัวเองขึ้นมา แล้วก้าวเดินกลับไปยังรถยนต์คันหรูที่จอดรออยู่ในลานจอดรถด้วยน้ำตาที่นองใบหน้า

ปัจจุบัน

            ใบหน้าหล่อเหลานั่งมองแก้วที่มีเพียงแค่วิสกี้กับก้อนน้ำแข็งอย่างเหม่อลอย กักเก็บความเสียใจให้ลึกสุดอกจนมันกลั่นออกมาเป็นความเคียดแค้นแทน

            วีระ เป็นนักธุรกิจที่ผลิตและจำหน่ายสินค้าจำพวกเครื่องดื่มรายใหญ่ของประเทศที่พยายามติดต่อมาขอซื้อหุ้นด้วยเม็ดเงินมหาศาลกับบริษัทส่งออกไวน์ของเขากับเพื่อน ๆ เนื่องจากเล็งเห็นผลกำไรที่จะเกิดขึ้นเป็นกอบเป็นกำ แต่ติณณภพไม่ยอมขายให้เพราะเขาและเพื่อน ๆ ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน วีระจึงโกรธเคือง และประกาศกับเขาว่าจะแย่งทุกอย่างที่เป็นของชายหนุ่มรุ่นลูกไปเป็นของมันให้หมด

            ซึ่งคำขู่ของนักธุรกิจแก่กระจอก ๆ ไม่ได้มีผลอะไรกับความรู้สึกของมาเฟียหนุ่มแม้แต่น้อย เพราะถ้าแค่เรื่องธุรกิจนั้นบริษัทของวีระเทียบชั้นอะไรกับเขาไม่ได้เลยแม้แต่ปลายเล็บ

            แต่ใครจะไปคิดว่าตาเฒ่าเจ้าเล่ห์จะมาแย่งชิงแฟนสาวของเขาไป และผู้หญิงที่ครอบครัวกำลังจะล้มละลายอย่างปานวาด ยอมแต่งงานกับมหาเศรษฐีที่แก่รุ่นพ่อสุดท้ายก็คงไม่พ้นเรื่องเงิน เธอยอมถึงขนาดปล่อยให้ตัวเองท้องเพื่อจับตาเฒ่าเจ้าเล่ห์นั้นให้อยู่หมัด

            ที่ผ่านมาตลอด 4 ปี ชายหนุ่มได้แต่สมเพชตัวเองที่เขาหลงคิดว่าปานวาดคือผู้หญิงที่แสนดีพร้อมจะอยู่เคียงข้างเขาตลอดเวลา แต่แท้จริงแล้วผู้หญิงคนนี้ก็เห็นแก่เงินเหมือนกับผู้หญิงทั่ว ๆ ไป

            เหมือนกับแม่ของเขาที่ทิ้งพ่อไปเป็นเมียน้อยของเศรษฐีและหายสาบสูญไป จนพ่อของเขาต้องตรอมใจตาย ทิ้งให้ติณณภพต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่วัยเพียง 5 ขวบ จนมีเศรษฐีชาวอังกฤษมารับเขาเป็นลูกบุญธรรมจากบ้านเด็กกำพร้า และให้เขาสานต่อธุรกิจเหมืองแร่ทองคำมูลค่าหลายร้อยล้าน

            แต่ด้วยความที่เขาต้องสู้ชีวิตตั้งแต่เด็กทำให้ในความคิดของเขาจึงมีแต่ด้านมืดมาตลอด ชายหนุ่มเลือกที่จะปิดบังตัวตนที่แท้จริงของตัวเองกับผู้หญิงที่เขาปักใจจะแต่งงานด้วย

            เพราะไม่อยากให้ผู้หญิงที่จะมาเป็นแม่ของลูกของเขานั้นอยู่กับเขาเพียงเพราะทรัพย์สินเงินทองที่เขามี แต่สุดท้ายหัวใจของชายหนุ่มก็ต้องแหลกเหลวเป็นชิ้น ๆ เมื่อพบว่าในความเป็นจริงแล้วอำนาจของเงินตรามักชนะทุกสิ่งเสมอไป

            “นายจะเอายังไงต่อครับ” คิง บอดี้การ์ดคนสนิทเอ่ยถามเจ้านายตัวเองที่สภาพตอนนี้แทบดูไม่ได้ ชายเสื้อหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิง ในดวงตามีแต่ความคียดแค้นแผ่รังสีออกมา

            “มึงไปสืบเรื่องของพวกมันมาให้หมด กูจะเอาคืนไอ้วีระให้สาสม” มือหนายกวิสกี้รวดเดียวหมดแก้วแล้วลุกขึ้นเดินโซซัดโซเซไปยังห้องนอนที่ติดกับห้องทำงาน

ปัง!!!

            เสียงประตูห้องปิดดังสนั่นตามอารมณ์ขุ่นมัวของเจ้าของกาสิโน คิงได้แต่มองตามเจ้านายของตัวเองด้วยแววตาแห่งความห่วงใย เพราะตั้งแต่มาเป็นลูกน้องของมาเฟียหนุ่มนานถึง 8 ปี ก็ไม่เคยเห็นเจ้านายในสภาพเช่นนี้มาก่อน

            เมื่อภายในห้องทำงานเงียบสงบลงคิงก็ก้าวเท้ายาว ๆ เดินออกไปเพื่อไปทำงานด่วนตามคำสั่งของเจ้านายทันที

บ้านวีรพงษ์

            “ญาดา กลับมาแล้วหรือลูก” วีระเมื่อเห็นลูกสาวสุดที่รักกลับมาจากไปออกค่ายอาสาที่ต่างจังหวัดกับเพื่อน ๆ ก็เอ่ยปากทักลูกสาวทันทีที่เธอก้าวเดินเข้ามาในบ้าน

            “สวัสดีค่ะคุณพ่อ ไม่เจอคุณพ่อตั้งหลายวันคิดถึงจะแย่แล้ว” ร่างบอบบางทิ้งกระเป๋าสะพายที่ใส่เสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัวลงยังโซฟาที่ว่างอยู่ แล้ววิ่งเข้าไปกอดผู้เป็นพ่อที่นั่งอ้าแขนรอลูกสาวสุดที่รักอยู่ที่โซฟาตัวยาวอย่างออดอ้อน

            ญาดา วีรพงษ์ หญิงสาววัย 22 ปี ที่เพิ่งจบการศึกษาหมาด ๆ แต่ยังไม่อยากเข้าทำงานในบริษัทของครอบครัว ระหว่างรอรับปริญญาเธออยากลองใช้ชีวิตเที่ยวเล่นสักพักให้สมกับที่ตั้งใจเรียนมาตลอด ซึ่งผู้เป็นพ่อนั้นก็ปล่อยให้ลูกสาวได้ทำตามความต้องการของตัวเองโดยไม่เอ่ยขัดอะไร

            เพราะหญิงสาวประพฤติตัวอยู่ในกรอบที่ผู้เป็นพ่อขีดเส้นไว้ให้โดยไม่เคยออกนอกลู่นอกทางให้ผู้เป็นพ่อต้องหนักใจเลยสักครั้ง เรียกได้ว่าถูกเลี้ยงดูมาดั่งไข่ในหินเลยก็ว่าได้ วีระทอดสายตามองศีรษะทุยที่ซุกอยู่ตรงหน้าอกของเขาด้วยความรักสุดหัวใจ

            “กลับมาเหนื่อย ๆ ไปอาบน้ำให้สบายตัวก่อนเถอะลูก เดี๋ยวเราค่อยมาคุยกันพ่อมีเรื่องสำคัญจะบอกกับญาดาด้วย” วีระเอ่ยบอกพลางลูบหัวลูกสาวเพียงคนเดียวอย่างทะนุถนอม

            “ได้ค่ะคุณพ่อ เดี๋ยวญาดามาทานข้าวด้วยนะคะ” หญิงสาวใบหน้าสวยตอบรับผู้เป็นพ่อด้วยรอยยิ้มสดใส แล้วลุกขึ้นเดินขึ้นไปบนห้องนอนเพื่อจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า จะได้ลงมาคุยเรื่องสำคัญกับผู้เป็นพ่อในระหว่างที่รับประทานอาหารด้วยกัน