บทที่ 5 แน่จริงก็เอาเลย

“อ๊ากกกกกก”

เสียงร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด เมื่อเสียงปืนดังขึ้นติดต่อกันสามนัด โทเบียสหันปลายกระบอกปืนไปยังคนร้ายอีกคน ที่นอนทรุดอยู่กับพื้น มันกำลังจะหยิบปืนขึ้นมายิงเขา แต่ก็ยังช้ากว่าโทเบียสอยู่ดี สามวินาทีมันก็มากเกินพอแล้วสำหรับโทเบียส กระสุนสองนัดตัดผ่านเส้นเอ็นข้อมือข้างขวาของมัน จนเลือดพุ่งกระฉูด ปืนหลุดออกจากมือ

ตอนนี้มือข้างขวาของมันใช้การไม่ได้ ส่วนอีกนัดนั้นโดนเต็ม ๆ ที่หน้าขาของมัน “ไม่ต้องให้มันตาย...แค่พูดได้ก็พอ ฉันจะรู้ให้ได้ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้” โทเบียสคิดในใจ ดวงตายังคงนิ่งไม่ไหวเอน เขายังไม่ต้องการให้พวกมันตาย โทเบียสอยากรู้ว่าใครกัน ที่ส่งคนมาจับพยานคนสำคัญของเขา

“เฮ้พวก!!...จะยิงก็ยิงสักทีสิ ฉันรอดูอยู่ รีบหน่อยฉันไม่ชอบรออะไรนาน ๆ”

น้ำเสียงยียวนกวนประสาทเอ่ยขึ้น โทเบียสเอียงคอมองคนร้ายอีกคน ที่กำลังจับฟินลีย์เป็นตัวประกัน รอยยิ้มเย้ยหยันของโทเบียสมันทำให้อีกฝ่ายแทบคลั่งทำอะไรไม่ถูก

“ไอ้คนบ้าเอ๊ย!!...คุณมันบ้า ถ้ามันฆ่าผมจริง ๆ ขึ้นมาล่ะ”

“ฉันรอดูอยู่นี่ไง...มันจะฆ่านายตอนไหน?”

คำพูดตอบกลับของคนตัวสูง มันเหมือนมีดแหลมที่ทิ่มแทงใจฟินลีย์ เมื่อได้ยินแบบนั้นฟินลีย์ถึงกับพูดไม่ออก นี่เขามันเป็นคนไร้หัวใจจริง ๆ เหรอเนี่ย ไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของคนอื่นเลยจริง ๆ น่ะเหรอ

อย่างน้อยเขาก็คือเพื่อนร่วมโลกคนหนึ่งนะ ถึงแม้จะเกลียดกันก็เถอะ แต่เขาก็เป็นพยานให้คดีของโทเบียสอยู่นะ ฟินลีย์นึกในใจ ดวงตาคู่สวยเริ่มแดงก่ำราวกับว่ากำลังจะร้องไห้ ถ้ามันทำอย่างที่โทเบียสท้าจริง ๆ ล่ะ เขาคงไม่รอดแน่ ๆ

“อย่ามาท้าฉันนะ แกคิดว่าฉันไม่กล้าเหรอ?”

มันเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง พลางจี้ปลายกระบอกปืนมาที่ขมับของฟินลีย์ย้ำ ๆ เพื่อเป็นการบอกกลาย ๆ ว่ามันเอาจริง แต่โทเบียสกลับทำแค่เพียงยืนยิ้ม เหมือนคนไร้ความรู้สึก ไม่ได้สนใจในสิ่งที่มันพูด

“ฉันไม่ได้คิดว่าแกไม่กล้าสักหน่อย..." 

"แต่คิดว่าทำไมแกถึงไม่ยิงสักทีล่ะ ไหนบอกจะยิงไง ในเมื่อมีโอกาสแล้วก็ยิงเลยสิ ฉันไม่ได้ห้ามแกสักหน่อย”

โทเบียสเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แลดูไม่สะทกสะท้านกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาควบคุมอารมณ์ตัวเองได้เป็นอย่างดี ต่างจากฟินลีย์ ที่ตอนนี้ยืนตัวสั่นงันงก แขนขาอ่อนแรงจนแทบทรงตัวไม่ไหว

“คุณมันบ้า!!...ไอ้คนบ้า ไอ้คนไม่มีหัวใจ คนที่จะตายไม่ใช่คุณนี่" 

"ถ้าเป็นคนที่คุณรักยืนอยู่ตรงนี้แทนที่ผม คุณยังจะพูดแบบนี้อยู่อีกไหม?”

คนตัวเล็กเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ คำพูดของฟินลีย์ทำให้โทเบียสนิ่งงันไปชั่วขณะ ราวกับว่าตอนนี้เขาถูกเอาค้อนทุบลงตรงกลางศีรษะ

ใช่สิ...ถ้าเป็นคนที่เขารักล่ะ เขาจะยังพูดแบบนี้ ทำแบบนี้อยู่ไหม ใช่...เขาคงไม่ทำแน่นอน แต่ตอนนี้มันสายไปแล้ว มันไม่มีวันนั้นอีกแล้ว ที่จะได้ปกป้องคนที่ตัวเองรัก

“จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะฟินลีย์ ฉันเคยมีหัวใจ ฉันเคยมีคนรัก..."

"แต่ว่าตอนนี้ไม่มีแล้ว น่าเสียดายคนรักของฉันไม่อยู่ให้ฉันรักแล้ว และคนอย่างฉันจะไม่มีทางรักใครอีก”

โทเบียสหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเอ่ยต่อ

"ดังนั้นฉันไม่สนว่านายจะตายหรือเปล่า ฉันสนแค่ว่านายต้องเป็นพยานให้ฉันแค่นั้น" 

"แต่ดูเหมือนว่านายไม่ได้ตั้งใจจะช่วยฉันตั้งแต่แรก ฉันก็เลยคิดว่าไม่จำเป็นที่ฉันจะช่วยนาย"

"เอาเป็นว่า...แกจะยิงก็ยิงเลยพวก"

โทเบียสเอ่ยขึ้นพลางยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้แสดงถึงความเป็นมิตรใด ๆ แต่มันกับซ่อนความร้ายกาจอยู่ภายใต้รอยยิ้มนั้น มันดูน่ากลัวจนอีกฝ่ายรู้สึกกดดัน

โทเบียสรู้ว่ายังไงไอ้สารเลวนั่นก็ไม่กล้ายิงหรอก เพราะถ้ามันจะฆ่าฟินลีย์มันฆ่าไปนานแล้ว ถ้ามันอยากฆ่าฟินลีย์จริง มันคงยิงฟินลีย์ทิ้งตั้งแต่อยู่บนรถแล้ว แต่เพราะอะไรมันทำไมถึงยังไม่ฆ่านี่สิ คือสิ่งที่โทเบียสสงสัย

“ไอ้บ้าเอ๊ย!!...แกอย่าท้าฉันนะ”

ปลายกระบอกปืนสีดำถูกจ่อที่ขมับข้างขวาของฟินลีย์ คนที่อยู่ใต้อาณัติของคนตัวใหญ่หลับตาปี๋ หายใจหอบถี่ไม่เป็นจังหวะ ฟินลีย์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกในเฮือกสุดท้ายของชีวิต เพราะรู้ว่าตอนนี้เขาคงไม่มีโอกาสที่จะรอดแล้ว

ปัง!!!