บทที่ 6 ฆ่ามันทำไม

ปัง!!!

เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด เลือดสีแดงสดย้อยลงมาตรงกลางหน้าผาก แล้วค่อย ๆ หยดลงมาที่ใบหน้าเป็นทางยาวตามแรงโน้มถ่วงของโลก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเต็มไปหมด

คนตัวใหญ่รูปร่างกำยำสวมเสื้อผ้าหนังสีดำ ใส่หมวกไหมพรมล้มลงไปนอนกองกับพื้น ฟินลีย์รีบหันไปดูว่าใครกันที่เป็นคนยิงไอ้สารเลวนั่น แต่ที่แน่ ๆ ไม่ใช่โทเบียสอย่างแน่นอน

“เป็นไงบ้างฟินลีย์!!”

โดมินิค สตีล เอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง เขารีบวิ่งมาหาฟินลีย์แล้วดึงตัวฟินลีย์เข้าไปหาตัวเองอย่างไว สายตาที่แสนห่วงใยถูกทอดมองมายังฟินลีย์ คนตัวเล็กโผลกอดโดมินิคแน่นราวกับว่าไม่อยากให้เขาไปไหน ถ้าไม่ได้โดมินิคเขาคงกลายเป็นผีไปแล้วแน่ ๆ

โดมินิค สตีล ชายวัย 35 ปี ผมสีน้ำตาลเข้ม นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเล ช่วยดึงดูดสายตาของใครหลาย ๆ คนที่ได้สบตาเขา คนตัวสูง 185 เซนติเมตร เดินขยับเข้ามาใกล้ ๆ ฟินลีย์ 

โดมินิคเป็นหัวหน้าทีมของหน่วยสืบสวนพิเศษ (เอฟบีไอ) เขาเป็นเจ้านายของโทเบียสและเซบาสเตียน

ปัง!!!

เสียงปืนดังขึ้นมาอีกหนึ่งนัด โทเบียสรีบหันไปดูตามเสียงทันที

“แกยิงมันทำไม?”

น้ำเสียงเคร่งขรึมถูกเปล่งออกมา โทเบียสหันไปถามคู่หูตัวเองด้วยสีหน้าท่าทางไม่พอใจ เขากะว่าจะเก็บไอ้หมอนี่ไว้สืบสวนหาตัวการเสียหน่อย ว่าใครกันเป็นคนที่ส่งมันมาจับตัวฟินลีย์ ส่วนไอ้สารเลวที่จับฟินลีย์ก็ดันโดนเจ้านายของเขาสอยจนล่วงไปกองกับพื้น กลายเป็นร่างไร้วิญญาณไปเสียแล้ว

“บอสก็อีกคน...ยิงหมอนั่นทำไม?”

น้ำเสียงไม่พอใจของโทเบียสเอ่ยขึ้นใส่คู่หูและเจ้านายของตัวเอง แววตาเรียบเฉยแต่มันกับทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเกรงไม่น้อย แม้พวกเขาจะสนิทกันมากก็ตาม

โดมินิคเดินเข้ามาช้า ๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาสบตามองโทเบียสตรง ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูนิ่งจนเย็น

“ถ้าผมไม่ยิงมัน...มันก็ยิงฟินลีย์น่ะสิ นี่คุณจะบ้ารึเปล่าปล่อยให้มันเอาปืนจ่อขมับพยานตัวเองอยู่ได้ ถ้าเกิดมันยิงขึ้นมาจริง ๆ ป่านนี้พยานคุณได้กลายเป็นผีเฝ้าหลุมไปแล้ว!!”

โดมินิคเอ่ยขึ้นพลางโอบกระชับฟินลีย์ เพื่อให้คนนัยน์ตาสีเทาหายตกใจ เขาผละตัวออกจากฟินลีย์ แล้วใช้สายตาของเขาสำรวจไปทั่วร่างกายของพยานคนสำคัญ ว่ามีตรงไหนบุบสลายหรือเปล่า

“มันไม่ยิงหรอกน่า ถ้ามันจะยิงมันยิงไปนานแล้ว ถ้าจะยิงจริง ๆ มันคงยิงฟินลีย์ตั้งแต่อยู่บนรถแล้ว”

เขาเอ่ยสวนกลับอย่างไม่ยำเกรง โทเบียสเก็บปืนไว้ที่เดิม พลางเดินไปที่ศพของผู้ร้ายทั้งสอง เขาเหลือบสายตาไปมองเจ้านายตัวเอง คลื่นแห่งโทสะโอบล้อมรอบกายเขา เมื่อทุกคนทำทุกอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้พังหมด โทเบียสคิดว่าเรื่องนี้มันต้องมีเงื่อนงำแน่ ๆ แต่ทีมของเขาสองคนกับทำมันพังไม่มีชิ้นดี

“ไม่ต้องมามองฉัน มันจะยิงแก...ถ้าฉันไม่ยิง แกก็ถูกยิง จะให้ฉันเลือกอย่างแรกหรืออย่างหลังโทเบียส”

เซบาสเตียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ได้มีทีท่าโมโหแต่อย่างใด แถมดูเหมือนจะเข้าใจโทเบียสเสียด้วยซ้ำว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ในตอนนี้

โทเบียสไม่พูดไม่จา เขานั่งลงข้าง ๆ ศพคนร้าย พลางค้นตัวร่างไร้วิญญาณที่นอนแน่นิ่งอยู่ ว่ามีอะไรที่จะสืบสาวหาต้นตอได้หรือเปล่า

“คุณมันบ้า บ้าที่สุด!!...เห็นผมเป็นตัวอะไรกันแน่ ถ้าเกิดมันยิงผมขึ้นมาจริง ๆ อย่างที่คุณท้ามัน ผมไม่กลายเป็นผีไปแล้วเหรอโทเบียส!!”

เสียงตวาดดังลั่นของฟินลีย์มันฟังแล้วดูสั่นเครือ เขาแผดเสียงใส่หูของโทเบียสอย่างห้ามไม่ได้ ตอนนี้ฟินลีย์แทบอยากจะฉีกร่างเจ้าหน้าที่เอฟบีไอคนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด ที่กล้าเอาชีวิตเขาเป็นเดิมพันกับเหตุการณ์ในครั้งนี้

“แล้วมันยิงหรือเปล่าล่ะ...มันไม่กล้ายิงนายหรอกฟินลีย์ ถ้ามันจะยิงมันยิงตั้งแต่บนรถแล้ว นายกำลังมีเรื่องอะไรปิดบังฉันอยู่ใช่ไหม? พวกมันถึงอยากจะได้ตัวนาย”

“ผมไม่มีอะไรที่จะต้องปิดบัง เพราะทุกอย่างผมบอกคุณไปหมดแล้ว คุณคิดว่าผมอยากให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพนี้เหรอ?"

"คุณคิดว่ามันสนุกนักเหรอ? ที่ต้องเอาชีวิตตัวเองมาเป็นเดิมพันกับคดีบ้า ๆ นี่ ถ้ารู้แบบนี้ผมไม่มาเป็นพยานให้คดีนี้หรอก!!”

สีหน้าของฟินลีย์เคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงบ่งบอกถึงความไม่พอใจ แสดงออกมาอย่างโจ่งแจ้งไม่ได้ปิดบังอะไร รวมถึงสายตาที่เขามองไปยังโทเบียสด้วยเช่นกัน

สายตาแห่งความผิดหวังและน้อยเนื้อต่ำใจ ที่โดนใช้เป็นเครื่องเดิมพันในครั้งนี้ ถึงเขาจะเป็นแค่พยานคนหนึ่ง แต่โทเบียสก็ไม่มีสิทธิ์ทำกับเขาแบบนี้ เขาควรได้รับการคุ้มกันให้ปลอดภัยไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่เอาเขามาเป็นเครื่องต่อรองของพวกผู้ร้าย

“ตอนนี้พวกคุณหยุดเถียงกันก่อนแล้วฟังผม...คุณไม่ได้ผิดหรอกโทเบียส แต่คุณลืมคิดเรื่องหนึ่ง”

น้ำเสียงเคร่งขรึมของโดมินิคเอ่ยขึ้น ทั้งสามหันมาหาโดมินิคเพื่อรอฟังสิ่งที่เขากำลังจะพูดในไม่ช้า

“ตอนนี้ฟินลีย์กำลังตกอยู่ในอันตราย และผมเชื่อว่าพวกมันต้องหาทางเอาตัวฟินลีย์ไปอีกแน่ ๆ หรือไม่มันก็คงหาทางกำจัดเขาทิ้ง" 

"ที่มันยังไม่ฆ่าฟินลีย์ตั้งแต่อยู่บนรถ ผมคิดว่าไม่ใช่เพราะฟินลีย์มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกมันหรอก...”

“แต่พวกมันไม่คิดว่าคุณจะขับรถตามมันไป ที่มันไม่ฆ่าฟินลีย์ตั้งแต่อยู่บนรถก็เพราะว่า ถ้าเกิดว่ามันจนมุม มันจะได้ใช้ฟินลีย์เป็นตัวประกันต่อรองให้คุณปล่อยพวกมันไปไง แต่มันคิดไม่ถึงว่าคุณดันให้มันฆ่าฟินลีย์ทิ้ง”

โดมินิคอธิบายในสิ่งที่เขาคิด เพราะถ้าเกิดมันฆ่าฟินลีย์ตั้งแต่ฟินลีย์อยู่บนรถ แล้วพวกมันเกิดจนมุม มันก็คงไม่มีอะไรมาต่อรองกับโทเบียสน่ะสิ 

โทเบียสลืมคิดข้อนี้ไปเสียสนิท เขามัวแต่จ้องจับผิดฟินลีย์ คิดว่าฟินลีย์น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีนี้แน่ ๆ มันเลยทำให้เขามองไม่ขาด

“ใช่...จริงอย่างที่บอสพูด ครั้งนี้แกประเมินสถานการณ์ผิดว่ะโทเบียส”

เซบาสเตียนเอ่ยสมทบขึ้นมาทันที เขาส่ายหัวไปมาพลางยกไหล่ทั้งสองข้างขึ้น แล้วหงายฝ่ามือออก ทำท่าทางกวน ๆ ใส่โทเบียส คนตัวสูง 190 เซนติเมตร ได้แต่ทำหน้านิ่งไม่พูดอะไร เขาเตรียมที่จะเดินออกไปจากจุดเกิดเหตุ

“จะไปไหนโทเบียสผมยังไม่ได้บอกให้คุณไปเลย”

สิ้นเสียงของโดมินิคโทเบียสก็หยุดชะงักทันที แต่เขายังคงไม่ได้หันกลับมามองนายตัวเอง ความเดือดดาลยังคงสุมอยู่ในอก ในหัวเขาเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม และเขาเชื่อว่าฟินลีย์ต้องไม่ใช่แค่พยานเห็นเหตุการณ์ธรรมดา ๆ แน่นอน

“คุณจะต้องเป็นคนคุ้มกันฟินลีย์”

“หมายความว่ายังไงครับบอส?”

“ก็หมายความว่าคุณต้องเอาฟินลีย์ไปอยู่ด้วย หรือไม่ก็คุณต้องคอยเฝ้าฟินลีย์ที่บ้านเขาไม่ให้คาดสายตาไงล่ะ”