คุณเป็นใคร

เวลาผ่านไป 1 เดือนเต็ม

บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นพิเศษช่วงเช้าดูเงียบเหงาเช่นทุกวัน ท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่างมืดครึ้มหม่นหมอง ไม่ต่างจากหัวใจของคนเฝ้าไข้ที่เฝ้ารอปาฏิหาริย์มานานเป็นเดือน

น้ำฟ้านั่งกุมมือร่างสูงใหญ่บนเตียงไว้เหมือนเช่นเคย ทันใดนั้นเธอต้องสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงแรงขยับน้อยๆ นิ้วมือของภรภัทรเริ่มเคลื่อนไหว ก่อนที่เปลือกตาหนาจะค่อยๆ ปรับเปิดขึ้นช้าๆ แววตาคมกริบคู่เดิมเริ่มปรับรับแสงสว่างรอบตัว ร่างกายที่ได้รับการฟื้นฟูจนแข็งแรงดีแล้วไม่มีอาการบาดเจ็บใดๆ หลงเหลืออยู่

“พี่นะ! พี่นะฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย... ได้ยินฟ้าไหมคะ” น้ำฟ้าอุทานออกมาด้วยความดีใจระคนตื้นตัน น้ำตาแห่งความสุขเอ่อล้นขอบตา

ภรภัทรหันมองตามเสียงเรียกช้าๆ ทว่าแววตาที่มองตรงมายังหมอสาวกลับว่างเปล่า ไร้ร่องรอยความผูกพันดั่งเช่นวันวาน ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“คุณเป็นใคร... ที่นี่ที่ไหน”

คำว่า 'คุณ' สรรพนามที่แสนห่างเหิน ทำให้อาการดีใจของน้ำฟ้าชะงักกึก หัวใจหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม แต่เธอก็พยายามฝืนยิ้มตอบ “โรงพยาบาลค่ะ พี่หลับไปสามสิบเอ็ดวันเต็มๆ เลยนะคะ... ฟ้าขอโทรหาคุณพ่อก่อนนะว่าพี่นะฟื้นแล้ว”

“พ่อ...” ภรภัทรทวนคำซ้ำในลำคอเบาๆ ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วคล้ายเพิ่งนึกเรื่องสำคัญออก

“พี่นะจะลุกไปไหนคะ ร่างกายยังไม่เข้าที่นะ” น้ำฟ้ารีบปราม ทว่าชายหนุ่มกลับปัดมือเธอออกเบาๆ พร้อมส่งสายตามองเธออย่างระแวงคนแปลกหน้า

“ผมจะไปหาไอ้เพลิง... ผมต้องคุยกับไอ้เพลิง คุณรู้จักมันไหม ผมมีเรื่องสำคัญต้องบอกมัน” น้ำเสียงของภรภัทรดูร้อนรนและจริงจัง

“ค่ะ... รู้จักค่ะ เดี๋ยวฟ้าจะโทรบอกคุณเพลิงกับน้ำตาลด้วยนะคะ”

“น้ำตาล... น้ำตาลก็อยู่ที่นี่งั้นเหรอ!”

“ค่ะ...” น้ำฟ้าตอบรับเสียงสั่นเครือ ใจคอไม่ดีกับท่าทางที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนของสามี ทว่าหญิงสาวก็ต้องสะกดกั้นความหวั่นใจเอาไว้เพื่อทำหน้าที่ รีบต่อสายตรงแจ้งข่าวไปยังคุณพ่อพร้อมพัฒน์ เพลิง และน้ำตาล ให้รีบเดินทางมาที่โรงพยาบาลด่วนที่สุด

ทันทีที่บานประตูห้องพักฟื้นถูกเปิดออก ร่างของเพลิงและน้ำตาลก็รีบก้าวเข้ามาด้วยความร้อนใจ ทว่ายังไม่ทันที่ใครจะเอ่ยปาก ภรภัทรที่นั่งอยู่บนเตียงก็เบิกตากว้าง ก่อนจะโผเข้าคว้าตัวน้องสาวเข้าไปสวมกอดไว้แน่นด้วยความโล่งอก

“น้ำตาล!” ภรภัทรผละออกพลางกวาดสายตามองน้องสาวด้วยความสงสัย “เรียนจบแล้วทำไมไม่ทำงานที่กรุงเทพฯ มาทำอะไรที่นี่”

“พี่ต้น... พี่ต้นจำไม่ได้เหรอคะ” น้ำตาลหน้าเสีย หันไปมองสบตากับเพลิงทันที

“จำได้สิ... เพลิง! ไอ้นิคมันจะฆ่ามึง! มันขับรถไล่ตามกูจนตกเหว กูคิดว่าจะไม่ได้รอดกลับมาหามึงมาหาน้ำตาลแล้ว” ภรภัทรหันไปบอกเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงร้อนรนปนเคร่งเครียด

เพลิงถอนหายใจยาว แววตาคมกริบเต็มไปด้วยความเห็นใจ “เรื่องมันจบไปแล้วต้น... ตอนนี้ไอ้นิคถูกจับเข้าคุกไปแล้ว มึงนอนหลับยาวไปตั้งสามสิบเอ็ดวันเต็มๆ กูเคลียร์เรื่องทุกอย่างหมดแล้ว”

“ต้นฟื้นแล้วเหรอลูก” เสียงทุ้มของพร้อมพัฒน์ดังขึ้นพร้อมกับประตูที่เปิดออก ชายวัยกลางคนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื้นตันใจ

ภรภัทรจ้องมองชายสูงวัยตรงหน้า สมองเร่งประมวลผลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ดวงตาจะสั่นระริก “คุณพ่อ... คุณพ่อจริงๆ ด้วย ผมพยายามตามหาคุณพ่อแต่ก็เรื่องซะก่อน…น้ำตาล... นี่พ่อของเรา!”

“พี่ต้น... ก็พ่อของเราไงคะ พี่ต้นนี่แปลกจริง” น้ำตาลเริ่มใจคอไม่ดีกับความทรงจำที่สับสนของพี่ชาย

จังหวะนั้นเอง น้ำฟ้าที่ยืนเงียบเช็ดน้ำตาอยู่ข้างเตียง พยายามฝืนความเจ็บปวดก้าวเข้ามาทำหน้าที่ ยื่นแก้วยาให้ร่างสูง “พี่นะ... ทานยาก่อนนะคะ”

ภรภัทรเหลือบสายตามองข้ามแก้วยาขึ้นไปจ้องใบหน้าหวาน แววตาคู่นั้นนิ่งสนิทและเหินห่างจนน่ากลัว ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“ขอบคุณคุณหมอมากนะที่ช่วยเฝ้าไข้... หมอโรงพยาบาลนี้เงินเดือนน้อยเหรอครับ ถึงต้องมารับจ๊อบพิเศษเฝ้าคนไข้ทั้งวันทั้งคืนขนาดนี้”

“ไอ้ต้น! มึงจำหมอน้ำฟ้าไม่ได้เหรอวะ!” เพลิงทนไม่ไหว หลุดตะคอกใส่เพื่อนสนิทเสียงเข้ม

ภรภัทรขมวดคิ้วมุ่น แววตาว่างเปล่าไร้ร่องรอยการโกหก “ใครหมอน้ำฟ้า กูขับรถหนีไอ้นิคจนตกเหวแล้วนอนสลบไปหนึ่งเดือน กูยืนยันว่ากูไม่เคยรู้จักคนชื่อน้ำฟ้า!”

คำประกาศกร้าวของภรภัทรเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจของหมอน้ำฟ้า หญิงสาวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ขอบตาร้อนผ่าวจนน้ำตาแทบจะหยดลงบนแก้วยาในมือ ทุกสายตาในห้องได้แต่จ้องมองภรภัทรด้วยความอึ้ง ท่ามกลางความตึงเครียดที่ปะทุขึ้นมาทันที

พร้อมพัฒน์เห็นสถานการณ์เริ่มไม่ดี จึงรีบหันไปสบตากับเพลิงเพื่อส่งสัญญาณอย่างรู้กัน ก่อนที่ชายสูงวัยจะก้าวเข้าไปแตะไหล่หมอสาวเบาๆ ด้วยความเห็นใจ

“หมอฟ้า... เดี๋ยวพวกเราออกไปพบหมอเจ้าของไข้ของเจ้าต้นกันหน่อยเถอะนะ” พร้อมพัฒน์เอ่ยเสียงนุ่มนวลเพื่อช่วยดึงน้ำฟ้าออกจากสถานการณ์ตรงหน้า ก่อนจะหันไปสั่งลูกสาว “น้ำตาล... เฝ้าพี่เขาไปก่อนนะลูก”

“ค่ะคุณพ่อ” น้ำตาลรับคำอย่างรวดเร็ว แววตามองหมอน้ำฟ้าด้วยความห่วงใยสุดหัวใจ

น้ำฟ้ายอมพยักหน้ารับช้าๆ มือบางวางแก้วยาลงข้างเตียงอย่างเบามือ เธอฝืนสบตาคมกริบแสนเย็นชาของภรภัทรเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินก้มหน้าตามคุณพ่อพร้อมพัฒน์และเพลิงออกจากห้องพักฟื้นไปเงียบๆ ทิ้งให้ภายในห้องเหลือเพียงความอึดอัดระลอกใหม่ที่กำลังก่อตัวขึ้น