ภรรยาเหรอครับ

ณ ห้องทำงานหมอเจ้าของไข้

“เชิญนั่งก่อนครับ” หมอวิศรุต แพทย์เจ้าของไข้เอ่ยขึ้นพลางเปิดภาพฟิล์มเอ็กซเรย์สมองขึ้นบนหน้าจอ “ตอนนี้คนไข้ฟื้นและได้สติเรียบร้อยแล้วครับ แต่ยังมีภาวะความจำเสื่อมย้อนหลัง (Retrograde Amnesia) เนื่องจากสมองได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง”

พร้อมพัฒน์และเพลิงหันมามองหน้ากันด้วยสีหน้าเครียดจัด ก่อนที่หมอวิศรุตจะหันมาทางนรินทิพย์ด้วยสายตาเห็นใจ

“สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดในตอนนี้ คือการดูแลร่างกายภายนอกของคนไข้ให้กลับมาแข็งแรงสมบูรณ์ที่สุดครับ... ส่วนเรื่องความทรงจำช่วงสามปีที่ขาดหายไป น่าจะเกิดจากการที่คนไข้เคยมีประวัติภาวะความจำเสื่อมหรือสมองกระทบกระเทือนมาก่อนหน้านี้แล้วใช่ไหมครับหมอฟ้า”

“ใช่ค่ะ...” น้ำฟ้าพยักหน้ารับด้วยเสียงสั่นเครือ นัยน์ตาคู่สวยคลอน้ำตา “ก่อนหน้านี้... พี่นะเคยประสบอุบัติเหตุรถตกเหวและความจำเสื่อมมาก่อนค่ะ”

“นั่นแหละครับคือสาเหตุสำคัญ” หมอเจ้าของไข้ถอนหายใจเบาๆ “เมื่อสมองส่วนบันทึกความจำเคยได้รับการบาดเจ็บซ้ำซ้อน ร่างกายจึงสร้างกลไกป้องกันตัวเองด้วยการลบหรือบล็อกความทรงจำในช่วงที่มีความสะเทือนใจหรือซับซ้อนที่สุดออกไป... หมอคงต้องขอให้ญาติๆ ทำใจและอย่าเพิ่งไปเร่งรัดหรือเค้นความทรงจำคนไข้นะครับ เพราะอาจจะส่งผลกระทบต่อระบบประสาทจนเกิดอาการต่อต้านรุนแรงได้”

คำเตือนของแพทย์เจ้าของไข้เปรียบเสมือนสิ่งตอกย้ำให้รับรู้ว่า... หนทางข้างหน้าต่อจากนี้ น้ำฟ้าจะต้องรับมือกับ 'พี่นะ' ที่ไร้ความทรงจำ และอาจต้องเผชิญกับความใจร้ายอันแสนเย็นชาของเขาเพียงลำพัง!

ผ่านไปหลายวัน... หลังจากที่ภรภัทรรักษาตัวจนร่างกายภายนอกแข็งแรงดีแล้ว พร้อมพัฒน์จึงตัดสินใจพาต้นและน้ำฟ้ากลับมาพักฟื้นต่อที่คฤหาสน์อัศวธารากุล

ชายหนุ่มก้าวลงจากรถหรู พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณบ้านอันกว้างใหญ่ด้วยความคุ้นเคย

“ที่นี่ยังร่มรื่นเหมือนเดิมเลยนะครับคุณพ่อ”

“ใช่... ที่นี่ยังคงรอลูกกลับมาเหมือนเดิม” พร้อมพัฒน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ก่อนจะหันไปสั่งแม่บ้านที่มารอต้อนรับ “เด็กๆ... เอาของของคุณต้นกับคุณหมอไปเก็บไว้ที่ห้องนอนใหญ่ด้านบนนะ”

“ครับ/ค่ะ คุณท่าน”

“เดี๋ยวครับคุณพ่อ!” ภรภัทรชะงักกึก ชักสีหน้าขมวดคิ้วมุ่นทันที “หมายความว่า... ผมจะต้องนอนห้องเดียวกับคุณหมอนี่เหรอครับ”

น้ำเสียงแข็งกระด้างและสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงจับจ้องมาที่นรินทิพย์ ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้าที่พยายามจะบุกรุกพื้นที่ส่วนตัว!

“ตาต้น!” พร้อมพัฒน์เอ็ดลูกชายเสียงเข้ม “หนูฟ้าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของแก! จะให้นอนแยกห้องกันได้ยังไง”

ภรภัทรแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาเย็นชาลอยชายมองใบหน้าหวานที่กำลังยืนก้มหน้านิ่ง นัยน์ตาสั่นระริก

“ภรรยาเหรอครับ...” ชายหนุ่มเหยียดยิ้มเย้ยหยัน “ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยแต่งงานกับคุณหมอ... หรือถ้าแต่งจริง ผมว่าช่วงสองปีที่ผมจำไม่ได้ คุณหมอก็คงใช้วิธีไหนสักอย่างตักตวงเอาประโยชน์จากความไม่รู้ของผมแน่ๆ”

“ภรภัทร! มันจะมากเกินไปแล้วนะ!” พร้อมพัฒน์ตวาดลั่นด้วยความโมโหที่ลูกชายพูดจาใจร้ายใส่ลูกสะใภ้

“ไม่เป็นไรค่ะคุณพ่อ...” น้ำฟ้าฝืนยิ้มแผ่วเบา รวบรวมกำลังใจที่เหลืออยู่เอ่ยขัดขึ้นมา แม้หัวใจจะเจ็บร้าวเหมือนโดนกรีด “พี่นะอาจต้องการความเป็นส่วนตัว... ฟ้าไปนอนห้องรับรองข้างๆ ก็ได้ค่ะ”

ภรภัทรมองท่าทางยอมถอยของเธอด้วยสายตาระแวงไม่เลิก... ทำเป็นแสนดี หวังจะให้พ่อกูสงสารล่ะสิ!

ขณะที่น้ำฟ้ากำลังก้มลงยกกระเป๋าเสื้อผ้าเตรียมจะเดินออกจากห้องนอนใหญ่ เสียงทุ้มห้าวก็ดังขัดขึ้นมาจากเบื้องหลังด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“เธอจะขนของไปไหน!”

น้ำฟ้าชะงักมือ หันกลับมามองสามีที่ยืนขมวดคิ้วมุ่น “ไปอยู่ห้องรับรองค่ะ...”

“ไม่ต้อง! นอนที่นี่แหละ” ภรภัทรสั่งเสียงแข็ง “ขืนเธอขนของออกไปนอนห้องรับรอง ฉันก็กลายเป็นคนใจร้ายในสายตาคุณพ่อ ส่วนเธอก็กลายเป็นคุณหมอผู้แสนดีน่ะสิ... ยัยปีศาจ!”

น้ำฟ้าชะงักกึก นัยน์ตาคู่สวยฉายแววประหลาดใจกับคำสั่งของคนตรงหน้า “พี่นะ... ให้ฟ้านอนบนเตียงด้วยเหรอคะ”

“ใครบอกว่าฉันจะให้เธอนอนบนเตียง!” ภรภัทรแค่นหัวเราะ ก่อนจะชี้มือลงไปที่พื้นข้างเตียงนอน “นู่น... ไปหาฟูกมาปูนอนข้างล่างนั่น”

น้ำฟ้าจ้องมองพื้นที่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกจุกแน่นในอก... ภาพความทรงจำเดิมย้อนกลับมา ครั้งแรกที่เคยนอนร่วมห้อง 'พี่นะ' เป็นฝ่ายเสียสละลงไปนอนฟูกข้างล่างเพื่อให้เธอนอนบนเตียง แต่บัดนี้กลับกลายเป็นตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ “ถ้าพี่นะอึดอัด... ฟ้าไปนอนห้องข้างๆ ก็ได้ค่ะ ฟ้าจะไม่บอกคุณพ่อว่า...”

“อย่ามาทำเป็นพูดดี!” ภรภัทรเดินเข้ามาก้าวหนึ่ง จ้องหน้าเธอด้วยสายตากดดัน “ถ้าเธอเดินออกไปจากห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว... ฉันจะถือว่าเธอจงใจทำให้คุณพ่อเข้าใจฉันผิด!”

คำขู่ไร้เหตุผลของเขาทำให้น้ำฟ้านิ่งอึ้งไป ชายหนุ่มตรงหน้าไม่เหลือคราบ ‘พี่นะ’ คนแสนดีที่เคยทะนุถนอมเธอแม้แต่น้อย เหลือเพียงผู้ชายใจร้าย ปากร้าย และเอาแต่ใจตัวเองเป็นที่สุด...

“ค่ะ... ฟ้าจะนอนข้างล่าง” น้ำฟ้าตอบรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ยอมจำนนต่อความเอาแต่ใจของเขาอย่างไร้ทางสู้

ภรภัทรเหยียดยิ้มอย่างผู้ชนะ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปทางห้องน้ำ โดยไม่รู้เลยว่า ทุกการกระทำและคำพูดใจร้ายในวันนี้... กำลังสร้างบาดแผลให้หัวใจของเมียตัวเองลึกลงเรื่อยๆ