ผมรำคาญ

วันแต่งงานของน้ำตาลและเพลิง

ภรภัทรฝืนร่างกายมาร่วมงาน เดินเคียงคู่มากับ 'แพทย์หญิงนรินทิพย์' ภรรยาตามกฎหมาย โดยมีผู้เป็นพ่อเดินนำหน้า คอยแนะนำลูกชายและลูกสะใภ้ให้ผู้ใหญ่รู้จักอย่างภูมิใจ

“นี่ตาต้นลูกชายผม ส่วนนี่หนูน้ำฟ้าลูกสะใภ้ครับ เป็นคุณหมอประจำโรงพยาบาล คู่นี้แต่งกันแล้ว อีกไม่นานก็คงมีข่าวดีเรื่องทายาทตามตาเพลิงกับยัยน้ำตาลมาติดๆ เหมือนกันครับ”

คำประกาศของคุณพ่อเรียกเสียงชื่นชมจากรอบข้าง ทว่าใบหน้าของภรภัทรกลับนิ่งสนิท ไร้ความยินดี ชายหนุ่มฝืนยิ้มตามมารยาท จนกระทั่งสบโอกาสเดินเลี่ยงออกมาบริเวณมุมอับสายตาด้านข้างฮอลล์

ทันทีที่อยู่กันลำพัง สายตาของภรภัทรกลับแปรเปลี่ยนเป็นความห่างเหิน ชายหนุ่มชะงักฝีเท้าก่อนหันมากดเสียงต่ำใส่นรินทิพย์อย่างเย็นชา

“คุณจะเดินตามผมอีกนานไหม!”

“ฟ้าแค่อยากดูแลพี่นะ... นะคะ” น้ำฟ้าเอ่ยเสียงแผ่ว นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความน้อยใจ หญิงสาวพยายามเอื้อมมือไปประคองแขนสามีที่เพิ่งฟื้นตัว ทว่ากลับโดนสะบัดออกอย่างไร้เยื่อใย

“ห่วงหรืออะไรกันแน่ ๆนี่งานแต่งน้องสาวผม และแขกส่วนใหญ่ก็รู้จักครอบครัวผมดี คุณไม่ต้องมาทำเป็นห่วงต่อหน้าคนอื่นหรอก...” ภรภัทรแค่นยิ้ม แววตาจับจ้องใบหน้าหวานอย่างจับผิด “อ๋อ... หรือกลัวไม่ได้ใจคุณพ่อ ถึงได้ตามประคบประหงมผมขนาดนี้!”

“พี่นะ!... ฟ้าไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะคะ!”

น้ำฟ้ารู้สึกจุกที่คอ คำครหาที่หาว่าเธอหวังผลประโยชน์มันกรีดลึกจนเจ็บร้าวไปทั้งใจ ทั้งที่เธอคอยดูแลเขาด้วยความรักแท้ๆ

“ถ้าห่วงนักก็เดินห่างๆ... ไม่ต้องมาเดินใกล้ ผมรำคาญ!”

ภรภัทรทิ้งประโยคใจร้ายใส่หน้าภรรยา ก่อนจะหมุนตัวเดินหนีไปอีกทางอย่างไม่เหลียวแล ปล่อยให้คุณหมอสาวยืนนิ่ง ขอบตาร้อนผ่าว พยายามกลืนก้อนน้ำตาและความช้ำใจลงคอ เพื่อไม่ให้ไหลรินออกมากลางงานวิวาห์ของน้องสาว...

หลังจากที่ภรภัทรออกคำสั่งเสียงแข็งและสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง หมอสาวได้แต่นิ่งอึ้ง ขณะกำลังหมุนตัวจะเดินเลี่ยงไปอีกฝั่ง เธอกลับก้าวไปชนเข้ากับใครบางคนเข้าอย่างจัง

“ขอโทษค่ะ...” น้ำฟ้าเอ่ยเบาๆ พลางรีบขยับถอยหลัง

“อ้าว... พี่ฟ้า! สวัสดีค่ะ” มะปราง ลูกสาวของคุณพร้อมพงษ์เอ่ยทักขึ้นด้วยรอยยิ้มสดใส ก่อนที่ชายหนุ่มร่างสูงข้างกายเธอจะส่งยิ้มสุภาพมาให้ “สวัสดีครับหมอฟ้า”

“สวัสดีค่ะคุณมะปราง... คุณหมอศรัณย์” น้ำฟ้าฝืนยิ้มตอบรับอย่างมีมารยาท

“แล้ว... พี่ต้นล่ะคะ” มะปรางชะเง้อมองหาพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง

“เดินไปด้านในแล้วค่ะ”

“อ๋อ... งั้นเดี๋ยวปรางขอตัวไปหาน้ำดื่มก่อนนะคะ พี่ศรัณย์คุยกับหมอฟ้าไปก่อนนะ” มะปรางว่าพลางส่งสัญญาณให้แฟนหนุ่ม แล้วขอตัวเดินเลี่ยงออกไป

บรรยากาศรอบตัวเหลือเพียงสองแพทย์หนุ่มสาว หมอน้ำฟ้ามองหมอศรัณย์ แพทย์เฉพาะทางรุ่นพี่ด้วยสายตาสับสน ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามขึ้นมา

“หมอศรัณย์คะ... ฟ้ามีเรื่องอยากปรึกษาเกี่ยวกับอาการของพี่นะหน่อยค่ะ”

หมอศรัณย์มองใบหน้าหวานที่ฉายแววเครียดกังวลอย่างเห็นใจ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เรื่องนี้เป็นเรื่องละเอียดอ่อนมากครับหมอฟ้า... เราจะไปเร่งรัดคนไข้ไม่ได้ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับตัวคนไข้เอง ซึ่งตอนนี้เขาอาจจะยังปฏิเสธการรักษาของหมออยู่”

น้ำฟ้าก้มหน้านิ่ง ความรู้สึกท้อแท้แล่นริ้วขึ้นมาจับขั้วหัวใจ “ฟ้า... อยากไปศึกษาต่อเฉพาะทางจังเลยค่ะ บางที... ในช่วงสองปีที่ผ่านมา ฟ้าอาจจะรักษาเขาผิดวิธีก็ได้”

หมอศรัณย์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยแนะนำด้วยความหวังดี “ถ้าหมอฟ้าสนใจ... ตอนนี้โรงพยาบาลของเรามีทุนส่งแพทย์ไปเรียนต่อเฉพาะทางอยู่นะครับ ถ้าหมอฟ้าสนใจ ผมจะส่งรายละเอียดเอกสารไปให้พิจารณาครับ”

“ฟ้า... ขอคิดดูก่อนนะคะ” น้ำฟ้าเอ่ยขอบคุณเบาๆ

โดยที่หญิงสาวไม่ทันสังเกตเลยว่า... ณ มุมมืดด้านหลังเสาต้นใหญ่ ภรภัทร กำลังยืนกอดอก จ้องมองภาพภรรยาตามกฎหมายยืนคุยกระซิบกระซาบกับหมอหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดอย่างรุนแรง!