INICIAR SESIÓNCompartir
ไม่ได้โง่
Fecha de publicación:
2026-08-15 06:35:33
Último capítulo
บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก ไม่อธิบาย
เพียะ! ฝ่ามือบางตบฉาดเข้าที่ใบหน้าคมเข้มของภรภัทรอย่างจังและรุนแรง! แรงตบส่งผลให้ใบหน้าหล่อเหลาสะบัดหันไปตามแรงมือ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องรับแขกทันตา มีเพียงเสียงหอบหายใจกระเส่าของคนทั้งคู่ ภรภัทรชะงักกึก ชายหนุ่มยกมือขึ้นแตะรอยแดงบนปรางแก้ม นัยน์ตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความช็อกและตกใจ ทอดมองภรรยาแต่งอย่างไม่เชื่อสายตา หมอน้ำฟ้ายืนสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย ฝ่ามือบางที่เพิ่งตบหน้าเขายังคงสั่นระริก หยาดน้ำตานองหน้าไหลรินลงมาอาบสองแก้มอย่างสุดจะกลั้น นัยน์ตาที่เคยอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรัก บัดนี้ตัดพ้อและแหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี “อย่าเอาเรื่องจรรยาบรรณวิชาชีพของฉัน... มาย่ำยีด้วยความคิดต่ำทรามของคุณ!” หมอน้ำฟ้าเค้นเสียงสั่นเครือเอ่ยตอบ นัยน์ตาสุกใสจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสามี “ฉันรักษาชีวิตคนมานับไม่ถ้วน ไม่เคยคิดร้ายหรือหวังผลประโยชน์จากใคร โดยเฉพาะคุณพ่อพร้อมพัฒน์ที่ฉันเคารพรักเหมือนพ่อแท้ๆ!” “ถ้าคุณไม่ได้ทำ... แล้วเอกสารผลตรวจยานี่มันคืออะไร!” ภรภัทรขบฟันกรอด พยายามงัดศักดิ์ศรีขึ้นมาเค้นถามทั้งที่หัวใจสั่นคลอน “ไม่จริง... คุณกำลังเข้าใจผิดทั้งหมด” น้ำฟ้าเอ่ยเสียงแผ่วเบา
บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก ฟ้าไม่ได้ทำ
คำถามคาดคั้นทำเอาหมอน้ำฟ้าชะงักกึก หญิงสาวเผลอกำสายกระเป๋าสะพายในมือแน่นขึ้นนิดด้วยความประหม่า ความจริงเรื่องผลตรวจครรภ์ที่เธอกระตือรือร้นจะบอกเขาในเย็นวันนี้ กลับชะงักไปเพราะบรรยากาศอันตึงเครียดตรงหน้า “ไม่มีนี่คะ...” “ดี! ดีมาก!” ภรภัทรเค้นเสียงต่ำ เว้นจังหวะไปครู่หนึ่งอย่างคนที่พยายามข่มอารมณ์เดือดดาลไว้ลึกๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมาที่ทำเอาหมอน้ำฟ้าถึงกับขมวดคิ้วด้วยความงุนงง “คุณพ่อเป็นโรคหัวใจ...” “จริงเหรอคะ!” น้ำฟ้าตาโตด้วยความตกใจ “ทำไมฟ้าถึงไม่รู้...” “ไม่รู้! หรือคุณจงใจไม่บอกผม!” ภรภัทรตวาดเสียงแข็งลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จ้องหน้าภรรยาด้วยสายตาแค้นเคือง “นี่คุณบอกว่าคุณไม่รู้เหรอ คุณเป็นหมอ... แถมยังเป็นคนที่คอยดูแลท่านตลอดเวลาเนี่ยนะ!” “ฟ้าไม่รู้จริงๆ ค่ะคุณต้น...” “แล้วนี่มันคืออะไร!” ภรภัทรไม่ฟังคำอธิบาย ชายหนุ่มโน้มตัวมาคว้ากระเป๋าสะพายของหมอน้ำฟ้าไปถือไว้ ก่อนจะล้วงมือลงไปหยิบกระปุกยาที่เธอเพิ่งแวะไปรับมาจากคลินิกตามคำสั่งของคุณพร้อมพัฒน์ ออกมาโยนลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าเธออย่างแรง! กึ้ก! หมอน้ำฟ้าจ้องมองกระปุกยาบนโต๊ะด้วยความสับสน “ยา... ยาของคุณพ่อไงคะ” “ยังจะมาทำ
บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก มีเรื่องจะบอก
เช้าวันนี้... อาการพะอืดพะอมและเวียนหัวอย่างรุนแรงของหมอน้ำฟ้ากลับมาเล่นงานเธออีกครั้ง หญิงสาวฝืนทนยืนอ่านผลตรวจของคนไข้ที่เคาน์เตอร์พยาบาล แต่ขณะกำลังจะหมุนตัวเดินกลับห้องตรวจ โลกทั้งใบก็หมุนเคว้งขึ้นมาอย่างกะทันหัน ร่างบางวูบดับและทำท่าจะล้มพับลงกับพื้น โชคดีที่พยาบาลแถวนั้นปราดเข้ามาช่วยประคองร่างของเธอไว้ได้ทันท่วงที ก่อนจะรีบพานำส่งห้องพักแพทย์เป็นการด่วน ภายในห้องพักแพทย์ หมอแพรวา แพทย์สูตินรีเวชเพื่อนสนิท คอยดูแลอยู่ข้างเตียงด้วยความห่วงใย ทันทีที่น้ำฟ้าค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา หมอแพรวาก็ระบายยิ้มอ่อนโยน เอ่ยทักทายเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงสดใส “ฟ้า แกเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง” แพรวาเว้นจังหวะไปนิด ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คนฟังชะงักกึก “...นี่แกกำลังจะเป็นแม่คนแล้วนะ” น้ำฟ้าขมวดคิ้วแน่นมองหน้าเพื่อนด้วยความสับสน “หมายความว่าไงแพร...” “แกท้องได้หกสัปดาห์แล้วฟ้า!” เพื่อยืนยันความจริง หมอแพรวาจึงจัดแจงเข็นเครื่องอัลตราซาวนด์เข้ามาข้างเตียง ปาดเจลเย็นลงบนหน้าท้องเรียบเนียนของเพื่อนรัก แล้วค่อยๆ วางหัวตรวจลงไป ภาพสีขาวดำบนหน้าจอปรากฏขึ้นพร้อมกับสัญญาณเสียงการเต้นของหัวใจดวงเล็กๆ ดัง ตึ
บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก เป็นส่วนเกิน
ช่วงเวลาสองวันของการรอผลตรวจยา ภรภัทรต้องเผชิญกับความทรมานจากอาการเวียนหัว คลื่นไส้ และง่วงเพลียอย่างหนักหน่วง ชายหนุ่มพักอยู่แต่ในเพนต์เฮาส์หรูของโรงแรมโดยไม่ยอมกลับบ้าน หมอน้ำฟ้าที่ได้ยินข่าวว่าสามีไม่สบายจึงทำหน้าที่ภรรยา แม้หัวใจจะบอบช้ำจากคำพูดและเรื่องราวเข้าใจผิด เธอตัดสินใจเดินทางมาหาภรภัทรที่โรงแรมหรูด้วยความห่วงใย อยากมาดูให้เห็นกับตาว่าเขาเป็นอย่างไรบ้างหลังจากไม่ได้กลับบ้านหลายวัน ภายในห้องเพนต์เฮาส์ ภรภัทรนอนกุมขมับอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าซีดเซียว อาการพะอืดพะอมและปวดหัวโจมตีเขาจนแทบลุกไม่ไหว ทันทีที่บานประตูห้องเปิดออก ร่างบางของหมอน้ำฟ้าก้าวเข้ามาภายในห้อง กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยของภรรยาโชยมาแตะจมูก ประธานหนุ่มค่อยๆ ลืมตาขึ้นมอง ราวกับมีมนตร์วิเศษ อาการเวียนหัวรุนแรงและคลื่นไส้ที่เคยตบตีเขาตลอดทั้งวัน กลับเบาบางลงและหายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น ความสดชื่นและผ่อนคลายแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่จนภรภัทรรู้สึกประหลาดใจ นัยน์ตาคู่คมฉายแววดีใจอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางก้าวฉับๆ เข้าไปหาร่างบางที่กำลังเดินไปยืนมองวิวทิวทัศน์ริมกระจกบานใหญ่ ภรภัทรเอื้อมมื
บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก มรสุมระลอกใหม่
ในขณะที่หมอน้ำฟ้าไปทำงานที่โรงพยาบาลตามปกติ หญิงสาวไม่มีอาการคลื่นไส้หรือเวียนหัวอีกเลย มีเพียงอาการแปลกๆ แค่หิวบ่อยขึ้น และง่วงนอนผิดปกติในช่วงบ่ายเท่านั้น คนที่รับกรรมไปเต็มๆ กลับเป็นประธานบริหารหนุ่มอย่างภรภัทร ณ ห้องทำงานประธานบริหารบนชั้นสูงสุด ภรภัทรนั่งหน้าซีดเซียวอยู่หลังโต๊ะทำงาน อาการเวียนหัวอย่างรุนแรง กลิ่นกาแฟดำแก้วโปรดที่เหม็นจนชวนอ้วก บวกกับความอยากกินของเปรี้ยวอย่างรุนแรง ทำเอาเขาต้องสั่งให้บวร เลขานุการหนุ่ม วิ่งวุ่นหาผลไม้รสเปรี้ยวจี๊ดมาตั้งไว้บนโต๊ะตลอดเช้า “คุณบวร ผมอยากกินมะม่วงเปรี้ยวๆ กับน้ำปลาหวาน สั่งให้ห้องอาหารจัดมาให้ผมหน่อย” ผ่านไปสักพัก “ผมว่า... บอสน่าจะไปหาหมอนะครับ” บวรเอ่ยบอกด้วยสีหน้าเป็นห่วง เมื่อเห็นผู้เป็นนายกลืนน้ำลายลงคอ พลางหยิบมะม่วงเข้าปากไม่หยุด “ผมไม่เป็นอะไร แค่เวียนหัวนิดหน่อย ดมยาก็คงหาย” ภรภัทรเอ่ยเสียงแผ่ว พลางยกยาดมขึ้นสูดเข้าเต็มปอด “คุณออกไปเถอะ อย่าให้ใครเข้ามา ผมของีบสักหน่อย” “ครับ...” บวรรับคำแล้วเดินออกจากห้องไปด้วยความงุนงง ‘อะไรกัน นี่มันเพิ่งจะสิบโมงเช้าเองนะ บอสจะมาง่วงนอนอะไรตอนนี้’ เมื่อเลขาหนุ่มเดินไปดู
บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก หงุดหงิดใจ
หมอน้ำฟ้าก้าวเท้ากลับเข้ามาภายในคฤหาสน์อัศวธารากุลด้วยความหวังลึกๆ ในใจ แต่สิ่งที่รอคอยเธออยู่กลับมีเพียงความเงียบเหงาและบ้านอันกว้างใหญ่ที่ว่างเปล่า เสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวบางส่วนของภรภัทรถูกเก็บออกไปเกือบหมด คำพูดและรอยยิ้มเหยียดหยันของรดาในวันนั้นแล่นกลับเข้ามาดังก้องแว่วในหัวตอกย้ำซ้ำๆ ‘ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เมื่อคืนรดาดูแลเขาให้ทั้งคืนเป็นอย่างดี’ ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้ามาบาดลึกในอกไม่ขาดสาย น้ำฟ้าพยายามเงยหน้าขึ้น สูดหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความอ่อนแอและสั่งตัวเองไม่ให้ร้องไห้ แต่หยาดน้ำตาเม็ดโตกลับไหลรินออกมาเปรอะเปื้อนสองข้างแก้มไม่หยุดอย่างสุดจะกลั้น หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งกุมอกตัวเองไว้กลางห้องนอนใหญ่ที่แสนเยียบเย็น รู้สึกเหมือนหัวใจถูกกรีดเป็นชิ้นๆ โดยคนที่เธอรักที่สุด ในเวลาเดียวกัน ณ เพนต์เฮาส์หรูของโรงแรมอัศวธาราแกรนด์ บรรยากาศภายในห้องสว่างไสวด้วยไฟสีสลัว ภรภัทรในชุดเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมคอ นั่งพิงโซฟาราคาแพงด้วยท่าทางอิดโรย บนโต๊ะกระจกตรงหน้ามีขวดเหล้านอกราคาแพงที่ถูกดื่มไปแล้วเกินครึ่งวางคู่กับแก้วร็อก นัยน์ตาคู่คมจ้องมองแก้วเหล้าในมือด้วยความรู้สึกตีรวนในอก ชายหนุ่มแค่นยิ
También te puede gustar
นับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ
อิงเซี่ย69.6K vistasนางบำเรอ BAD GUY
ลำเจียก68.6K vistasคุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่1.1M vistasพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่598.1K vistasเจ็ดปีที่ไร้รัก หย่าแล้วถูกผู้ทรงอิทธิพลตามเอาใจ
ซิงซิงโข่วไต้124 vistasสามีของฉันต้องการการแต่งงานแบบเปิด
Lunaink4 vistasแค่เธอไม่รัก
นรมน72 vistasรักนี้มีอัคนี #7Days (sun)
ศรีประภา. - เสือสาวแสนสวย64 vistas
