Mag-log inShare
บทที่ 532
Pinakabagong kabanata
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 532
เวินหร่านก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเขาไม่กี่ก้าว“ทำไมคุณถึงไม่ยอมให้ฉันหางานใหม่?”ใบหน้าคมคายของซางเลี่ยรุ่ยฉายแววล้ำลึก “ผมไม่ยอมให้คุณหางานใหม่ตั้งแต่เมื่อไร?”เวินหร่านถลึงตาจ้องมองเขาด้วยความโกรธเคือง “ไม่ใช่คุณหรือไงที่ไปกดดันบริษัทที่ฉันส่งเรซูเม่ไป ห้ามไม่ให้พวกเขารับฉันเข้าทำงาน?”ซางเลี่ยรุ่ย “ไม่ใช่!”เวินหร่านไม่อยากจะเชื่อ “ไม่ใช่จริง ๆ เหรอ?”ซางเลี่ยรุ่ยเม้มริมฝีปากบางอันเย็นชาลงเบา ๆ มือของเขาออกแรงดึงเพียงครั้งเดียวเวินหร่านพลันเสียหลัก ศูนย์ถ่วงร่างกายโงนเงนจนล้มครืนลงไปบนเรือนร่างของเขาพลันพลัดตกลงไปอยู่ในอ้อมอกของซางเลี่ยรุ่ยพอดีฝ่ามือของเธอเผลอไปทาบทับลงบนกล้ามเนื้ออกอันแน่นขึงของเขาอย่างไม่ตั้งใจเวินหร่านเผลอบีบเฟ้นลงไปตามสัญชาตญาณสัมผัสแน่นกำลังดีตึงแน่นทรงพลัง และยืดหยุ่นเป็นอย่างยิ่งเธอได้ยินเสียงครางหึมฮำในลำคอเบา ๆ จากซางเลี่ยรุ่ยถัดจากนั้นพลันมีบางสิ่งบางอย่างดุนดันจ่อเข้าใส่เธอ...เวินหร่านพลันชะงักแข็งเกร็งไปในทันทีเขาแทบจะสติแตกหมดแล้วทว่าซางเลี่ยรุ่ยในยามนี้กลับยิ่งขยับเข้ามาใกล้เธอมากยิ่งขึ้นลมหายใจอันร้อนผ่าวของเขารดรินพ่นลงมา
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 531
เวินหร่านรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างยิ่งด้วยวุฒิการศึกษา ประสบการณ์ และรูปร่างหน้าตาของเธอ ไม่มีทางที่จะหางานดี ๆ สักตำแหน่งไม่ได้เลยเธอจึงกดโทรศัพท์หมุนสายกลับไปหาผู้จัดการฝ่ายบุคคลคนหนึ่ง และในที่สุดก็ได้รับคำตอบเธอไปล่วงเกินผู้มีอิทธิพลคนหนึ่งที่ไม่มีบริษัทไหนกล้าต่อกรด้วยผู้มีอิทธิพลท่านนั้นส่งสัญญาณเตือนออกไป ห้ามมิให้บริษัทอื่นรับเธอเข้าทำงานเด็ดขาดพอเวินหร่านได้ยินเช่นนั้น คนแรกที่แล่นเข้ามาในหัวก็คือซางเลี่ยรุ่ยเขาคิดจะบีบคั้นให้เธอยอมจำนนกลับไปทำงานที่บริษัทของเขาอย่างนั้นหรือ?เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะใจแคบและเจ้าคิดเจ้าแค้นถึงเพียงนี้ถึงกับใช้วิธีการต่ำช้าแบบนี้มาบีบบังคับเธอ!เวินหร่านพลันเกิดความรู้สึกโกรธเคืองจนแทบระเบิดออกมาตกดึกยามที่หลีลี่ เพื่อนสนิทของเธอเดินทางมาร่วมรับประทานอาหารเย็นที่บ้าน เวินหร่านจึงระบายความอัดอั้นตันใจเรื่องนี้ให้เพื่อนฟังทันที“แกว่ายังไงนะ? ซางเลี่ยรุ่ยถึงกับส่งข่าวไปกำชับบริษัทอื่น ๆ ที่เธอไปสัมภาษณ์ ห้ามไม่ให้ใครรับแกเข้าทำงานเนี่ยนะ?”หลีลี่ตกตะลึงจนตาค้างไปในทันทีนี่มันไม่เหมือนสไตล์การทำงานของระดับบอสใหญ่เลยสักนิด“อืม” เว
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 530
เวินจ้าวเหลียงมีสีหน้าไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง “ถ้าอย่างนั้นก็ยิ่งไม่มีความจำเป็นต้องเลิกเลย นอกบ้านมีผู้หญิงตั้งเท่าไรที่อยากจะยกตัวเองจับซางเลี่ยรุ่ยแต่ไม่มีโอกาส เธอนี่ดีจัง กลับเป็นฝ่ายขอเลิกกับเขาเองเสียอย่างนั้น”เวินหร่านเบ้ปาก “ไม่เลิกแล้วจะให้ทำยังไง? ฉันกับเขาจะให้คลุมเครือไม่ชัดเจนกันแบบนี้ไปตลอดหรือไง?”เวินจ้าวเหลียง “ต่อให้ต้องคลุมเครือไม่ชัดเจนกันไปตลอดแล้วมันจะทำไม? นั่นซางเลี่ยรุ่ยเลยนะ”เวินหร่าน “...”เธอถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะความหมายของเวินจ้าวเหลียงก็คือ อยากจะให้เธอเสนอหน้าประเคนตัวเองให้เขาอย่างไม่รู้จักยางอายเรื่องแบบนั้นเธอคงทำไม่ลงจริง ๆ “พี่ใช่พี่ชายแท้ ๆ ของฉันหรือเปล่าเนี่ย?” เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัยอย่างยิ่งเวินจ้าวเหลียงเอ่ยเกลี้ยกล่อม “เพราะเห็นว่าเป็นน้องสาวแท้ ๆ พี่ถึงได้พูดแบบนี้กับเธอไง! ตอนนี้เธอหย่าแล้ว อุตส่าห์เกาะผู้ชายระดับซางเลี่ยรุ่ยได้ทั้งที ยังไม่รีบคว้าเขาไว้อีก”เวินหร่านไม่ได้ยี่หระกับคำพูดนั้น “หย่าแล้วมันทำไมคะ? หรือว่าผู้หญิงที่หย่าร้างจะต้องลงเอยด้วยการไม่มีใครเอา? ต้องคอยจ้องแต่จะเกาะคนรวยอย่างเดียวหรือไง?”เธอรู้สึกว่าพี่
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 529
พอเอ่ยประโยคนั้นจบ เธอทำท่าจะลุกขึ้นเดินหนีไปทันทีเวินจี้หลี่แผดเสียงตวาดลั่นไล่หลังเธอ “แกอย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน!”เวินหร่านเค้นหัวเราะเยาะ พลันหันหน้ากลับไป “ถ้าหนูยอมตกลงต่างหากล่ะถึงจะเสียใจ!”พูดยังไม่ทันขาดคำ เธอกวาดสายตามองเฉิงหว่านอี๋ด้วยความแค้นเคืองอีกครั้ง“แม่คะ แม่ทำหนูน่าผิดหวังที่สุดเลย!”ปากบอกว่าวันนี้เป็นวันครบรอบวันเสียชีวิตของคุณตาคุณยายโทรเรียกเธอให้กลับมาอยู่เป็นเพื่อนทว่าสุดท้ายกลับเป็นแค่การร่วมมือกับแม่ใหญ่และพ่อเพื่อวางแผนกอบโกยผลประโยชน์จากเธออีกตามเคยและนี่ไม่ใช่ครั้งแรกเสียด้วยเวินหร่านกล้ำกลืนความเจ็บปวดรวดร้าวที่ตีรวนขึ้นมาในอก หันหลังเดินจากไปทันทีตลอดทางที่เดินออกไป น้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างกักเก็บไว้ไม่อยู่การที่พ่อและแม่ใหญ่ทำกับเธอเช่นนี้ เธอพอจะเข้าใจได้และชาชินกับมันนานแล้วทว่าผู้เป็นแม่แท้ ๆ ของเธอเอง กลับยอมตกเป็นเครื่องมือสมรู้ร่วมคิดกับพวกเขานี่สิ คือสิ่งที่เวินหร่านไม่อาจทำใจยอมรับได้ทำไมกัน?ตั้งแต่เด็กจนโต เฉิงหว่านอี๋มักจะย้ายไปยืนอยู่ฝั่งพ่อและแม่ใหญ่เสมอ ทำไมต้องคอยช่วยพวกเขาจัดการเธอ?ทำไมถึงไม่คิดจะช่วยลูกสาวแท้
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 528
คิ้วของเวินหร่านขมวดเข้าหากันแน่นฟังจากน้ำเสียงและประโยคนี้ของแม่ใหญ่ อย่าบอกนะว่าประธานหวังใหญ่ที่เพิ่งสูญเสียภรรยาไปคนนี้ ถูกแนะนำมาให้เธอน่ะ?นี่มันเหลวไหลสิ้นดี“แม่ใหญ่คะ หนูไม่ค่อยเข้าใจว่าแม่ใหญ่หมายความว่ายังไง” เวินหร่านเอ่ยขึ้นอย่างพูดไม่ออกเสิ่นอ้าวหลันยักคิ้ว “ไม่เข้าใจเหรอ? งั้นฉันจะพูดให้ชัดเจนกว่านี้ก็แล้วกัน! เวินหร่าน เธอเองก็หย่าแล้ว ประจวบเหมาะกับประธานใหญ่หวังเพิ่งสูญเสียภรรยาไป พวกเธอสองคนจับคู่กันก็นับว่าเหมาะสมดีไม่ใช่หรือไง?”เวินหร่านแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองกับคำพูดของแม่ใหญ่“ขออภัยที่ต้องถามตรง ๆ นะคะ ประธานใหญ่หวังท่านนี้ปีนี้อายุเท่าไรแล้วคะ?”หวังเยว่ฝูยิ้มร่าพลางเอ่ยแนะนำตัวเองกับเธอ “ผมเพิ่งจะอายุครบห้าสิบหกไปเมื่อไม่นานนี้เองครับ”เสิ่นอ้าวหลันเอ่ยรับช่วงต่อทันที “ก็แค่ห้าสิบหกเอง ไม่ได้แก่หง่อมอะไรขนาดนั้นเสียหน่อย ยังไม่ถึงหกสิบด้วยซ้ำ”มุมปากของเวินหร่านกระตุกกึกอย่างแรงยังไม่ถึงหกสิบแล้วยังไม่แก่อีกหรือไง?เวินหร่าน “หนูอายุเพิ่งจะยี่สิบกว่า ๆ จะให้คู่กับคนที่อายุห้าสิบกว่าเนี่ยนะคะ? อายุห่างกันตั้งสามสิบกว่าปีเลยนะคะ?”จะบ้าหรือเปล่
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 527
ซางเลี่ยรุ่ยยกมุมปากยิ้ม “ผมเห็นแค่คุณปากไม่ตรงกับใจ!”เวินหร่านเอ่ยโต้แย้ง “ฉันไม่ได้... อื้อ...”คำพูดของเธอยังไม่ทันสิ้นสุด ก็ถูกซางเลี่ยรุ่ยประกบปิดริมฝีปากแดงฉ่ำลงมาอีกครั้งเวินหร่านเบิกตากว้างจำต้องยินยอมรับจุมพิตที่ถาโถมโหมกระหน่ำของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เขาทำแบบนี้มันเกินไปหน่อยไหม?เลิกรากันไปแล้วแท้ ๆ ยังจะมาจับมาจูบเธอตามใจชอบอีกเขาเห็นเธอเป็นตัวอะไรกัน?เวินหร่านไม่อิดออดลังเลอีกต่อไป เงื้อมมือขึ้นแล้วตบเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง“เพียะ!” เสียงตบดังฉาดก้องสะท้อนอย่างชัดเจนในบรรยากาศอันเงียบสงบคิ้วและตาของซางเลี่ยรุ่ยทอดเงาครึ้มลง สันกรามเกร็งตึงแน่นเป็นเส้นตรงทั่วทั้งร่างชะงักนิ่งไปชั่วครู่เวินหร่านอาศัยจังหวะนั้นดิ้นรนสะบัดหลุดออกจากอ้อมอกของเขา“ฉันเหนื่อยแล้ว คุณกลับไปเถอะค่ะ”เธอปั้นหน้าชาเย็น ออกปากไล่เขาอย่างไร้เยื่อใยซางเลี่ยรุ่ย “...”เขาสูดเม้มริมฝีปากบางไว้แน่น สายตาเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดเขากลับเลือกที่จะหันหลังเดินจากไปอย่างเงียบเชียบเวินหร่านรีบปิดประตูห้องแล้วลงกลอนอย่างรวดเร็วแผ่นหลังของเธอพิงทา
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 6
เวินหร่านเปลือกตากระตุกเขา...เลื่อนตำแหน่งให้เธอเป็นผู้ช่วยเลยเนี่ยนะ?คงไม่ใช่ความหวังดีที่ประสงค์ร้ายหรอกนะ?“ประธานซางคะ ฉันไม่เคยทำงานผู้ช่วยมาก่อน เกรงว่ายากจะรับตำแหน่งนี้...” การตอบสนองตามสัญชาตญาณของเวินหร่านคือการปฏิเสธตอนนี้ในหัวเธอมีแต่ความคิดอยากขึ้นเตียงกับเขาถ้าเลื่อนตำแหน่งขึ้
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 5
หวงอี้อันจ้องเธออย่างเข้มงวด “เธอไปทำผิดอะไรมา?”บอสใหญ่เจาะจงเรียกเธอไปพบ อย่าว่าแต่ตัวเวินหร่านเลย คนอื่น ๆ รวมถึงหวงอี้อันหัวหน้าของเธอ ต่างก็คิดไม่ถึงเวินหร่านกะพริบตาปริบ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ!”ฝ่ามือเธอชื้นเหงื่อหัวใจกระดอนขึ้นมาจุกที่คอหอยด้วยความกระวนกระวายใจยิ่งอยากหนีก็ยิ่งหนีไ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 4
เวินหร่านไม่ได้นอนทั้งคืนความว่างเปล่าทางกายและจิตใจที่บอบช้ำทำให้เธอไม่อาจข่มตาหลับได้เลยโชคดีที่เช้าวันรุ่งขึ้นเธอไม่ได้ไปทำงานสายแต่ตอนที่เวินหร่านเดินหาวเข้าไปในบริษัทกลับพบว่าบรรยากาศวันนี้แปลกชอบกล“อยู่ดี ๆ วันนี้ก็มีท่านประธานคนใหม่มารับตำแหน่งล่ะ...” หลีลี่เพื่อนสนิทบอกข่าวใหญ่นี้กับ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 3
เวินหร่านสีหน้าแข็งทื่อฟู่จิ่งเฉิงมองเห็นความผิดหวังที่วาบผ่านดวงตาของเธอแต่ริมฝีปากบางยังคงขยับต่อไปอย่างเย็นชา “โทษที บอกคุณไปหลายครั้งแล้วนะว่าผมเป็นโรครักความสะอาด!”เวินหร่านกล่าวอย่างลนลาน “แต่ที่รักคะ...ฉัน...”ตอนนี้เธอป่วยเป็นโรคฮิสทีเรีย จำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือจากสามีเธอทนไม่
Maaari mong magustuhan
Hot Love ของรักท่านประธาน
ณดารินทร์365.8K viewsนางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย159.9K viewsวิศวะร้อนรัก
Re-match I รีแมทช์179.4K viewsรอยร้าวรัก
Sitha76.2K viewsร้อยคำรักปักกลางใจ
หรานเติงเติง1.3K viewsพระชายาสายชิลกับท่านอ๋องคลั่งรัก
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์189 viewsคลั่งรักเด็กยี่สิบ
เม็ดขนุน151 viewsถึงเขาร้าย...เธอก็ยังรัก
PEACH_SHERBET78 views
