บทที่ 3

เวินหร่านสีหน้าแข็งทื่อ

ฟู่จิ่งเฉิงมองเห็นความผิดหวังที่วาบผ่านดวงตาของเธอ

แต่ริมฝีปากบางยังคงขยับต่อไปอย่างเย็นชา “โทษที บอกคุณไปหลายครั้งแล้วนะว่าผมเป็นโรครักความสะอาด!”

เวินหร่านกล่าวอย่างลนลาน “แต่ที่รักคะ...ฉัน...”

ตอนนี้เธอป่วยเป็นโรคฮิสทีเรีย จำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือจากสามี

เธอทนไม่ไหวแล้ว!

“คุณถือซะว่าช่วยฉัน...ที่รัก...ฉันทรมานจริง ๆ นะคะ...”

เธอกัดริมฝีปากล่าง ดวงตารื้นน้ำคู่นั้นมองเขาอย่างน่าสงสาร

ลมหายใจเปลี่ยนเป็นกระชั้นขึ้นมา

เธอต้องการมันจริง ๆ

ในหัวมีแต่เรื่องแบบนั้น

หยุดคิดไม่ได้เลย

ฟู่จิ่งเฉิงขมวดคิ้ว

รังเกียจท่าทางร่านราคะที่เธอมักแสดงออกมาต่อหน้าเขา

เขาตวาดอย่างเย็นชา “ถ้าคุณกระสันขนาดนั้นก็ไปหาวิธีจัดการเองเถอะ”

น้ำเสียงที่ทั้งเย็นชาและดูถูกทิ่มแทงจุดเปราะบางที่สุดในหัวใจของเวินหร่าน

แต่ฟู่จิ่งเฉิงกลับทำเหมือนมองไม่เห็นสีหน้าเจ็บปวดของเธอ

เขาเตือนอย่างเย็นชา “ต่อไปอย่าแต่งตัวแบบนี้ต่อหน้าผมอีก!”

ดวงตาเป็นประกายของเวินหร่านหม่นแสงลงในทันใด

ระลอกความขมขื่นแผ่ขยายออกไปในใจ

สุดท้ายสามีก็ไม่ยินดีแตะต้องเธอเช่นเคย

“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”

เธอก้มหน้าตอบเสียงเบา

น้ำเสียงไร้เรี่ยวแรงถึงปานนั้น

“อ้อ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณอย่ามานอนห้องเดียวกับผมอีก” ฟู่จิ่งเฉิงกวาดสายตามองเธออย่างรังเกียจอีกครั้ง

เวินหร่านเงยหน้ามองเขาอย่างตกตะลึง

“ที่รัก?”

เขาจะแยกห้องนอนกับเธองั้นเหรอ?

“ผมจะไปนอนห้องข้าง ๆ ต่อไปถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากผม ห้ามคุณเข้ามาในห้องผมตามใจชอบอีก”

ฟู่จิ่งเฉิงลั่นคำเตือนอย่างเย็นชาเสร็จก็ลงจากเตียงแล้วออกไปจากห้องนอนอย่างไร้เยื่อใย

ทิ้งให้เวินหร่านยืนคว้างอยู่ตรงนั้น

น้ำตาค่อย ๆ เอ่อคลอดวงตา

เธอแต่งงานกับฟู่จิ่งเฉิงมาหนึ่งปีแล้ว

เนื่องจากขาดการมีเพศสัมพันธ์มานาน บวกกับฟู่จิ่งเฉิงมักแสดงท่าทีเย็นชาต่อเธออยู่เสมอ

เธอจึงป่วยเป็นโรคฮิสทีเรีย

แต่คนเป็นสามีอย่างฟู่จิ่งเฉิงกลับไร้ท่าทีว่าจะช่วยเหลือเธอโดยสิ้นเชิง ทั้งยังขอแยกห้องนอนในเวลาแบบนี้?

เรื่องนี้ไม่ต่างอะไรจากเคราะห์ซ้ำกรรมซัดสำหรับเวินหร่าน

หลังฟู่จิ่งเฉิงจากไป ห้องนอนที่เพิ่งจะอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อยกลับกลายเป็นเย็นสุดขั้ว

แต่ความรุ่มร้อนในตัวเวินหร่านกลับไม่ลดลงเลยสักนิด

กลับแผดเผารุนแรงกว่าเดิม

ท่าทีเย็นชาของฟู่จิ่งเฉิงทำร้ายจิตใจเธอ

ทำให้โรคฮิสทีเรียของเธอกำเริบขึ้นมาอีก!

ชั่วขณะนี้ เวินหร่านรู้สึกเพียงว่าทรมานไปทั้งตัว

ความรุ่มร้อนจากความต้องการที่ไม่ได้รับการตอบสนองกำเริบรุนแรงกว่าเคย

“ฮึกฮือ ทรมาน อยากเหลือเกิน...”

แก้มเธอร้อนลวก สมองนึกย้อนกลับไปตอนที่อยู่บนเตียงในห้องตรวจวันนี้อย่างห้ามไม่อยู่ ถูกหมอผู้ชายคนนั้น...

พระเจ้าช่วย!

เวินหร่านส่ายหัวโดยสัญชาตญาณ

เธอไปคิดถึงหมอหนุ่มคนนั้นได้อย่างไร?

เธอแต่งงานแล้วนะ มีสามีแล้ว

แต่กลับเพ้อฝันถึงชายอื่นอย่างห้ามใจไม่อยู่

เธอกลายเป็นคนใจกล้าเปิดกว้างขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร?

แต่ฟู่จิ่งเฉิงไม่ยอมแตะต้องเธอเลย

ตอนนี้เธอมีสามีกับไม่มีสามีก็แทบไม่ต่างกัน

สมองของเวินหร่านคิดถึงหมอหนุ่มคนนั้นอย่างไม่อาจควบคุมอีกครั้ง

โดยเฉพาะตอนที่เขาเรียกให้เธอขึ้นรถตรงหน้าประตูโรงพยาบาลวันนี้

เธอเห็นใบหน้าเต็ม ๆ ใต้หน้ากากอนามัยของเขา

หล่อกร้าวใจจริง ๆ

หล่อกว่าฟู่จิ่งเฉิงซะอีก

ถ้าเธอได้ทำกับเขา...

เวินหร่านหักห้ามความคิดชั่วร้ายของตัวเองอีกครั้ง

ต่อให้ฟู่จิ่งเฉิงไม่แตะต้องเธอ เธอก็ไม่ควรไปคิดถึงชายอื่น

แบบนี้ไม่ต่างจากนอกใจเลยชัด ๆ

แต่เวินหร่านสุดจะหักห้ามใจได้จริง ๆ

มือสั่นระริกของเธอเลื่อนเปิดลิ้นชักตรงหัวเตียง หยิบบางอย่างจากในนั้น...

หนึ่งปีหลังแต่งงาน ทุกครั้งที่ฟู่จิ่งเฉิงปฏิเสธไม่แตะต้องเธอ แล้วโรคฮิสทีเรียของเธอกำเริบ

เธอจะพึ่งพาการคิดถึงฟู่จิ่งเฉิงขณะคลี่คลายมันด้วยตัวเองตลอด...

แต่คืนนี้เหมือนจะต่างออกไป

คนที่อยู่ในความคิดของเธอไม่ใช่ฟู่จิ่งเฉิง

แต่เป็นหมอหนุ่มคนนั้น...

……

ผ่านไปครู่ใหญ่ เวินหร่านค่อยเรียกสติคืนมาได้

มุมปากมีคราบน้ำจาง ๆ สายหนึ่ง

รู้สึกหมดแรงไปทั้งร่าง

เธอหอบหายใจ รู้ดีว่าจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้

เวินหร่านผลุนผลันลงจากเตียง เปิดกระเป๋า ค้นหายาที่ได้มาจากโรงพยาบาลวันนี้

น้ำอุ่นในห้องนอนหมดแล้ว

เธอคว้าเสื้อมาสวม ตั้งใจว่าจะลงไปรินน้ำสักแก้วในครัวสำหรับกินยา

ขณะเดินผ่านห้องนอนของฟู่จิ่งเฉิงที่อยู่ข้าง ๆ ทันใดนั้นกลับได้ยินเสียงกระเส่าปริศนาของผู้ชายดังออกมาจากข้างใน

เวินหร่านไม่ใช่สาวน้อยไร้เดียงสามานานแล้ว

ย่อมรู้ว่าเสียงกระเส่าแบบนี้สื่อถึงอะไร

เธอมองผ่านร่องประตูเข้าไปทันที

เห็นว่าท่ามกลางแสงสลัว ฟู่จิ่งเฉิงนั่งอยู่ตรงขอบเตียง กำลังกระทำเรื่องที่คาดไม่ถึงต่อหน้ารูปถ่ายใบหนึ่ง...

ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง เสียงแหบพร่ากระซิบไม่หยุด “ฉีฉี เมียผม ผมต้องการคุณเท่านั้น...รักคุณคนเดียว...”

เปรี้ยงงง..

เสียงระเบิดดังขึ้นในหัวเวินหร่าน

แทบไม่เชื่อดวงตาทั้งคู่ของตัวเอง

ฉีฉี?

ลูกสาวของแม่ใหญ่?

เวินฉี คุณหนูใหญ่ที่ถูกต้องชอบธรรมของตระกูลเวิน

เวินจี้หลี่ พ่อของเธอมีภรรยาสองคน

เสิ่นอ้าวหลันคุณนายใหญ่มีลูกสาวคนเดียวคือเวินฉี

เฉิงหว่านอี๋คุณนายรองมีลูกชายหนึ่งหญิงหนึ่ง

ลูกชายเวินจ้าวเหลียงในฐานะที่เป็นทายาทชายเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลเวิน เพิ่งลืมตาดูโลกก็ถูกยกให้เป็นลูกชายของเสิ่นอ้าวหลันคุณนายใหญ่

เหลือแค่เธอที่เป็นลูกสาวนอกสายตาเติบโตมาข้างกายเฉิงหว่านอี๋

แต่เธอไม่เคยได้รับความรักจากเฉิงหว่านอี๋ผู้เป็นแม่มาตั้งแต่เล็ก

เทียบกับเธอแล้ว เฉิงหว่านอี๋ชอบเวินจ้าวเหลียงผู้เป็นลูกชายและเวินฉีลูกสาวของคุณนายใหญ่มากกว่า

ส่วนเรื่องงานแต่งงานของเธอ เฉิงหว่านอี๋ไม่เคยจะสนใจ

ปล่อยให้พ่อและแม่ใหญ่จัดการทุกอย่าง

แต่ก่อนที่เวินหร่านจะแต่งงานกับฟู่จิ่งเฉิง เธอเคยให้คนไปสืบมาแล้ว ยืนยันว่าคนที่ฟู่จิ่งเฉิงชอบคือคุณหนูตระกูลเวิน เธอจึงยอมแต่งงานด้วย

ตอนนั้น เธอคิดว่าคนที่ฟู่จิ่งเฉิงชอบคือตัวเอง

ตอนนี้เห็นทีเธอคงคิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไป

คนในดวงใจของฟู่จิ่งเฉิงนั้น แท้จริงแล้วคือเวินฉีพี่สาวของเธอ

แต่เพราะสถานะลูกนอกสมรสของฟู่จิ่งเฉิงไม่คู่ควรกับเวินฉี จึงจำใจต้องเลือกเธอ

แต่หลังแต่งงาน ฟู่จิ่งเฉิงเอาแต่อ้างเรื่องโรครักความสะอาดขั้นรุนแรงของตัวเองมาปฏิเสธไม่แตะต้องเธอ

เวินหร่านก็ยังเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง

จนกระทั่งชั่วขณะนี้ เธอถึงพบว่าตัวเองไร้เดียงสาเกินไปแล้ว!

ฟู่จิ่งเฉิงยอมช่วยตัวเอง แต่ไม่ยอมแตะต้องเธอแม้ปลายก้อย

เขารักษาร่างกายที่บริสุทธิ์ผุดผ่องของตัวเองเอาไว้เพื่อเวินฉีพี่สาวของเธอสินะ

ตั้งแต่เล็กจนโต ทุกคนในตระกูลเวินล้วนชอบเวินฉี

พ่อเห็นพี่สาวเป็นดั่งแก้วตาดวงใจ

แม่ใหญ่กับแม่เล็กเห็นพี่สาวเป็นสิ่งล้ำค่า

มีแต่เธอที่เป็นส่วนเกินของตระกูลเวินตลอดกาล

ไม่ว่าคุณพ่อ แม่ใหญ่หรือแม่เล็ก ทุกคนล้วนไม่ชอบเธอ!

เดิมคิดว่าเธอแต่งงานแล้วก็จะสามารถเริ่มต้นใหม่

คิดไม่ถึงว่าคนที่ฟู่จิ่งเฉิงสามีของเธอชอบก็ยังเป็นเวินฉีพี่สาวของเธอ

เวินหร่านรู้สึกเจ็บแสบอย่างถึงที่สุด

ตอนนี้มาได้ยินสามีเรียกชื่อพี่สาวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ก็ราวกับฝ่ามือที่ตบฉาดลงบนใบหน้าของเธอซ้ำแล้วซ้ำอีก

ท่ามกลางความพร่าเลือน เธอคิดถึงภาพที่ฟู่จิ่งเฉิงมาเยือนบ้านตระกูลเวินบ่อยครั้งก่อนแต่งงาน

ตอนนั้นเขาอ่อนโยนมีน้ำอดน้ำทน แสนจะเป็นสุภาพบุรุษ

ทุกครั้งที่มาบ้านตระกูลเวินก็มักจะเอาของขวัญมาฝากเธอ

เพราะเหตุนี้ เวินหร่านจึงประทับใจในตัวเขาอย่างลึกซึ้ง

แต่ตอนนี้มาคิดดูแล้ว จุดประสงค์ที่เขามาบ้านตระกูลเวินไม่ใช่เพราะเธอเลยสักนิด

แต่มาเพื่อเวินฉีพี่สาวเธอต่างหาก