ตอนที่ 2: รอยร้าวในกรงทองและคำสั่งของประมุข

ตอนที่ 2: รอยร้าวในกรงทองและคำสั่งของประมุข

เข็มยาวของนาฬิกาตั้งพื้นเรือนโบราณในห้องนั่งเล่นขยับบอกเวลาสองทุ่มตรง เสียงฟันเฟืองทองเหลืองที่ขบกันดังสะท้อนไปทั่วบริเวณโถงกว้าง ยิ่งตอกย้ำความเงียบงันที่โรยตัวอยู่รอบข้าง พิมพ์ลดาในชุดเดรสเปิดไหล่สีโอรส ชุดที่คินเคยเอ่ยปากชมว่าเธอสวมแล้วสวยราวกับเจ้าหญิง นั่งประสานมือวางไว้บนตัก นัยน์ตากลมโตเหม่อมองแสงเทียนบนโต๊ะอาหารที่เริ่มละลายหยดลงบนเชิงเทียนเงินแท้ อาหารมื้อค่ำที่เธอตั้งใจเข้าครัวทำสุดฝีมือเพื่อฉลองวันครบรอบแต่งงานสองปี บัดนี้เย็นชืดจนหมดรสชาติ

ความกระวนกระวายก่อตัวขึ้นเป็นริ้วๆ ในอก ปกติคินไม่เคยผิดสัญญา ยิ่งเป็นวันสำคัญแบบนี้เขายิ่งให้ความสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด มือเรียวที่ชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบเอื้อมไปหยิบสมาร์ทโฟนบนโต๊ะขึ้นมากดโทรออกเป็นรอบที่สิบ ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงระบบอัตโนมัติที่ไร้หัวใจ

ครืด... ครืด...

หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นกะทันหันพร้อมกับชื่อของสามีที่โชว์หรา พิมพ์ลดาพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก รอยยิ้มหวานจุดขึ้นบนริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีอ่อน นิ้วเรียวรีบสไลด์หน้าจอกดรับสายแทบจะในทันที

“คินคะ พิมพ์รอจนอาหารเย็นหมดแล้วนะ รีบกลับ...”

“สวัสดีครับ... ขอประทานโทษครับ นี่ใช่เบอร์ติดต่อของภรรยาคุณคินหรือเปล่าครับ”

เสียงทุ้มแปลกหูที่แทรกผ่านสัญญาณโทรศัพท์เข้ามาทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าหวานค่อยๆ จางหายไป พิมพ์ลดากระชับโทรศัพท์ในมือแน่นขึ้น คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน

“คะ? ใช่ค่ะ... คุณเป็นใครคะ แล้วโทรศัพท์ของคินไปอยู่ที่คุณได้ยังไง”

“ผมโทรติดต่อจากห้องฉุกเฉินโรงพยาบาล...” ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ราวกับกำลังสรรหาคำพูดที่ทำร้ายจิตใจคนฟังให้น้อยที่สุด “คุณคินประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ครับ รถเสียหลักชนเสาไฟฟ้า... ตอนนี้ทีมแพทย์พยายามปั๊มหัวใจอย่างสุดความสามารถแล้ว แต่...”

โทรศัพท์ในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรมเสียงดังตุบ โลกทั้งใบของพิมพ์ลดาหยุดหมุนไปในวินาทีนั้น หูอื้ออึงจนไม่ได้ยินเสียงปลายสายที่พยายามเรียกชื่อเธอ ร่างบางทรุดฮวบลงกับพื้น ขาทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรงราวกับถูกสูบวิญญาณออกไปจากร่าง ภาพฝันถึงครอบครัวที่อบอุ่นและอนาคตที่แสนหวานแตกสลายลงต่อหน้าต่อตา

...

สายฝนสาดเทลงมาอย่างหนักหน่วงในวันฌาปนกิจศพ ราวกับท้องฟ้ากำลังร่วมไว้อาลัยให้กับการจากไปอย่างกะทันหันของทายาทเพียงคนเดียวแห่งตระกูลอสังหาริมทรัพย์หมื่นล้าน ควันสีเทาอมดำที่ลอยอ้อยอิ่งเหนือยอดเมรุถูกสายฝนชะล้างจนจางหายไป เช่นเดียวกับชีวิตของคินที่จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ

พิมพ์ลดาในชุดจิตรลดาตัดเย็บด้วยผ้าไหมสีดำสนิท ทรุดตัวลงนั่งพับเพียบอยู่บนศาลา ร่างกายซูบผอมลงถนัดตาภายในเวลาแค่ไม่กี่วัน นัยน์ตาที่เคยสดใสบัดนี้บวมช้ำและแดงก่ำ เธอร้องไห้จนไม่มีน้ำตาจะไหล ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นหลุดรอดออกมา มีเพียงความเจ็บปวดร้าวลึกที่กัดกินอยู่ข้างใน คินคือครอบครัวเพียงคนเดียวของเด็กกำพร้าอย่างเธอ เมื่อเขาจากไป เธอไม่เหลือใครอีกแล้ว

ถัดไปไม่ไกลนัก ร่างสูงใหญ่ของธนินทร์ยืนเด่นตระหง่านอยู่ท่ามกลางแขกเหรื่อระดับวีไอพี มหาเศรษฐีวัยสี่สิบห้าอยู่ในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าคร้ามคมนิ่งขรึมราวกับรูปสลักหินอ่อน ไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียวไหลรินให้ใครเห็น มีเพียงนัยน์ตาสีรัตติกาลที่แดงจัดและกรามแกร่งที่บดเข้าหากันจนนูนเป็นสันเท่านั้น ที่บ่งบอกถึงพายุความโศกเศร้าที่ถูกกดทับเอาไว้

รังสีความน่าเกรงขามและอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ทำให้บรรยากาศรอบข้างอึดอัดจนไม่มีใครกล้าเดินเข้าไปเอ่ยคำปลอบโยนใกล้ๆ ธนินทร์สูญเสียแก้วตาดวงใจเพียงดวงเดียวไป แต่เขาคือประมุขของตระกูล คือราชสีห์ที่ไม่ยอมอ่อนแอให้หมาหมู่รอบข้างเห็นเป็นอันขาด

เมื่อถึงเวลาส่งแขกกลับ ร่างบอบบางของพิมพ์ลดาที่อดนอนและร้องไห้มาหลายวันติดโงนเงนคล้ายจะล้มพับ หน้ามืดจนเซล้มไปด้านหลัง ทว่าก่อนที่ร่างของเธอจะกระแทกพื้น ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจากการยกเวตในยิมก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเล็ก ดึงรั้งร่างอรชรเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้างที่แข็งกระด้างราวกับกำแพง

“ยืนให้ไหว พิมพ์ลดา”

น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่ากระซิบชิดริมขมับ กลิ่นน้ำหอมบุรุษเพศที่คุ้นเคยผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมากระทบจมูก พิมพ์ลดาเงยหน้าขึ้นมองพ่อสามีผ่านม่านน้ำตาที่เริ่มรื้นขึ้นมาอีกครั้ง ฝ่ามือใหญ่ที่บีบต้นแขนเธอไว้ร้อนผ่าว มันแฝงไปด้วยพลังอำนาจที่ดึงสติของเธอกลับมา

“คุณพ่อ... พิมพ์... พิมพ์ไม่เหลือใครแล้ว” เธอสะอื้นฮัก ซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างอย่างลืมตัว ความอ่อนแอทำให้เธอต้องการที่พึ่งพิง

ธนินทร์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นบริเวณหัวไหล่ แขนแกร่งที่ตั้งใจจะแค่ประคองกลับเปลี่ยนเป็นโอบรัดเอวบางเอาไว้หลวมๆ นัยน์ตาดุดันอ่อนแสงลงเพียงชั่ววูบ ก่อนจะกลับมาเยือกเย็นตามเดิม

“อย่าอ่อนแอให้ใครเห็น จำไว้ว่าเธอคือคนของฉัน” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่หนักแน่นทุกลมหายใจ “ตั้งสติ แล้วเดินออกไปส่งแขกกับฉัน”

ความเด็ดขาดของเขาเปรียบเสมือนเสาหลักที่ประคองร่างที่แหลกสลายของเธอเอาไว้ พิมพ์ลดาพยักหน้าช้าๆ สูงลมหายใจเข้าลึก ข่มกลั้นความเสียใจ แล้วฝืนยืนหยัดขึ้นมาอีกครั้งเคียงข้างผู้ชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดในชีวิตของเธอตอนนี้

หนึ่งสัปดาห์หลังงานศพผ่านพ้นไป คฤหาสน์หลังมหึมาที่เคยกว้างขวางอยู่แล้ว กลับยิ่งดูอ้างว้างและเงียบสงัดจนน่าใจหาย ไร้เสียงหัวเราะ ไร้รอยยิ้มของคิน มีเพียงความทรงจำที่คอยตามหลอกหลอนในทุกมุมบ้าน

ภายในห้องนอนกว้าง พิมพ์ลดามองกระเป๋าเดินทางใบโตที่เปิดอ้าอยู่บนเตียง มือเรียวที่ยังคงสั่นเทาหยิบเสื้อผ้าของตัวเองทีละชิ้นพับใส่ลงไปอย่างเชื่องช้า สายตาของเธอเลื่อนลอย นัยน์ตายังคงบวมช้ำ เธอทบทวนสถานะของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า... เธอเป็นเพียงเด็กกำพร้า ไม่มีสมบัติ ไม่มีชาติตระกูล ฐานะลูกสะใภ้ของตระกูลมหาเศรษฐีจบลงพร้อมกับลมหายใจของสามี เธอไม่มีสิทธิ์จะอยู่ในบ้านหลังนี้อีกต่อไป การทนหน้าด้านอยู่ต่อมีแต่จะเป็นภาระให้พ่อตาทรงอิทธิพลอย่างธนินทร์ต้องมาคอยเลี้ยงดู

แกร๊ก...

เสียงลูกบิดประตูที่ไม่ได้ล็อคดังขึ้น ก่อนที่บานประตูไม้สักจะถูกผลักเข้ามาโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต พิมพ์ลดาชะงักมือ หันไปมองผู้บุกรุก ร่างสูงใหญ่ของธนินทร์ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อรำไร แขนเสื้อถูกพับลวกๆ ขึ้นมาถึงศอก บ่งบอกว่าเขาเพิ่งกลับจากการคุยงานที่เคร่งเครียด

สายตาคมกริบกวาดมองข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่บนเตียง ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ใบหน้าหวานที่ซีดเผือด นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย แผ่รังสีคุกคามจนพิมพ์ลดาต้องลอบกลืนน้ำลาย

“กำลังทำอะไร” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยถาม แต่มันแฝงไปด้วยความกดดันที่ทำให้คนฟังขนลุกซู่

“พิมพ์... พิมพ์กำลังเก็บของค่ะคุณพ่อ” เธอตอบเสียงแผ่ว ก้มหน้าหลบสายตาดุดัน มือเล็กกำเสื้อตัวบางในมือแน่น “พิมพ์รบกวนคุณพ่อมามากพอแล้ว คินก็ไม่อยู่แล้ว พิมพ์ไม่มีสิทธิ์...”

“ฉันถามว่า ใคร-อนุ-ญาต”

ธนินทร์ไม่รอให้เธอพูดจบ เขาก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวด้วยความรวดเร็วจนพิมพ์ลดาต้องถอยกรูดไปชนขอบเตียง ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาบดบังแสงไฟในห้องจนมิด เงาดำทะมึนของเขาทอดทาบลงบนร่างของเธอ เขายื่นมือไปดึงเสื้อผ้าที่ถูกพับเรียบร้อยในกระเป๋าออก แล้วโยนมันทิ้งลงบนพื้นพรมอย่างไม่ไยดี

“คุณพ่อ! อย่าทำแบบนี้ค่ะ พิมพ์ต้องไป” เธอพยายามแย่งเสื้อผ้ากลับมา แต่มือหนากลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ด้วยมือเดียว แล้วตรึงมันไว้ระดับอกของเขา

“คิดจะเดินออกไปจากบ้านหลังนี้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอพิมพ์ลดา” เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มใส “แต่งเข้ามาเป็นคนของตระกูลฉันแล้ว เธอคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ตัดสินใจเองตั้งแต่เมื่อไหร่”

“แต่พิมพ์เป็นแค่ตัวคนเดียว พิมพ์ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลนี้อีกแล้ว คินตายไปแล้วนะคะ!” เธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ปล่อยให้มันไหลรินลงมาอาบแก้ม

ธนินทร์มองหยาดน้ำตาที่ไหลกลิ้งลงมาตามพวงแก้มเนียน นัยน์ตาดุดันวูบไหวไปชั่วขณะ เขาปล่อยข้อมือเล็กให้เป็นอิสระ ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้นิ้วชี้และนิ้วหัวแม่มือที่สากระคายเชยคางมนขึ้นมา บังคับให้เธอสบตากับเขาตรงๆ

“ที่นี่คือบ้านของเธอ พิมพ์” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเพียงนิด แต่ยังคงความเด็ดขาดที่ไม่อาจขัดขืน “คินไม่อยู่แล้ว ก็ถือซะว่าฉันเป็นครอบครัวที่เหลืออยู่ของเธอ... ห้ามย้ายออกไปไหนทั้งนั้น นี่คือคำสั่ง”

สัมผัสร้อนผ่าวที่ปลายคางทำให้หัวใจของพิมพ์ลดาเต้นผิดจังหวะ สายตาของเขาไม่ได้มีความเวทนาสงสารแบบที่ผู้ใหญ่มีต่อเด็ก แต่มันเต็มไปด้วยความหวงแหนและอำนาจเบ็ดเสร็จที่คุกคามลึกเข้ามาในความรู้สึก เธอทำได้เพียงพยักหน้ารับคำสั่งนั้นอย่างจำยอม นิ้วหัวแม่มือกร้านเกลี่ยเช็ดคราบน้ำตาออกจากหางตาให้เธออย่างแผ่วเบา... เป็นความอ่อนโยนที่ร้อนลวกจนเธอต้องเบือนหน้าหนี

เวลาหลายเดือนเคลื่อนคล้อยผ่านไป ความห่างเหินแบบพ่อตาและลูกสะใภ้เริ่มถูกหลอมละลายด้วยความเหงาและการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันเพียงลำพัง

มื้ออาหารค่ำที่มีเพียงคนสองคนนั่งเผชิญหน้ากันที่โต๊ะอาหารตัวยาว กลายเป็นกิจวัตรประจำวัน พิมพ์ลดาทำหน้าที่ดูแลเรื่องอาหารการกินและเสื้อผ้าให้ธนินทร์แทนแม่บ้านใหญ่ รีดชุดสูทให้เขา ชงกาแฟดำรสเข้มอย่างที่เขาชอบ และนั่งรอเขากลับจากบริษัทในตอนค่ำ ราวกับเป็นหน้าที่ของภรรยาที่คอยปรนนิบัติสามี

ในขณะเดียวกัน ธนินทร์ก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

ชายวัยสี่สิบห้าที่เคยมีคู่นอนไม่ซ้ำหน้า เริ่มกลับบ้านเร็วขึ้น รถสปอร์ตคันหรูที่เคยมาจอดส่งหญิงสาวในยามวิกาลหายไปจนหมดสิ้น เขาไม่พาใครมาที่บ้านอีกเลย บรรดาไฮโซหรือดาราสาวที่เคยแวะเวียนมาถูกเขาสั่งลูกน้องให้กันออกไปทั้งหมด เขามักจะใช้เวลาช่วงสุดสัปดาห์นั่งดื่มวิสกี้เงียบๆ ในห้องนั่งเล่น โดยมีสายตาคมกริบคอยจับจ้องไปที่ร่างอรชรของลูกสะใภ้ที่กำลังจัดดอกไม้อยู่มุมห้อง

พิมพ์ลดาในวัยยี่สิบสี่ กำลังสะพรั่งไปด้วยเสน่ห์ของความเป็นผู้หญิงเต็มตัว ความเศร้าโศกที่เริ่มจางลงทำให้เธอดูบอบบางน่าทะนุถนอม แต่ในขณะเดียวกัน ผิวขาวเนียนละเอียด สัดส่วนโค้งเว้าที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดกระโปรง และกลิ่นหอมละมุนจากกายเธอ ก็ดึงดูดสายตาผู้ชายวัยฉกรรจ์อย่างธนินทร์ให้ไม่อาจละสายตาได้

ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนอยู่ในอกของมหาเศรษฐีหนุ่มใหญ่ เขารู้ดีว่าเธอคือเมียของลูกชายที่จากไป แต่ท่าทีอ่อนหวานที่คอยปรนนิบัติเอาใจใส่ มันกำลังหลอมละลายกำแพงศีลธรรมในใจเขาทีละน้อย ร่างกายกำยำที่ร้างลาจากการปลดปล่อยมานานหลายเดือนเริ่มปวดหนึบและตอบสนองทุกครั้งที่เธอก้าวเข้ามาใกล้ แค่เห็นหน้าอกอวบอิ่มขยับไหวอยู่ใต้ร่มผ้าตอนที่เธอโน้มตัวลงมารินน้ำให้ ความเป็นชายของเขาก็แข็งขืนจนต้องลอบขบกรามแน่น

เส้นบางๆ ของคำว่า 'พ่อสามี' และ 'ลูกสะใภ้' กำลังถูกขึงจนตึงเปรี๊ยะ รอเพียงแค่เวลาและประกายไฟเล็กๆ ที่จะทำให้มันขาดสะบั้นลงเท่านั้น...