ตอนที่ 3: พายุปรารถนาในคืนฝนพรำ

ตอนที่ 3: พายุปรารถนาในคืนฝนพรำ

พายุฝนหลงฤดูโหมกระหน่ำสาดซัดบานกระจกหน้าต่างห้องนั่งเล่น เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่พ่นไอเย็นเฉียบ ทว่าอุณหภูมิที่ลดต่ำลงไม่อาจดับความรุ่มร้อนที่กำลังแผดเผาอยู่ภายในอกของบุรุษผู้นั่งจมลึกอยู่ในความมืดได้เลย

ธนินทร์เอนหลังพิงพนักโซฟาหนังอิตาลีตัวกว้าง สองขาแกร่งที่สวมเพียงกางเกงสแลคเนื้อดีแยกออกกว้างอย่างคนต้องการระบายความอึดอัด ท่อนบนเปลือยเปล่าอวดมัดกล้ามเนื้อหน้าอกและลอนหน้าท้องที่สมบูรณ์แบบเกินวัยสี่สิบห้า นิ้วหยาบกร้านแกว่งแก้วคริสตัลบรรจุวิสกี้สีอำพันไปมาเชื่องช้า ดวงตาคมกริบสีรัตติกาลจ้องมองฝ่าความมืดไปยังบันไดเวียนกลางบ้านอย่างเลื่อนลอย

หลายเดือนแล้วที่เขาไล่ตะเพิดบรรดาคู่นอนออกไปจากชีวิตจนหมดสิ้น ร่างกายกำยำที่เคยได้รับการปรนเปรออย่างถึงอกถึงใจมาตลอดกำลังประท้วงอย่างหนัก แต่ความปรารถนาเดียวที่ชัดเจนอยู่ในหัวตอนนี้ กลับกลายเป็นภาพใบหน้าหวานละมุนและเรือนร่างอรชรของใครบางคนที่นอนอยู่ชั้นบน

‘พิมพ์ลดา’

หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีที่เพิ่งผ่านพ้นความสูญเสีย วัยที่กำลังเบ่งบานสะพรั่งเต็มไปด้วยเสน่ห์แห่งอิสตรี ทุกครั้งที่เธอเดินผ่าน ทุกครั้งที่ได้กลิ่นหอมสบู่อ่อนๆ จากกายเธอ หรือแม้กระทั่งตอนที่เธอช้อนนัยน์ตากลมโตขึ้นมองเขาด้วยความเคารพ มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นตัวอย่างบ้าคลั่ง เส้นแบ่งศีลธรรมบางๆ ที่ขึงรั้งคำว่า ‘พ่อสามี’ กำลังถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ และมันพร้อมจะขาดสะบั้นลงทุกเมื่อ

แกร๊ก...

เสียงเปิดประตูจากชั้นบนดังขึ้นแผ่วเบา ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่ก้าวลงบันไดมาอย่างระมัดระวัง ธนินทร์ชะงักมือที่กำลังจะยกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่ม สายตาคมดุเพ่งมองผ่านความสลัว

ร่างบอบบางของพิมพ์ลดาปรากฏขึ้นตรงเชิงบันได เธออยู่ในชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีแชมเปญตัวสั้นเหนือเข่า เนื้อผ้าที่ทั้งบางและลื่นแนบลู่ไปกับทรวดทรงองค์เอว อวดทรวดทรงอวบอิ่มที่ซ่อนรูปและท่อนขาเรียวขาวเนียน แสงไฟกิ่งสลัวๆ จากหน้าห้องครัวส่องกระทบผิวกายของหญิงสาวจนดูเปล่งปลั่งเย้ายวนใจ เธอคงลงมาหาน้ำดื่มกลางดึกและคิดว่าคนทั้งบ้านหลับไปหมดแล้ว ถึงได้กล้าสวมชุดนอนที่ไร้ปราการป้องกันตัวเช่นนี้

ธนินทร์วางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะกระจกอย่างไร้สุ้มเสียง ลำคอแกร่งแห้งผาก กรามหนาบดเข้าหากันจนนูนเป็นสันเมื่อสายตาปะทะเข้ากับยอดปทุมถันสีอ่อนที่ดันดันเนื้อผ้าซาตินออกมา ความอดทนอดกลั้นตลอดหลายเดือนพังทลายลงในวินาทีนั้น เขาหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเดินฝ่าความมืดเข้าไปหาเหยื่อตัวน้อยอย่างเงียบเชียบราวกับราชสีห์ร้าย

พิมพ์ลดาเพิ่งรินน้ำอุ่นใส่แก้วเสร็จ เธอยกมันขึ้นดื่มเพื่อคลายความหนาวเย็นจากพายุฝน แต่จังหวะที่กำลังจะหมุนตัวกลับ ลมหายใจของเธอก็สะดุดกึกเมื่อปะทะเข้ากับแผงอกกว้างที่เปลือยเปล่าของใครบางคน

"อุ๊ย!"

แก้วน้ำในมือเกือบจะร่วงหล่น หากไม่ได้ฝ่ามือใหญ่ของคนตรงหน้าคว้าเอาไว้ได้ทันพร้อมกับดึงมันออกไปวางทิ้งไว้บนเคาน์เตอร์ พิมพ์ลดาเบิกตากว้างเมื่อเงยหน้าขึ้นมองแล้วพบว่าเป็นใคร กลิ่นวิสกี้ผสมผสานกับกลิ่นกายบุรุษเพศที่ร้อนระอุแผ่ซ่านออกมากดดันจนเธอต้องถอยหลังหนีไปจนแผ่นหลังชิดขอบเคาน์เตอร์หินอ่อน

"คุณพ่อ... พิมพ์นึกว่าหลับไปแล้วซะอีก" น้ำเสียงของเธอสั่นพร่า นัยน์ตากลมโตไหวระริกเมื่อเห็นสายตาที่เขาทอดมองมา มันไม่ใช่สายตาของผู้ใหญ่ที่มองเด็กอีกต่อไป แต่มันคือสายตาของผู้ชายที่กำลังหิวกระหาย

"ทำไมยังไม่นอน พิมพ์ลดา" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยถาม ร่างสูงใหญ่ก้าวประชิดเข้ามาจนปลายเท้าแทบจะชนกัน สองแขนแกร่งยกขึ้นเท้ากับขอบเคาน์เตอร์ กักขังร่างอรชรเอาไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ

"พิมพ์... พิมพ์แค่หิวน้ำค่ะ กำลังจะขึ้นไปแล้ว" เธอพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่พื้นที่อันน้อยนิดบวกกับร่างหนาที่สกัดกั้นเอาไว้ทำให้เธอขยับไปไหนไม่ได้ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวประดุจกลองรบเมื่อท่อนลำล่างที่แข็งขืนใต้กางเกงสแลคของเขาบดเบียดเข้ากับหน้าท้องแบนราบของเธออย่างจงใจ

"บ้านหลังนี้มันกว้างเกินไป... กว้างจนฉันทนความหนาวไม่ไหวอีกแล้ว"

ธนินทร์ไม่สนคำแก้ตัวนั้น เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งเฉียดกับพวงแก้มใส ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดซอกคอขาวเนียนจนพิมพ์ลดาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง มือหนาที่เคยวางอยู่บนเคาน์เตอร์เลื่อนมาจับเอวคอดกิ่ว สัมผัสความนุ่มลื่นของผ้าซาตินและอุณหภูมิร่างกายที่สั่นสะท้านของคนอายุน้อยกว่า ก่อนจะออกแรงรั้งร่างบางให้เข้ามาแนบชิดจนอกอวบอิ่มเบียดชิดกับแผงอกเปลือยเปล่าของเขา

"คุณพ่อ... อย่านะคะ... อื้อ!"

คำประท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากหยักลึกฉกวูบลงมาบดขยี้กลีบปากบางอย่างดุดันและเอาแต่ใจ ไม่มีการเล้าโลม ไม่มีการขออนุญาต มีเพียงความปรารถนาที่ระเบิดออก ธนินทร์ดูดดึงริมฝีปากล่างของลูกสะใภ้อย่างหิวกระหาย ก่อนจะสอดเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานในโพรงปาก ควานหาความชุ่มฉ่ำอย่างตะกรุมตะกราม

พิมพ์ลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สองมือเรียวยกขึ้นผลักไสแผงอกแกร่งสุดแรง แต่เขากลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ฝ่ามือร้อนผ่าวของชายวัยกลางคนลูบไล้แผ่นหลังบางผ่านเนื้อผ้า ก่อนจะสอดเข้าไปใต้ชายกระโปรงชุดนอน สัมผัสกับผิวเนื้อนุ่มลื่นบริเวณบั้นท้ายกลมกลึง เขาออกแรงบีบเคล้นหนักหน่วงจนหญิงสาวต้องสะดุ้งเฮือก เผลอเผยอปากรับจุมพิตที่ลึกล้ำขึ้นกว่าเดิม

รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยชั้นเชิงและความดุดันของผู้ชายเจนจัด ทำเอาสมองของพิมพ์ลดาขาวโพลน ขาทั้งสองข้างอ่อนระทวยจนไม่อาจทรงตัวได้ หากไม่ได้ท่อนแขนแกร่งที่โอบรัดเอวเธอไว้แน่น ร่างของเธอคงทรุดลงไปกองกับพื้น ความเหงาและความอ้างว้างที่เกาะกินหัวใจมาตลอดหลายเดือน ผสมผสานกับความวาบหวามที่ไม่เคยได้รับมาแสนนาน ทำให้สองมือที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นขยุ้มเส้นผมดกหนาตรงท้ายทอยของเขาอย่างลืมตัว

เมื่อเห็นว่าลูกสะใภ้ตัวน้อยเริ่มตอบสนอง ธนินทร์ก็ครางฮึมฮำในลำคออย่างพึงพอใจ เขาถอนริมฝีปากออกช้าๆ มองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและหอบหายใจรวยรินด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟราคะ

"ไม่มีใครรู้หรอกพิมพ์... ปล่อยให้ฉันดูแลเธอนะ"

พูดจบเขาก็ช้อนร่างบอบบางขึ้นอุ้มแนบอก ก้าวยาวๆ ตรงไปยังโซฟาหนังในห้องนั่งเล่น พิมพ์ลดาซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง กลิ่นกายของเขาทำให้เธอรู้สึกร้อนรุ่มและปลอดภัยในเวลาเดียวกัน เส้นแบ่งศีลธรรมถูกโยนทิ้งไปในพายุฝนด้านนอก เหลือเพียงความโหยหาของคนสองคนที่ต้องการเติมเต็มให้กันและกัน

แผ่นหลังบางสัมผัสกับความเย็นของโซฟาหนัง ก่อนที่ร่างกำยำของพ่อสามีจะทาบทับลงมา ธนินทร์ไม่รอช้า เขากระตุกสายเดี่ยวชุดนอนของเธอให้ร่นลงไปกองที่เอว เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่ชูชันท้าทายสายตา ชายสูงวัยซุกใบหน้าลงไปขบเม้มยอดปทุมถันสีระเรื่อ ดูดดึงสลับกับใช้ลิ้นตวัดเลียจนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบหยาบโลน

"อ๊ะ... อ๊า... คุณพ่อ... พิมพ์... เสียว"

พิมพ์ลดาแอ่นอกรับสัมผัสอย่างลืมอาย สองมือบางจิกเกร็งลงบนบ่ากว้างเพื่อระบายความเสียวซ่าน ธนินทร์ใช้มือข้างหนึ่งกอบกุมเต้าตูมเต่งที่เหลือ บีบเคล้นหนักหน่วงจนเนื้อปลิ้นออกตามง่ามนิ้ว ในขณะที่มืออีกข้างเลื่อนต่ำลงไปปลดปราการชิ้นสุดท้ายที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดนอนออกอย่างรวดเร็ว

นิ้วแกร่งสอดแทรกเข้าไปในกลีบกุหลาบงามที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำหล่อลื่น เขาขยับปลายนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะเนิบนาบก่อนจะเร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ สะกิดติ่งเกสรที่ไวต่อความรู้สึกจนหญิงสาววัยยี่สิบสี่บิดเร่าด้วยความทรมานแสนหวาน

"แฉะขนาดนี้... ไม่ต้องกลัวเจ็บแล้วล่ะพิมพ์"

เสียงทุ้มกระซิบชิดใบหู ก่อนที่เขาจะรูดซิปกางเกงของตัวเองลง งัดเอาแก่นกายที่ขยายใหญ่เต็มที่ออกมาจดจ่อที่ปากทาง พิมพ์ลดากัดริมฝีปากแน่น ดวงตาฉ่ำปรือมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความต้องการของเขา

ธนินทร์จับสะโพกผายให้ยกขึ้นรับ ก่อนจะดันพรวดเดียวเข้าไปจนสุดความยาว

"อ๊าาาา!"

พิมพ์ลดาหวีดร้องออกมาด้วยความจุกเสียดปนกระสัน ร่างกายที่ห่างหายจากเรื่องบนเตียงมานานตอดรัดตัวตนของเขาแน่นจนธนินทร์ต้องซี้ดปาก เขากัดฟันกรอด ขยับสะโพกสอบเข้าออกช้าๆ เพื่อให้เธอปรับตัว ก่อนจะเริ่มกระหน่ำจังหวะรักที่หนักหน่วงและดุดันแบบผู้ชายวัยฉกรรจ์ที่มีชั้นเชิงเหนือกว่าทุกอณู

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องแข่งกับเสียงฟ้าร้อง โซฟาหนังตัวใหญ่โยกคลอนตามแรงอารมณ์ที่โหมกระพือ พิมพ์ลดาครางกระเส่าไม่ได้ศัพท์ ร่างบางแอ่นโค้งรับแรงกระแทกที่โถมเข้าใส่อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ความสุขสมที่ถูกปลุกเร้าทำให้เธอลืมสิ้นทุกความผิดบาป ปล่อยตัวปล่อยใจให้จมดิ่งลงสู่บ่วงสวาทที่พ่อสามีเป็นคนขุดหลุมพรางเอาไว้... ครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งพายุฝนด้านนอกเริ่มซาลงในตอนรุ่งสาง

...

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ้าม่านเข้ามา กระทบเปลือกตาที่หลับพริ้มของพิมพ์ลดา หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย ความรู้สึกปวดร้าวแล่นริ้วไปทั่วสะโพกและต้นขาจนต้องเผลอสูดปากเบาๆ เธอลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อพบว่าเพดานห้องและโทนสีของเฟอร์นิเจอร์รอบกายไม่ใช่ห้องนอนของตัวเอง แต่มันคือห้องนอนใหญ่ฝั่งปีกขวา... ห้องนอนของธนินทร์

ความทรงจำอันเร่าร้อนบนโซฟาเมื่อคืนไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับฉายหนังซ้ำ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวจนแทบจะไหม้ เธอรีบดึงผ้าห่มสีเข้มขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของตัวเองไว้แน่น หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อตระหนักได้ว่าเธอทำเรื่องที่อัปยศที่สุดลงไปแล้ว

"ตื่นแล้วเหรอ"

น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากมุมห้อง พิมพ์ลดาสะดุ้งสุดตัว หันไปมองตามเสียง ธนินทร์ในชุดคลุมอาบน้ำสีน้ำเงินเข้มกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้อาร์มแชร์ มือหนึ่งถือแก้วกาแฟควันฉุย สายตาคมกริบจ้องมองมาที่เธอราวกับราชสีห์ที่กำลังเชยชมเหยื่ออันโอชะ

"คุณพ่อ..." เสียงของเธอสั่นเครือ น้ำตาแห่งความสับสนเริ่มรื้นขึ้นมาคลอเบ้า "เรื่องเมื่อคืน... พิมพ์... พิมพ์ขอโทษค่ะ เราไม่ควร..."

"ไม่มีคำว่าไม่ควร พิมพ์ลดา" เขาเอ่ยแทรกเสียงเรียบ วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเล็กข้างตัว แล้วลุกเดินมานั่งลงบนขอบเตียง มือหนาเอื้อมมาลูบกลุ่มผมที่ยุ่งเหยิงของเธออย่างเบามือ สัมผัสนั้นเต็มไปด้วยความหวงแหนและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน "สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มันคือสิ่งที่ฉันต้องการ และร่างกายเธอก็ตอบรับฉันเป็นอย่างดี"

"แต่พิมพ์เป็นลูกสะใภ้ของคุณพ่อนะคะ!" เธอแย้งเสียงสั่น พยายามขยับตัวถอยหนีไปชิดหัวเตียง แต่ธนินทร์กลับรวบเอวบางที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มเข้าหาตัวจนแนบชิด

"คินตายไปแล้ว และฉันก็บอกแล้วว่าจะไม่ยอมให้เธอเดินออกจากบ้านหลังนี้ไปไหน" นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังสั่นไหว ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดหยาดน้ำตาที่หางตาให้อย่างแผ่วเบา "ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป สถานะของเธอไม่ใช่ลูกสะใภ้อีกต่อไป พิมพ์... เธอเป็นผู้หญิงของฉัน เป็นของฉันคนเดียว"

คำประกาศกร้าวที่แฝงไปด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จทำให้พิมพ์ลดาชาวาบไปทั้งตัว เธอรู้ดีว่าผู้ชายอย่างธนินทร์ เมื่อต้องการสิ่งใด เขาจะต้องได้มันมาครอบครองเสมอ และตอนนี้เขากำลังกักขังเธอไว้ในกรงทองที่ล้อมรอบไปด้วยไฟราคะ

"และเพื่อไม่ให้เราต้องห่างกันแม้แต่ตอนกลางวัน..." ธนินทร์เชยคางมนขึ้นมารับจุมพิตแผ่วเบาที่ริมฝีปาก รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบางเบาแต่น่าเกรงขาม "พรุ่งนี้เธอต้องเข้าไปทำงานที่บริษัท ในฐานะเลขาฯ ส่วนตัวของฉัน... เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ พิมพ์ลดา เพราะงานของเธอ อาจจะไม่ได้มีแค่นั่งพิมพ์เอกสารอยู่ที่โต๊ะ"