ตอนที่ 8: ชำระล้างด้วยไฟราคะและอ้อมกอดที่กักขัง

ตอนที่ 8: ชำระล้างด้วยไฟราคะและอ้อมกอดที่กักขัง

รถสปอร์ตยุโรปคันหรูแล่นผ่านรั้วอัลลอยด์บานใหญ่เข้ามาจอดสนิทเทียบหน้ามุขของคฤหาสน์หลังโอ่อ่าในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด บรรยากาศภายในบ้านยังคงอ้างว้างไร้ผู้คน มีเพียงแสงไฟสลัวที่แม่บ้านเปิดทิ้งไว้ตามทางเดิน ธนินทร์ก้าวลงจากรถก่อนจะอ้อมไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร ชายวัยกลางคนสอดท่อนแขนแกร่งเข้าช้อนอุ้มร่างอรชรของพิมพ์ลดาที่หลับสนิทมาตลอดทางขึ้นแนบอกอย่างทะนุถนอม

หญิงสาวในชุดเดรสที่ยับย่นจากการถูกรังแกมาทั้งวัน ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างโดยอัตโนมัติ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าความเหนื่อยล้าได้ดึงเธอเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างสมบูรณ์แบบ ธนินทร์กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ก้าวยาวๆ ตรงไปยังปีกขวาของคฤหาสน์ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขา

ทันทีที่ก้าวพ้นบานประตูไม้สักของห้องนอนใหญ่ เขาก็วางร่างบอบบางลงบนปลายเตียงคิงไซส์สีเข้มอย่างเบามือ พิมพ์ลดาขยับตัวเล็กน้อย ครางอื้ออึงในลำคอเมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับความนุ่มของที่นอน

"ตื่นก่อนพิมพ์ ไปอาบน้ำ"

เสียงทุ้มเอ่ยปลุกชิดริมใบหู พร้อมกับฝ่ามือหนาที่ลูบไล้พวงแก้มใสเบาๆ

เปลือกตาสีอ่อนค่อยๆ ขยับเปิดขึ้น นัยน์ตากลมโตปรือมองใบหน้าคร้ามคมของพ่อสามีด้วยความงัวเงีย "คุณธนินทร์... ถึงบ้านแล้วเหรอคะ"

"อืม ลุกไหวไหม"

เธอส่ายหน้าช้าๆ ความปวดร้าวบริเวณสะโพกและเรียวขาประท้วงขึ้นมาทันทีที่ขยับตัว ธนินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยความเอ็นดูระคนพึงพอใจ ก่อนจะช้อนอุ้มร่างของเธอขึ้นมาอีกครั้ง แล้วพาเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำหรูหราที่กรุด้วยหินอ่อนสีดำสนิท

อ่างอาบน้ำจากุซซี่ขนาดใหญ่ถูกเปิดน้ำอุ่นจัดทิ้งไว้จนเต็ม ไอความร้อนลอยกรุ่นขึ้นมากระทบผิว ธนินทร์วางพิมพ์ลดายืนลงบนพื้นหินอ่อน ก่อนจะจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอออกทีละชิ้นอย่างใจเย็น เริ่มจากกระโปรงทรงดินสอ ตามด้วยเสื้อเชิ้ตชีฟองสีขาว จนกระทั่งร่างอรชรเปลือยเปล่าปรากฏแก่สายตา ผิวขาวเนียนละเอียดเต็มไปด้วยรอยจ้ำสีแดงจางๆ ที่เขาฝากฝังเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืนและเมื่อช่วงบ่าย

"คุณธนินทร์... พิมพ์อาบเองได้ค่ะ" หญิงสาวยกมือขึ้นปิดบังหน้าอกอวบอิ่มด้วยความขวยเขิน ใบหน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหู

"ไม่ต้อง ฉันจะอาบให้"

น้ำเสียงนั้นเฉียบขาดจนไม่อาจขัดขืน ธนินทร์จัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกบ้าง ร่างกายกำยำที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและลอนหน้าท้องสมบูรณ์แบบเกินวัยสี่สิบห้าปรากฏชัดเจน พิมพ์ลดาต้องรีบเบือนหน้าหนีเมื่อสายตาปะทะเข้ากับแก่นกายลำใหญ่ที่เริ่มผงาดง้ำขึ้นมาอีกครั้งเพียงแค่เห็นเรือนร่างของเธอ

เขาก้าวเข้าไปซ้อนด้านหลัง มือหนากดไหล่บางให้เธอนั่งลงขอบอ่างอาบน้ำ ก่อนที่เขาจะหยิบขวดครีมอาบน้ำกลิ่นกุหลาบป่ามากดใส่มือ แล้วชโลมลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่ม ฝ่ามือหยาบกร้านลูบไล้ฟองสบู่นุ่มละมุนไปทั่วแผ่นหลังบาง ลาดไหล่ และท่อนแขนเรียว ก่อนจะสอดมือมาด้านหน้าเพื่อกอบกุมทรวงอกอวบอิ่มทั้งสองข้าง

"อ๊ะ..." พิมพ์ลดาหลุดเสียงครางเมื่อนิ้วสากเคล้นคลึงยอดปทุมถันผ่านฟองสบู่

"หอมดีนะ... แต่ฉันว่ากลิ่นของเธอตอนที่ครางอยู่ใต้ร่างฉัน มันหอมกว่านี้เยอะ"

ชายวัยสี่สิบห้ากระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดซอกคอเนียน มือหนาเลื่อนต่ำลงไปตามหน้าท้องแบนราบ ลูบไล้ผ่านสะดือบุ๋ม ก่อนจะแทรกปลายนิ้วเข้าไปในร่องสวาทที่ยังคงบวมช้ำจากการถูกใช้งานอย่างหนักหน่วง

"อื้อ... คุณธนินทร์ พิมพ์เจ็บ" เธอประท้วงเสียงแผ่ว สองมือบางจับท่อนแขนแกร่งเอาไว้แน่น

"เจ็บก็ทนหน่อย ฉันต้องทำความสะอาดให้เธอนะ พิมพ์"

เขาไม่สนคำทัดทาน นิ้วแกร่งขยับเข้าออกเพื่อชะล้างคราบน้ำรักที่หลงเหลืออยู่ภายใน ฟองสบู่ที่ลื่นไหลยิ่งทำให้การขยับปลายนิ้วเป็นไปอย่างง่ายดาย พิมพ์ลดาบิดเร่าด้วยความเสียวซ่านผสมกับความจุกเสียด เธอหอบหายใจรวยริน ซบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำ

แต่แล้วการกระทำของเขาก็ทำเอาเธอต้องเบิกตากว้าง เมื่อธนินทร์ช้อนอุ้มร่างของเธอลงไปนั่งในอ่างอาบน้ำที่น้ำลึกระดับเอว เขาจับขาทั้งสองข้างของเธอแยกออกกว้างพาดกับขอบอ่าง ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะมุดลงไปใต้ผิวน้ำที่เต็มไปด้วยฟองสบู่!

"อ๊า! คุณธนินทร์! อย่าค่ะ... มันอับชื้น!"

เสียงหวีดร้องดังลั่นห้องน้ำ เมื่อเรียวลิ้นร้อนสากตวัดเลียลงบนกลีบกุหลาบงามที่อยู่ใต้น้ำ ธนินทร์ไม่สนใจความอับชื้นหรือกลิ่นสบู่ เขากวาดชิมความหอมหวานที่ผสมผสานกับน้ำอุ่นอย่างตะกรุมตะกราม ก่อนจะดันปลายลิ้นสอดแทรกเข้าไปในรูสวาทที่คับแคบ ดุนดันเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ

"อ๊ะ... อ๊า... เสียว... พิมพ์เสียว... อื๊อออ!"

พิมพ์ลดาดิ้นพล่าน มือบางขยำฟองสบู่จนกระจายไปทั่วอ่าง น้ำอุ่นจัดรอบกายยิ่งกระตุ้นให้ความเสียวซ่านทวีคูณ เธอรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่างทุกครั้งที่ลิ้นสากตวัดโดนจุดกระสันภายใน ร่างบางแอ่นโค้งขึ้นจากผิวน้ำ หน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง

ธนินทร์ดูดดึงติ่งเกสรอย่างหิวกระหาย สลับกับแทงลิ้นเข้าออกรัวเร็ว บีบเค้นให้น้ำหวานสีใสทะลักล้นออกมาผสมกับน้ำในอ่าง เขาปรนเปรอเลขาฯ ตัวน้อยจนเธอหวีดร้องสุดเสียง ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ปลดปล่อยความสุขสมออกมาอีกระลอกจนสติสัมปชัญญะแทบจะหลุดลอย

เมื่อพายุอารมณ์ใต้น้ำสงบลง พิมพ์ลดาอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงอย่างสิ้นเชิง ขาทั้งสองข้างตกลงจากขอบอ่างอย่างหมดสภาพ ธนินทร์หยัดกายขึ้นจากน้ำ เสยผมเปียกชื้นลวกๆ ก่อนจะจัดการชำระล้างร่างกายให้ตัวเองและเธอจนสะอาดเอี่ยม แล้วใช้ผ้าขนหนูผืนใหญ่ซับตัวจนแห้ง

ร่างบอบบางถูกช้อนอุ้มกลับมาวางลงบนเตียงกว้างอีกครั้ง พิมพ์ลดาหลับตาพริ้ม หอบหายใจแผ่วเบา เธอเหนื่อยล้าจนแทบจะขยับตัวไม่ไหว คิดว่าค่ำคืนนี้คงจะได้พักผ่อนเสียที ทว่าเมื่อเตียงฝั่งข้างๆ ยวบลงพร้อมกับร่างกำยำที่ทาบทับลงมา ความคิดนั้นก็พังทลายลง

"คุณธนินทร์... พิมพ์ไม่ไหวแล้วจริงๆ นะคะ" เธอช้อนตาขึ้นมองเขาอย่างเว้าวอน เสียงหวานสั่นเครือ

"ฉันรู้ว่าเธอเหนื่อย พิมพ์" เขาจูบซับลงบนหน้าผากมนแผ่วเบา "ฉันสัญญาว่าจะทำเบาๆ... แค่รอบเดียว"

พูดจบ เขาก็จับเรียวขางามแยกออก แล้วแทรกตัวเข้าไปอยู่ตรงกลางโดยไม่รอให้เธออนุญาต ธนินทร์งัดเอาความใหญ่โตที่แข็งขืนเต็มที่จดจ่อที่ปากทาง ก่อนจะค่อยๆ กดแทรกเข้าไปในร่องสวาทที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหล่อลื่นอย่างเชื่องช้า

"อ๊ะ... มันแน่น..." พิมพ์ลดาครางอื้ออึง สองมือบางจิกเกร็งลงบนผ้าปูที่นอนเมื่อความใหญ่โตสอดแทรกเข้ามาจนสุดความยาว ความคับแน่นและอึดอัดที่คุ้นเคยกลับมาเยือนอีกครั้ง

ธนินทร์กัดฟันกรอด ขยับเอวสอบเข้าออกเนิบนาบและลึกซึ้งตามที่สัญญาไว้ เขาไม่ได้โหมกระหน่ำรุนแรงเหมือนเมื่อช่วงกลางวัน แต่เลือกที่จะปรนเปรอเธอด้วยจังหวะที่นุ่มนวล ทว่าหนักแน่นและเน้นย้ำทุกจุดกระสัน ความวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องห้องนอนกว้างขวางแข่งกับเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่

"อ่าส์... พิมพ์... รัดฉันแน่นเหลือเกิน"

เขาครางต่ำในลำคอ เร่งจังหวะขึ้นเล็กน้อยเมื่อความเสียวซ่านพุ่งทะยาน ร่างบางเด้งรับสัมผัสอย่างรู้จังหวะ แม้จะเหนื่อยล้าแต่สัญชาตญาณของการถูกครอบงำก็ทำให้เธอตอบสนองเขาอย่างเต็มที่

ไม่นานนัก พายุราคะระลอกสุดท้ายของค่ำคืนก็พัดพาคนทั้งคู่ไปถึงฝั่งฝัน ธนินทร์คำรามเสียงต่ำ กระตุกเกร็งฉีดพ่นสายธารน้ำกามร้อนระอุเข้าไปในช่องทางรักจนล้นปรี่ พิมพ์ลดาหวีดร้องเสียงหลง ร่างกายกระตุกตอดรัดความใหญ่โตของเขาแน่นหนึบ

ชายวัยกลางคนฟุบหน้าลงกับลาดไหล่บาง หอบหายใจหนักหน่วง เขากดจูบลงบนซอกคอหอมกรุ่น ก่อนจะพลิกตัวนอนหงายโดยที่ยังคงกอดรัดร่างอรชรเอาไว้แนบอก และที่สำคัญ... เขาไม่ยอมถอนแก่นกายออกจากตัวเธอแม้แต่น้อย

"คุณธนินทร์... เอาออกเถอะค่ะ พิมพ์อึดอัด" เธอขยับตัวประท้วงเบาๆ เมื่อความใหญ่โตยังคงเสียบคาอยู่ภายใน

"นอนไปเถอะ พิมพ์" กระชับวงแขนแน่นขึ้น บังคับให้เธอต้องซบหน้าลงกับแผงอกกว้าง "คืนนี้ฉันจะกอดเธอไว้แบบนี้... ทั้งคืน"

คำประกาศิตที่แฝงไปด้วยความเอาแต่ใจและหวงแหนอย่างที่สุด ทำเอาพิมพ์ลดาทำได้เพียงลอบถอนหายใจ เธอหลับตาลง ยอมจำนนต่ออ้อมกอดที่กักขังเธอเอาไว้ทั้งร่างกายและจิตวิญญาณ ปล่อยให้ความอบอุ่นและความเหนื่อยล้าดึงเธอเข้าสู่ห้วงนิทราไปพร้อมกับความรู้สึกคับแน่นที่ยังคงฝังลึกอยู่ภายใน... เป็นบทพิสูจน์ว่าเธอหนีจากบ่วงเสน่หานี้ไม่พ้นอีกต่อไปแล้ว