ตอนที่ 7: ของหวานจานโปรดและบทลงทัณฑ์แสนหวาน

ตอนที่ 7: ของหวานจานโปรดและบทลงทัณฑ์แสนหวาน

รสชาติของไวน์แดงวินเทจและเนื้อสเต็กชั้นดีที่เพิ่งกลืนกินลงไปจืดชืดลงถนัดตา เมื่อเทียบกับความหอมหวานจากริมฝีปากอวบอิ่มของเลขาฯ สาวบนตัก ธนินทร์ถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้พิมพ์ลดาได้กอบโกยอากาศเข้าปอด หญิงสาวหอบหายใจรวยริน ซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง ใบหน้าเห่อร้อนจนแทบจะไหม้เมื่อตระหนักว่าเธอกำลังทำเรื่องน่าขวยเขินอย่างที่สุดในห้องอาหารของภัตตาคารหรู

แม้จะรู้ดีว่าห้องวีไอพีแห่งนี้เก็บเสียงและมีความเป็นส่วนตัวระดับสูงสุด แต่ความตื่นเต้นที่กลัวว่าจะมีใครเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาก็ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำจนแทบทะลุออกมานอกอก

ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นตามด้วยเสียงของพนักงานเสิร์ฟที่เอ่ยขออนุญาต ทำให้พิมพ์ลดาสะดุ้งเฮือก เธอพยายามจะขยับตัวลงจากตักแกร่ง ทว่าวงแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อกลับโอบรัดเอวคอดเอาไว้แน่น ธนินทร์เพียงแค่กดศีรษะทุยให้ซุกลงกับลาดไหล่ของเขา บดบังใบหน้าและเรือนร่างของเธอด้วยแผ่นหลังกว้างและเสื้อสูทตัวใหญ่ ก่อนจะเอ่ยอนุญาตด้วยน้ำเสียงราบเรียบและทรงอำนาจตามปกติ

พนักงานหนุ่มเข็นรถเข็นเข้ามา เสิร์ฟของหวานจานพิเศษซึ่งเป็นพานาคอตต้าเนื้อเนียนนุ่มราดด้วยซอสสตรอว์เบอร์รีสีแดงสดฉ่ำเยิ้ม กลิ่นหอมหวานของเบอร์รีผสมผสานกับวานิลลาลอยเตะจมูก พนักงานจัดการวางจานลงบนโต๊ะ โค้งคำนับอย่างนอบน้อม แล้วรีบถอยกลับออกไปพร้อมกับดึงประตูไม้บานหนาให้ปิดล็อคสนิทตามเดิม

ทันทีที่เสียงคลิกของกลอนประตูดังขึ้น ธนินทร์ก็เชยคางมนของคนที่ซุกหน้าซ่อนตัวอยู่ออกมา นัยน์ตาสีรัตติกาลที่ทอดมองมานั้นไม่ได้มีความเคร่งขรึมหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงประกายไฟราคะที่ลุกโชนและพร้อมจะแผดเผาเธอให้หลอมละลาย

"ทานของคาวเสร็จแล้ว... ก็ต้องต่อด้วยของหวาน"

เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก ปลายนิ้วสากระคายเลื่อนไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตชีฟองสีขาวที่เหลืออยู่เพียงสามเม็ดออกอย่างรวดเร็ว สาบเสื้อถูกรั้งให้แยกออกจากกัน เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่ปราศจากบราเซียห่อหุ้ม ยอดปทุมถันสีอ่อนหดเกร็งชูชันท้าทายสายตาและอุณหภูมิเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศ

พิมพ์ลดาหน้าร้อนผ่าว สองมือบางยกขึ้นหมายจะปิดบังความอวบอิ่มของตัวเอง แต่ธนินทร์กลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ด้วยมือเดียว แล้วตรึงมันไว้ด้านหลังเอวบางอย่างง่ายดาย

"อ๊ะ... คุณธนินทร์ จะทำอะไรคะ"

หญิงสาวร้องอุทานเมื่อมือหนาอีกข้างเอื้อมไปหยิบช้อนเงิน ตักซอสสตรอว์เบอร์รีสีแดงสดที่เย็นเฉียบหยดลงบนเนินอกอวบอิ่มทั้งสองข้าง ความเย็นเยียบของของหวานตัดกับความร้อนรุ่มของผิวกายจนเธอต้องสะดุ้งเฮือก ธนินทร์วางช้อนลง แล้วใช้ปลายนิ้วเกลี่ยหยาดซอสสีแดงให้ป้ายวนรอบฐานอก ก่อนจะปาดทาลงบนยอดปทุมถันที่แข็งขืนเป็นไต

สีแดงสดของซอสตัดกับผิวขาวเนียนละเอียดราวกับงานศิลปะชิ้นเอกที่ปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อน ชายวัยสี่สิบห้าก้มหน้าลงไปหาความหอมหวานตรงหน้า เรียวลิ้นร้อนสากตวัดเลียคราบซอสสตรอว์เบอร์รีตั้งแต่เนินอก ลากไล้ขึ้นไปจนถึงปลายยอด เขาอ้าปากครอบครองความอวบอิ่ม ดูดดึงสลับกับขบเม้มอย่างตะกรุมตะกราม

"อื้อ... อ๊า... คุณธนินทร์... พิมพ์... เสียว"

พิมพ์ลดาแอ่นอกรับสัมผัสอย่างลืมอาย ความวาบหวามแล่นปราดจากหน้าอกลงไปรวมกันที่จุดกึ่งกลางกาย เสียงจ๊วบจ๊าบหยาบโลนดังแข่งกับเสียงดนตรีคลาสสิกที่เปิดคลอเบาๆ ธนินทร์ตวัดลิ้นรัวเร็วสลับซ้ายขวา กวาดชิมความหอมหวานของซอสผลไม้ที่ผสมผสานกับกลิ่นกายสาวจนสะอาดเกลี้ยงเกลา ทว่านั่นยังไม่เพียงพอต่อความหิวกระหายของผู้ชายเจนจัดอย่างเขา

ร่างสูงใหญ่หยัดกายลุกขึ้นยืนโดยที่ท่อนแขนแกร่งยังคงอุ้มร่างอรชรเอาไว้แนบอก เขาใช้แขนกวาดจานอาหารและแก้วไวน์บนโต๊ะให้ร่นไปกองรวมกันอีกฝั่ง ก่อนจะวางร่างของพิมพ์ลดากึ่งนั่งกึ่งนอนลงบนโต๊ะอาหารตัวยาวปูทับด้วยผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดตา

ขาทั้งสองข้างของเธอถูกจับให้แยกออกกว้าง กระโปรงทรงดินสอที่แคบและผ่าสูงถูกร่นขึ้นไปกองอยู่เหนือเอว เผยให้เห็นเนินเนื้อสาวที่ไร้ปราการป้องกัน มันกำลังปิดสนิททว่ามีหยาดน้ำสีใสซึมเยิ้มออกมาตามรอยแยกบ่งบอกถึงความต้องการที่ถูกจุดติดขึ้นมาอีกครั้งหลังจากเพิ่งปลดปล่อยไปในห้องน้ำเมื่อช่วงเย็น

"ซอสยังเหลืออีกตั้งเยอะ... ทิ้งไปก็เสียดายแย่"

แววตาของท่านประธานหนุ่มใหญ่พราวระยับ เขาตักพานาคอตต้าเนื้อนุ่มชุ่มซอสสตรอว์เบอร์รีขึ้นมาเต็มช้อน ก่อนจะจงใจหยดมันลงบนจุดกึ่งกลางกายของหญิงสาว ความเย็นและเนื้อสัมผัสหยุ่นๆ ของขนมหวานที่กระทบลงบนจุดที่ไวต่อความรู้สึกที่สุด ทำเอาพิมพ์ลดาผวาเฮือก สะโพกผายแอ่นโค้งขึ้นจากพื้นโต๊ะโดยอัตโนมัติ

"อย่านะคะคุณธนินทร์... ตรงนั้นมันสกปรก... อ๊า!"

คำห้ามปรามถูกกลืนหายไปพร้อมกับเสียงหวีดร้อง เมื่อใบหน้าคมคายซุกไซ้ลงมาหว่างขา เรียวลิ้นร้อนจัดตวัดเลียคราบของหวานที่เปรอะเปื้อนอยู่บนกลีบกุหลาบงามอย่างไม่รังเกียจ รสชาติหวานอมเปรี้ยวของซอสสตรอว์เบอร์รีผสมผสานกับน้ำหวานตามธรรมชาติของสตรีเพศ กลายเป็นรสชาติชั้นเลิศที่มอมเมาผู้ชายวัยสี่สิบห้าให้มัวเมาจนโงหัวไม่ขึ้น

เขาสอดปลายลิ้นเข้าไปในร่องสวาทที่คับแคบ ตวัดเลียขึ้นลงอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง สลับกับใช้ริมฝีปากดูดเม้มติ่งเกสรที่สั่นระริกจนเกิดเสียงลามก

"อ๊ะ... อ๊ะ... อ๊า! คุณธนินทร์... เสียว... พิมพ์เสียวเหลือเกิน"

พิมพ์ลดาดิ้นพล่าน มือบางขยำผ้าปูโต๊ะจนยับย่นเพื่อระบายความอัดอั้น เธอกัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนห้อเลือด พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่ส่งเสียงครางดังจนเกินไปเพราะกลัวว่าพนักงานด้านนอกอาจจะเดินผ่านมาได้ยิน แต่ลิ้นสากที่ทำหน้าที่แทนแก่นกายกลับรัวกระหน่ำโจมตีจุดกระสันของเธออย่างบ้าคลั่งและแม่นยำ ทุกครั้งที่เขาดูดดึงและตวัดลิ้น ร่างกายของเธอก็เหมือนถูกกระแสไฟฟ้าช็อตจนชาหนึบไปถึงปลายเท้า

"ตอดลิ้นฉันแรงๆ พิมพ์... ปล่อยมันออกมา" เสียงทุ้มอู้อี้อยู่หว่างขา

พิมพ์ลดาส่ายหน้าไปมา หยาดน้ำตาแห่งความสุขสมไหลกลิ้งลงมาตามหางตา เธอทนรับความเสียวซ่านระดับนี้ไม่ไหวอีกต่อไป สะโพกผายเด้งสู้ลิ้นร้อนอย่างลืมอาย ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง

"อ๊าาาาา!"

หญิงสาวหวีดร้องเสียงหลงในลำคอ ปลดปล่อยน้ำหวานสีใสทะลักล้นออกมาอาบชโลมริมฝีปากและใบหน้าคมคาย ธนินทร์ไม่ถอยหนี เขากลับรองรับและกลืนกินทุกหยาดหยดของความสุขสมนั้นลงคออย่างหิวกระหาย ก่อนจะกดจูบหนักๆ ลงบนเนินเนื้อสาวเป็นการปิดท้าย แล้วจึงหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

เขาใช้ผ้าเช็ดปากสีขาวซับคราบน้ำลายและหยาดน้ำหวานรอบๆ ริมฝีปากของตัวเองอย่างลวกๆ ก่อนจะโน้มตัวลงไปใช้ผ้าผืนเดียวกันนั้น เช็ดทำความสะอาดจุดกึ่งกลางกายและหน้าอกอวบอิ่มให้เลขาฯ ส่วนตัวอย่างเบามือและทะนุถนอม

พิมพ์ลดาหอบหายใจจนตัวโยน ร่างกายอ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรงราวกับขี้ผึ้งลนไฟ เธอปล่อยให้เขาจัดการสวมเสื้อเชิ้ต ติดกระดุม และดึงกระโปรงลงมาจัดทรงให้เรียบร้อยอย่างว่าง่าย

เมื่อพายุอารมณ์สงบลง ธนินทร์ก็อุ้มร่างที่หมดสิ้นเรี่ยวแรงของเธอกลับมาวางลงบนเก้าอี้บุนวมตัวนุ่ม ชายผู้ทรงอำนาจเลื่อนจานอาหารที่ยังเหลืออยู่กลับมาตรงหน้า เขาตักเนื้อสเต็กชิ้นพอดีคำและมันบดเนื้อเนียนป้อนจ่อที่ริมฝีปากบาง

"กินข้าวซะ จะได้มีแรง" เขาสั่งเสียงนุ่ม ทว่าแววตายังคงแฝงความดุดัน "อ้าปาก"

หญิงสาวทำตามอย่างว่าง่าย เคี้ยวอาหารที่เขาป้อนให้อย่างเชื่องช้า ความหิวเริ่มกลับมาเยือนหลังจากสูญเสียพลังงานไปอย่างหนักหน่วง ธนินทร์ทำหน้าที่ป้อนข้าวป้อนน้ำให้ลูกสะใภ้ตัวน้อยอย่างใจเย็น เขาดูแลเธอราวกับเด็กเล็กๆ ที่ต้องทะนุถนอม ตักนั่นตักนี่ให้จนแน่ใจว่าเธออิ่มท้อง

"อิ่มแล้วค่ะคุณธนินทร์ พิมพ์ทานไม่ไหวแล้ว" เธอส่ายหน้าปฏิเสธเมื่อเขาตักซุปเห็ดทรัฟเฟิลจ่อมาที่ปากอีกคำ

"งั้นก็กลับบ้าน"

เขาวางช้อนลง หยิบกระดาษทิชชูมาซับมุมปากให้เธออย่างเบามือ ก่อนจะช้อนอุ้มร่างบอบบางที่เพิ่งทานอิ่มขึ้นมาแนบอก พิมพ์ลดาตกใจเล็กน้อยแต่ก็รีบตวัดแขนกอดรอบคอแกร่งเอาไว้ ซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างอย่างออดอ้อนโดยไม่รู้ตัว

"เดินเองได้ค่ะ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็น..." เธอประท้วงเสียงแผ่ว

"ใครจะเห็นก็ช่าง ฉันอุ้มเมียตัวเอง... ใครกล้ามีปัญหา"

คำประกาศกร้าวพร้อมกับสรรพนามที่เปลี่ยนไปทำเอาพิมพ์ลดาหน้าแดงก่ำ หัวใจพองโตอย่างประหลาด ธนินทร์อุ้มเธอเดินออกจากห้องอาหารวีไอพี ก้าวเดินอย่างมั่นคงผ่านสายตาของพนักงานที่ได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาดุดันของท่านประธานมหาเศรษฐี เขาพาเธอไปขึ้นรถสปอร์ตคันหรูที่จอดเทียบรออยู่ด้านหน้า

ตลอดเส้นทางกลับคฤหาสน์ ภายในห้องโดยสารอบอวลไปด้วยความเงียบสงบที่แฝงไปด้วยความอบอุ่น ฝ่ามือใหญ่วางกุมอยู่บนหน้าขาเนียนของพิมพ์ลดาตลอดเวลา นิ้วหัวแม่มือกร้านเกลี่ยลูบผิวเนื้อนุ่มเบาๆ ราวกับจะย้ำเตือนว่าค่ำคืนนี้... บทลงทัณฑ์แสนหวานของเขายังไม่จบลงง่ายๆ อย่างแน่นอน