ตอนที่ 9: อรุณสวัสดิ์ที่แสนรุ่มร้อนและจังหวะรักยามเช้า

ตอนที่ 9: อรุณสวัสดิ์ที่แสนรุ่มร้อนและจังหวะรักยามเช้า

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลอดรอยแยกของผ้าม่านทึบแสงเข้ามาเพียงริ้วบางๆ เครื่องปรับอากาศยังคงทำหน้าที่ส่งไอเย็นฉ่ำไปทั่วทั้งห้องนอนกว้างขวาง ทว่าภายใต้ผ้าห่มผืนหนานั้น อุณหภูมิกลับร้อนระอุจนชวนให้เหงื่อซึม

พิมพ์ลดาขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างเชื่องช้า ความงัวเงียยังคงเกาะกินสติสัมปชัญญะ แต่สิ่งที่กระชากให้เธอตื่นเต็มตาไม่ใช่แสงแดดที่แยงตาหรือเสียงนาฬิกาปลุก หากแต่เป็นความรู้สึก ‘คับแน่น’ ที่ยังคงฝังลึกอยู่กลางแกนกายต่างหาก

เธอนอนตะแคงซุกหน้าอยู่กับแผงอกกว้าง ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อพาดทับอยู่บนเอวคอด รั้งร่างของเธอให้แนบชิดกับเขาจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน และที่สำคัญกว่านั้น... ความใหญ่โตที่สอดแทรกอยู่ภายในช่องทางรักไม่ได้ถูกถอนออกไปเลยตลอดทั้งคืน!

ความเปียกชื้นเหนอะหนะบริเวณหว่างขาทำให้หญิงสาวรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก หยาดน้ำรักของเขาที่ถูกปลดปล่อยเมื่อคืนผสมผสานกับน้ำหวานสีใสของเธอที่หลั่งรินออกมาตามธรรมชาติยามเช้า ไหลเยิ้มเปรอะเปื้อนเรียวขาและผ้าปูที่นอนจนแฉะไปหมด มันทั้งเหนียวเหนอะและไวต่อความรู้สึกจนแค่ขยับตัวเพียงนิดเดียว ความเสียวซ่านก็แล่นจี๊ดขึ้นมาถึงสมอง

พิมพ์ลดานิ่วหน้า ลอบสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามขยับสะโพกถอยห่างอย่างระมัดระวังที่สุดเพื่อไม่ให้คนตัวโตที่ยังหลับสนิทต้องตื่นขึ้นมา มือบางวางแหมะลงบนหน้าท้องแกร่งที่เต็มไปด้วยลอนกล้ามเนื้อ ออกแรงดันเบาๆ หวังจะให้จุดเชื่อมต่อที่ฝังลึกอยู่ค่อยๆ หลุดร่อนออก

ทว่า... ทันทีที่เธอขยับถอยร่น ความเสียดสีระหว่างผนังเนื้อนุ่มที่ชุ่มฉ่ำกับท่อนเอ็นที่ซ่อนอยู่ภายใน กลับจุดประกายความวาบหวามให้ลุกโชนขึ้นมา ร่างบางสะดุ้งเฮือก กัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพื่อกลั้นเสียงร้อง

เธอพยายามอีกครั้ง คราวนี้ขยับสะโพกถอยหลังให้มากขึ้น หวังจะให้ส่วนปลายหลุดพ้นจากปากทางเสียที แต่แทนที่ความใหญ่โตนั้นจะหลุดออกไปตามแรงดึง ท่อนแขนที่รัดรอบเอวเธออยู่กลับเกร็งแน่นขึ้น พร้อมกับสะโพกสอบที่ขยับสวนทางกลับมาอย่างรวดเร็ว!

"อ๊ะ..."

เสียงหวานหลุดครางออกมาอย่างลืมตัว เมื่อความแข็งขืนกระแทกกลับเข้ามาจนสุดความยาว ลึกยิ่งกว่าเดิมจนปะทะเข้ากับจุดกระสันภายใน พิมพ์ลดาเบิกตากว้าง เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าทันที

ธนินทร์ยังคงหลับตาพริ้ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ราวกับว่าการขยับสะโพกสวนเข้ามาเมื่อครู่เป็นเพียงสัญชาตญาณดิบของร่างกายยามหลับใหล แต่ขนาดที่กำลังขยายตัวพองคับร่องสวาทของเธออยู่ตอนนี้ มันบ่งบอกชัดเจนว่าความเป็นชายของเขาตื่นตัวเต็มที่แล้ว

"คุณธนินทร์... ปล่อยพิมพ์ก่อนค่ะ พิมพ์อึดอัด มันเลอะเทอะไปหมดแล้ว"

เธอส่งเสียงประท้วงแผ่วเบา สองมือเปลี่ยนมาดันแผงอกกว้างสุดแรง พร้อมกับพยายามแอ่นสะโพกถอยหนีอีกครั้ง

แต่ยิ่งเธอขยับถอยออก... เขาก็ยิ่งกระแทกสวนเข้าหา

จังหวะที่เธอพยายามดันตัวออก แต่เขาจงใจขยับสะโพกอัดกลับเข้ามา กลายเป็นการเสียดสีที่ปลุกปั่นอารมณ์วาบหวามอย่างร้ายกาจ พิมพ์ลดาถอยหนีหนึ่งก้าว ธนินทร์ขยับสะโพกสวนตามมาหนึ่งจังหวะ จากความพยายามจะหลีกหนี กลายเป็นการสร้างจังหวะรักที่เนิบนาบแต่ลึกซึ้งโดยไม่ได้ตั้งใจ

น้ำหวานสีใสที่ไหลเยิ้มทำหน้าที่เป็นสารหล่อลื่นชั้นดี ทุกครั้งที่แท่งเอ็นร้อนระอุถูกดันกลับเข้ามา เสียงเฉอะแฉะลามกก็ดังสะท้อนก้องอยู่ใต้ผ้าห่ม ชวนให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิง

"อื้อ... อย่าดันเข้ามาสิคะ พิมพ์จะเอาออก... อ๊า!"

หญิงสาวบิดเร่า เรียวขาขาวเนียนเกร็งสั่นเมื่อแรงเสียดสีเริ่มรุนแรงขึ้น ท่อนเอ็นที่เคยหลับใหลบัดนี้แข็งขืนจนเส้นเลือดปูดนูนสัมผัสกับผนังอ่อนนุ่มของเธอทุกตารางนิ้ว

"เอาออกทำไม... แบบนี้ก็เสียวดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอพิมพ์"

น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าที่ดังขึ้นเหนือศีรษะทำเอาคนตัวเล็กชาวาบไปทั้งร่าง เปลือกตาสีเข้มที่เคยปิดสนิทเบิกขึ้นเต็มตา นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นพราวระยับไปด้วยประกายไฟราคะ ไม่มีแววของคนเพิ่งตื่นนอนเลยแม้แต่น้อย

เขาตื่นนานแล้ว... และกำลังสนุกที่ได้แกล้งเธอ!

"คุณพ่อแกล้งพิมพ์!" เธอเผลอหลุดสรรพนามเดิมด้วยความลืมตัว ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงใบหู

"บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกคุณพ่อ เวลาที่ฉันกำลังเสียบคาอยู่ในตัวเธอแบบนี้"

ธนินทร์กดเสียงต่ำอย่างดุดัน มือหนาที่เคยกอดรัดเอวบางเปลี่ยนมาจับยึดบั้นท้ายกลมกลึงเอาไว้แน่น บังคับไม่ให้เธอขยับหนีไปไหนได้อีก ก่อนที่ท่านประธานวัยฉกรรจ์จะเริ่มพลิกเกม เขาจับร่างอรชรให้นอนหงายราบไปกับเตียง โดยที่จุดเชื่อมต่อยังคงสอดประสานกันแนบแน่นไม่ยอมให้หลุดออกแม้แต่นิดเดียว

เมื่อได้ตำแหน่งที่ถนัดถนี่ ชายสูงวัยก็เริ่มขยับเอวสอบ สวนสะโพกอัดกระแทกความใหญ่โตเข้าออกอย่างเป็นจังหวะจะโคน

"อ๊า! อ๊ะ... คุณธนินทร์... ลึก... มันลึกเกินไปแล้วค่ะ"

ร่างบางเด้งโค้งขึ้นจากที่นอนรับแรงกระแทกที่โหมกระหน่ำเข้ามาตั้งแต่เช้าตรู่ สติที่เพิ่งฟื้นคืนมาถูกต้อนให้จนมุมด้วยพายุอารมณ์ระลอกใหม่ พิมพ์ลดาเชิดหน้าขึ้น หอบหายใจรวยริน สองมือที่เคยผลักไสแผงอกเปลี่ยนเป็นสอดประสานเข้ากับเส้นผมดกหนาตรงท้ายทอยของเขาอย่างลืมตัว

"ตอดฉันตั้งแต่เช้าเลยนะ... อ่าส์... เมื่อคืนเธอกลืนน้ำฉันไปตั้งเท่าไหร่ ทำไมข้างในมันยังตอดแรงขนาดนี้"

เขาพึมพำชิดซอกคอหอมกรุ่น ฝังจมูกโด่งลงสูดดมกลิ่นกายสาวที่เย้ายวนใจ สลับกับขบเม้มลาดไหล่เนียนจนเกิดรอยจ้ำสีระเรื่อเพิ่มขึ้นมาอีกหลายจุด ท่อนล่างยังคงทำหน้าที่อย่างซื่อสัตย์ อัดกระแทกความแข็งขืนเข้าไปในช่องทางที่เปียกชุ่มรัวเร็วและหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ

เสียงเนื้อกระทบเนื้อผสมกับเสียงน้ำรักดังก้องห้องนอนแข่งกับเสียงหอบคราง พิมพ์ลดาพ่ายแพ้ต่อสัมผัสที่เขาปรนเปรอให้อย่างราบคาบ จากที่ตั้งใจจะลุกไปอาบน้ำชำระล้างร่างกาย กลับกลายเป็นว่าเธอต้องมารองรับความหิวกระหายของผู้ชายวัยสี่สิบห้าที่ไม่มีทีท่าว่าจะอิ่มเอมง่ายๆ

"อ๊ะ... อ๊า... คุณธนินทร์... พิมพ์... พิมพ์ไม่ไหวแล้ว... อื๊อออ..."

หญิงสาวบิดเร่า เรียวขางามเกี่ยวตวัดรอบเอวสอบเพื่อรับแรงกระแทกให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น เล็บจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความอัดอั้น ความเสียวซ่านแล่นริ้วไปรวมกันที่จุดกึ่งกลางกายจนหน้าท้องแบนราบหดเกร็ง

"พร้อมกันพิมพ์... ปล่อยมันออกมา"

ธนินทร์คำรามเสียงต่ำ รวบสะโพกบางไว้แน่น ล็อกเป้าหมายให้มั่นคง ก่อนจะสับเอวรัวเร็วกระแทกกระทั้นในจังหวะสุดท้าย ทะลวงลึกจนสุดโคน ร่างอรชรกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง หวีดร้องสุดเสียงพร้อมกับปลดปล่อยหยาดน้ำหวานสีใสทะลักล้นออกมาอาบชโลมแก่นกายร้อนจัด

ในเสี้ยววินาทีเดียวกันนั้น ชายวัยกลางคนก็อัดกระแทกเข้าไปเป็นครั้งสุดท้าย กดแช่ความใหญ่โตเอาไว้ให้แนบสนิท ปลดปล่อยสายธารน้ำกามอุ่นวาบฉีดพ่นเข้าไปในช่องทางที่กำลังตอดรัดตุบๆ ทุกหยาดหยดถูกเติมเต็มจนล้นทะลักออกมาตามง่ามขา ผสมผสานกับคราบเดิมจนเตียงนอนเปียกชุ่มไปหมด

ทั้งสองร่างหอบหายใจหนักหน่วง กอดรัดกระหวัดกันแน่นอยู่ใต้ผ้าห่ม ธนินทร์กดจูบลงบนหน้าผากมนที่ชื้นเหงื่ออย่างทะนุถนอม รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นมุมปากเมื่อเห็นเลขาฯ ส่วนตัวนอนหมดสภาพคอกว้าง

"ทีนี้..." เขาเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะในลำคอ ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มเนียนเบาๆ "จะยอมลุกไปอาบน้ำดีๆ ได้หรือยัง... หรืออยากจะให้ฉัน 'คา' เอาไว้อีกสักรอบดี หืม?"