แข่งขันหญิงงาม (จบ)

          จ้าวลี่เชียนเก็บสายตา ก้มมองสองมือที่วางประสานกันบนตัก ทหารมาใช้แม่ทัพต้าน น้ำมาใช้ดินกลบ*แล้วกัน

            บนแท่นยกสูง ฮองเฮาทอดพระเนตรลงมายังร่างของจ้าวลี่เชียนอย่างพิจารณา เมื่อประเมินจนพอพระทัยแล้วจึงกล่าวเปิดงานเลี้ยง

            การกระทำนี้ถูกหลี่ม่านโถวเห็นอย่างชัดเจน พอคาดเดาจุดประสงค์ของฮองเฮาได้ จึงเพิ่มความชิงชังที่มีต่อจ้าวลี่เชียนขึ้นไปอีก

            บรรดานางรำหลวงทยอยออกมาร่ายรำ เสียงดนตรีบรรเลงสนุกสนาน ผู้คนพากันชื่นชมการแสดง จิบชากินของว่าง หันไปสนทนากันเป็นครั้งคราว

            ขึ้นชื่อว่าเป็นงานเลี้ยงของฮองเฮา แน่นอนว่าไม่มีใครกล้าสร้างปัญหาหรือทำให้วุ่นวาย ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น จวบจนถึงเวลาคัดเลือกหญิงงามอันดับหนึ่ง

            กฎการคัดเลือกหญิงงามไม่มีอะไรมาก เพียงให้คุณหนูแต่ละสกุลออกมาแสดงความสามารถที่ตนเองคิดว่าโดดเด่นที่สุด จากนั้นให้ชายหนุ่มในงานเป็นผู้ตัดสิน มอบดอกไม้ที่มีในมือให้กับหญิงสาวที่ประทับใจ ใครได้จำนวนดอกไม้มากที่สุดจะได้ตำแหน่งหญิงงามอันดับหนึ่งของแคว้นไปครอบครอง ซึ่งสองสามปีมานี้คนที่ได้ตำแหน่งนี้ไปคือหลี่ม่านโถว บุตรสาวของเจิ้งกั๋วกง

            อันที่จริงหญิงสาวเกือบทั้งหมดไม่ได้เห็นตำแหน่งหญิงงามอันดับหนึ่งสำคัญที่สุด หากแต่เป็นการได้รับดอกไม้จากรัชทายาท ดอกไม้นี้ไม่เพียงทำให้ได้เดินชมสวนร่วมกับเขา ยังบ่งบอกถึงอนาคตการเป็นพระชายารัชทายาทด้วย ซึ่งตั้งแต่รัชทายาทถึงวัยแต่งงานก็ไม่เคยมอบดอกไม้ในมือให้ใคร แม้จะเป็นหลี่ม่านโถวที่รั้งตำแหน่งหญิงงามอันดับหนึ่งติดต่อกันถึงสามปี

            การแสดงความสามารถของบรรดาคุณหนูเริ่มต้นขึ้น แต่ละคนไม่ได้ทำให้วงศ์สกุลขายหน้า ขณะเดียวกันก็ไม่ได้สร้างความประทับใจให้ชายหนุ่มในงานสักเท่าไร

            “คุณหนูหลี่ ครั้งนี้เจ้าจะแสดงความสามารถอะไรให้ทุกคนชมหรือ” ฮองเฮาตรัสถามหลี่ม่านโถวเมื่อถึงเวลาที่ต้องขึ้นแสดง

            หลี่ม่านโถวค้อมศีรษะตอบอย่างนอบน้อม “ทูลฮองเฮา หม่อมฉันมีการร่ายรำเล็ก ๆ น้อย ๆ หวังว่าหลังฮองเฮาทอดพระเนตรเสร็จจะไม่ขบขันการแสดงของหม่อมฉัน”

            ฮองเฮาทรงพระสรวล ตรัสพระสุรเสียงนุ่มนวล “เจ้าช่างรู้จักถ่อมตัวจริง ๆ ตำแหน่งหญิงงามอันดับหนึ่งสามปีติดต่อกัน ไหนเลยที่ข้าจะกล้าขบขัน”

            ก่อนขึ้นเวทีแสดง หลี่ม่านโถวลอบมองหวังเทียนซวี่ บุรุษที่นางหลงรักมาเนิ่นนาน ตั้งมั่นว่าปีนี้จะต้องคว้าดอกไม้ในมือเขามาครอบครองให้จงได้ ทว่าคาดไม่ถึงว่าเขาจะมองไปทางอื่น เมื่อมองตามก็ถึงกับต้องจิกเล็บกลางฝ่ามือ สะกดความไม่พอใจ อิจฉาริษยา จ้าวลี่เชียน วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าแบกความอับอายกลับบ้าน

            จ้าวลี่เชียนไม่รับรู้ถึงแรงอาฆาตของหลี่ม่านโถวที่เพิ่มขึ้นจากการที่หวังเทียนซวี่มองนาง ตั้งแต่ต้นจนจบวางตัวเหนือเรื่องราว รองานเลี้ยงเลิกก็ตามมารดากับพี่ชายกลับบ้าน หาได้แยแสการเลือกคู่หรือตำแหน่งหญิงงามอันดับหนึ่ง

            สมแล้วที่ได้รับเลือกเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งถึงสามปี เพียงเริ่มร่ายรำ หลี่ม่านโถวก็สะกดสายตาของชายหนุ่มมากมายให้ตรึงอยู่ที่นางประหนึ่งต้องมนตร์สะกด ส่งผลให้นางกระหยิ่มยิ้มย่อง ทะนงตนว่าต้องชนะอย่างแน่นอน ชั่วขณะหนึ่งจึงส่งสายตาเหนือกว่าให้จ้าวลี่เชียน รวมถึงรอยยิ้มหวานให้หวังเทียนซวี่ หารู้ไม่ว่าการกระทำของนางไม่ได้อยู่ในสายตาทั้งสองสักนิด คนหนึ่งยกจอกสุราดื่มกับน้องชาย อีกคนละเลียดชิมชาพลางสนทนากับพี่ชาย

            เสียงปรบมือดังขึ้นเมื่อการแสดงของหลี่ม่านโถวจบลง เป็นจังหวะเดียวกับที่ใครคนหนึ่งเก็บสายตามาจากร่างจ้าวลี่เชียน

            “ยอดเยี่ยม ๆ” ฮองเฮาตรัสชมการแสดงของหลี่ม่านโถว “ไม่ว่าปีไหน การแสดงของคุณหนูหลี่ก็ยังทำให้ข้าประทับใจ”

            “ขอบพระทัยฮองเฮาที่ชื่นชอบการแสดงของหม่อมฉันเพคะ” มีคำพูดประโยคนี้ของฮองเฮา หญิงงามอันดับหนึ่งก็นับเป็นของในกระเป๋า*นางแล้ว

            ก่อนกลับไปนั่งที่ของตน หลี่ม่านโถวได้ใช้สายตามุ่งร้ายมองจ้าวลี่เชียน จากนั้นพูดว่า “ได้ยินว่าวันนี้บุตรสาวแม่ทัพใหญ่ที่ไม่เคยปรากฏตัวนับสิบปีได้เข้าร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ด้วย ไม่ทราบว่าเตรียมการแสดงอะไรมาให้ทุกคนได้ชื่นชมหรือ” สตรีที่ไปเติบโตภายนอกจะมีความสามารถอะไรให้ชื่นชมกัน จ้าวลี่เชียน ข้าจะทำให้เจ้าทำเรื่องขายหน้าต่อหน้าทุกคน เป็นหมอนปักลาย**ที่งดงามเพียงภายนอก ส่วนข้างในนั้นว่างเปล่า

            “จริงด้วย ข้าลืมไปเสียสนิทว่าส่งเทียบเชิญให้บุตรสาวแม่ทัพใหญ่” ฮองเฮาตรัสพลางทอดพระเนตรจ้าวลี่เชียน

            เซียวซื่อลุกขึ้น ก้าวออกมาคุกเข่าต่อเบื้องพระพักตร์ “ทูลฮองเฮา บุตรสาวหม่อมฉันเพิ่งกลับมาจากถือศีลภาวนาให้บรรพบุรุษสกุลจ้าว ไปหนนี้นับว่าหลายปี ความรู้ความสามารถย่อมไม่เท่าคุณหนูสกุลอื่น ที่มาร่วมงานครั้งนี้คือมาตามพระเสาวนีย์ ไม่ได้มีความคิดจะประชันขันแข่งเป็นหญิงงามอันดับหนึ่ง ขอฮองเฮาทรงพระเมตตา ให้บุตรสาวของหม่อมฉันเป็นผู้ชมที่มานั่งชื่นชมความสามารถของคุณหนูสกุลอื่นเงียบ ๆ ด้วยเพคะ”

            การให้จ้าวลี่เชียนเข้าร่วมงานก็เพื่อทดสอบความรู้ความสามารถของนางสักหน่อย ได้เกี่ยวดองกับสกุลแม่ทัพ วันหน้าบัลลังก์ของบุตรชายย่อมมั่นคงแข็งแกร่ง ฮองเฮาจึงปฏิเสธคำขอของเซียวซื่อ “จ้าวฮูหยินช่วยบุตรสาวถ่อมตัวเกินไปแล้ว จากที่ข้าเห็น การวางตัวของคุณหนูจ้าวดีมาก เชื่อว่าคงได้รับการอบรมสั่งสอนมาอย่างดี ข้าเชื่อการเลี้ยงดูบุตรของแม่ทัพใหญ่กับจ้าวฮูหยิน ดูแม่ทัพน้อยจ้าวสิ องอาจสง่างามเพียงใด”

            “หม่อมฉันเห็นด้วยกับฮองเฮาเพคะ วันนี้คุณหนูทุกคนต่างออกมาแสดงฝีมือกันหมด ปล่อยผ่านคุณหนูจ้าวไป มิใช่เป็นการเอาเปรียบคนอื่นหรือ” หลี่ม่านโถวกัดจ้าวลี่เชียนไม่ปล่อย ไม่ว่าอย่างไรต้องบีบให้อีกฝ่ายออกมาเป็นตัวตลกให้ผู้คนหัวเราะเยาะให้ได้

            เซียวซื่ออับจนคำพูดตั้งแต่ฮองเฮาแล้ว ไหนเลยจะโต้แย้งคำพูดของหลี่ม่านโถวได้อีก นางมองจ้าวลี่เชียน เห็นบุตรสาวพยักหน้าให้จึงค่อยผ่อนคลาย อย่างไรเสียนางก็ส่งอาจารย์มีชื่อไปอบรมสั่งสอนตลอดสิบปี ต่อให้ไม่เก่งกาจก็ไม่ถึงกับแย่ ดูได้จากชุดที่ตัดเย็บเอง

            จ้าวลี่เชียนลุกขึ้น เดินออกมาคุกเข่าข้างมารดา “ทูลฮองเฮา หม่อมฉันมีความสามารถด้านเพลงพิณเล็กน้อย หากฮองเฮาไม่รังเกียจที่จะฟัง หม่อมฉันยินดีทำเรื่องขายหน้าต่อเบื้องพระพักตร์สักหน”

          ฮองเฮาค่อนข้างพอพระทัยกิริยามารยาทของจ้าวลี่เชียน ยังมีความสงบนิ่งไม่ลนลานของนางด้วย สกุลจ้าวก็ยังเป็นสกุลจ้าว ไม่เคยมีลูกหลานน่าผิดหวัง

          “เตรียมพิณ” ฮองเฮารับสั่งให้นางกำนัลจัดเตรียมพิณให้จ้าวลี่เชียน

          จ้าวลี่เชียนประคองมารดากลับไปนั่ง

          “หากมีความสามารถก็แสดงออกมาเต็มที่ ไม่จำเป็นต้องเก็บงำเอาไว้ ทำให้คนที่ต้องการเล่นงานเจ้าหัวเราะไม่ออก แสดงให้ฝ่ายตรงข้ามได้เห็นว่าลูกหลานสกุลจ้าวไม่ยอมให้ใครมาข่มเหงรังแกง่าย ๆ” เซียวซื่อกำชับจ้าวลี่เชียนก่อนขึ้นลานแสดง

          “ท่านแม่วางใจ ลูกไม่ทำให้สกุลจ้าวของเราต้องอับอายแน่นอน รวมถึงตบหน้าใครบางคนทางอ้อมด้วย” มองหลี่ม่านโถวที่เวลานี้กำลังทำหน้าสาสมใจ

* ทหารมาใช้แม่ทัพต้าน น้ำมาใช้ดินกลบ หมายถึง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ให้พลิกแพลงรับมือไปตามสถานการณ์

* ของในกระเป๋า เป็นคำเปรียบเปรยถึงสิ่งที่ได้มาโดยไม่ต้องลงแรงอะไรมากมาย

** หมอนปักลาย เป็นคำเปรียบเปรยถึงผู้ที่มีดีแต่เปลือก ทว่าปราศจากความรู้ความสามารถ