บทที่ 1 กรงทอง

บทที่ 1 กรงทอง

แสงแดดยามบ่ายทอแสงอ่อนลง ลอดผ่านแมกไม้ในสวนสวยมาตกกระทบลงบนร่างอ้อนแอ้นของ ‘ใยบัว’ หรือ พิชญ์นารา รัตนเวช เธอกำลังนั่งร้อยมาลัยอย่างประณีตอยู่กลางศาลาไม้สักทอง กลิ่นหอมกรุ่นของดอกมะลิและกุหลาบมอญอบอวลไปทั่วบริเวณ หากแต่บรรยากาศรอบกายกลับดูขัดตา เมื่อมองเลยสวนดอกไม้ออกไป กลับพบชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีเข้มยืนคุมเข้มอยู่ทุกจุดประหนึ่งเรือนจำ

“คุณหนูขา... รับของว่างสักหน่อยไหมจ๊ะ ชมพู่เตรียมข้าวเหนียวมะม่วงของโปรดมาให้ด้วยนะ” ชมพู่ สาวใช้คนสนิทเยื้องกรายเข้ามาถามด้วยรอยยิ้ม

“ไม่เป็นไรจ้าชมพู่ บัวยังไม่ค่อยหิวเลย” ใยบัวเงยหน้าขึ้นจากเข็มร้อยมาลัยเพียงครู่หนึ่ง รอยยิ้มหวานละมุนที่มักจะมอบให้คนรอบข้างเสมอถูกฉาบไว้ด้วยความอ่อนล้าเล็กน้อย ก่อนที่มือเรียวสวยจะก้มลงบรรจงวางกลีบดอกไม้ลงบนด้ายทีละดอกอย่างใจเย็น

ทว่าความสงบเงียบนั้นพังทลายลง เมื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นเดินใกล้เข้ามา ‘เสี่ยไกร’ เจ้าของอาณาจักรโรงแรมระดับประเทศผู้ทรงอิทธิพล ปรากฏกายขึ้นในชุดสากลที่เนี้ยบกริบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ทุกก้าวย่างของเขาเต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนรับใช้ต้องก้มหน้าหลบสายตา

“ใยบัว... ไปเตรียมตัวซะ เย็นนี้ออกไปทานข้าวกับพ่อข้างนอก” เสียงทุ้มแหบที่เปี่ยมด้วยคำสั่งเอ่ยขึ้น

ใยบัวชะงักมือเล็กน้อย เธอวางมาลัยที่ยังไม่เสร็จลงก่อนจะหันมาสบตาผู้เป็นพ่อพลางเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าติดจะน้อยใจ

“คราวนี้... คุณพ่อนัดให้บัวไปพบใครอีกหรือคะ?”

คำถามนั้นทำให้เสี่ยไกรชะงักไปเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงท่าทีขรึมไว้อย่างเดิม สำหรับใยบัวแล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คำว่าทานข้าวหมายถึงการถูกนำไปนำเสนอตัวต่อหน้าบุตรหลานตระกูลดัง เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจหรือมิตรภาพในแวดวงสังคม สายตาหิวกระหายและแทะโลมจากชายเหล่านั้นที่เขามองว่าเหมาะสม เป็นสิ่งที่ใยบัวรังเกียจจนแทบอยากจะหายไปจากตรงนั้นทุกครั้ง

“ทำไมคุณพ่อต้องคอยบังคับบัวตลอดเลยล่ะคะ บัวไม่ใช่สิ่งของที่คุณพ่อจะเอาไปวางไว้ที่ไหนก็ได้นะคะ” หญิงสาวลุกขึ้นยืน นัยน์ตาสวยคู่นั้นเริ่มสั่นคลอนและคลอไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ความอึดอัดที่สั่งสมมานานเริ่มจะล้นเอ่อ

“ตั้งแต่คุณแม่เสียไป... คุณพ่อก็ไม่เคยถามความสมัครใจของบัวเลยสักครั้ง” ใยบัวสะอื้นจนตัวโยน น้ำเสียงที่เคยอ่อนหวานสั่นพร่าด้วยความเจ็บปวดที่ซุกซ่อนไว้มานานปี

“คุณพ่อทำเหมือนบัวไม่มีหัวใจ ทำเหมือนบัวเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในกระดานธุรกิจของคุณพ่อ... คุณแม่ไม่ได้สอนให้บัวเติบโตมาเพื่อเป็นแค่เครื่องมือของใครนะคะ!”

คำอ้างถึงภรรยาผู้ล่วงลับทำให้ฝีเท้าของเสี่ยไกรชะงักไปครู่หนึ่งแผ่นหลังที่เหยียดตรงนั้นดูแข็งทื่อขึ้นมาทันตา ทว่าเพียงเสี้ยววินาที ความเย็นชาก็กลับเข้าครอบงำหัวใจของชายสูงวัยอีกครั้ง

“เพราะแม่แกตายไปแล้วไง ฉันถึงต้องเป็นคนกำหนดชีวิตที่ดีที่สุดให้แก!” เสี่ยไกรตวาดกลับโดยไม่หันมามอง

“เลิกคร่ำครวญถึงเรื่องที่ผ่านไปแล้ว แล้วหัดมองโลกความเป็นจริงเสียบ้าง ว่าที่แกมีกินมีใช้อยู่อย่างสุขสบายทุกวันนี้ มันก็เพราะสิ่งที่ฉันสร้างไว้ทั้งนั้น!”

“แต่บัวไม่ได้ต้องการความสุขสบายที่แลกมาด้วยความทุกข์ใจแบบนี้!”

“อย่าเรื่องมาก ใยบัว! พ่อสั่งให้ไปก็คือต้องไป ลุกขึ้นไปแต่งตัวแล้วตามพ่อออกไปที่รถเดี๋ยวนี้”

เสี่ยไกรตัดบทอย่างไร้เยื่อใย เขาหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบเหงาที่แผ่ซ่านไปทั่วศาลา ทิ้งลูกสาวให้จมอยู่กับความทรงจำสีจางของมารดาที่เคยเป็นที่พึ่งคนหนึ่งเดียวในชีวิต

“เฮ้อ... เมื่อไหร่กันนะที่บัวจะมีชีวิตเป็นของตัวเองจริง ๆ เสียที”

ใยบัวพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางทอดสายตามองมาลัยที่ยังร้อยไม่เสร็จดี ร่างบางถอนหายใจยาวเหยียดทิ้งความปรารถนาลึก ๆ ไว้ในความเงียบ ก่อนจะจำใจลุกขึ้นเดินกลับเข้าบ้านด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก เธอรู้ดีว่าคำสั่งของเสี่ยไกรคือไม่ว่าอย่างไรนกน้อยในกรงทองอย่างเธอก็ไม่อาจขัดขืน

เวลาผ่านไปไม่นาน... จากชุดลำลองแสนสบายกลับถูกแทนที่ด้วยชุดเดรสผ้าไหมราคาแพงระยับที่เน้นทรวดทรงองค์เอวส่วนเว้าโค้งอย่างพอเหมาะ โดยเฉพาะหน้าอกอวบอิ่มที่ถูกช่างแต่งหน้าจัดแจงให้ดูสง่างามสมฐานะลูกสาวมหาเศรษฐี

.

.

.

บรรยากาศรอบกายเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลขนาดใหญ่สะท้อนกับแก้วไวน์เจียระไนและเครื่องเพชรวาววับของเหล่าผู้มีอันจะกิน ทว่าความหรูหราที่ผู้คนต่างถวิลหาเหล่านี้กลับไม่ได้ทำให้ใยบัวรู้สึกเบิกบานใจแม้แต่น้อย

ร่างบางนั่งนิ่งข้างกายผู้เป็นพ่อ ใบหน้าหวานละมุนที่ถูกแต่งแต้มอย่างประณีตดูหม่นหมองลงเธอได้แต่นั่งมองภาพการเจรจาธุรกิจที่ฉาบด้วยรอยยิ้มจอมปลอมตรงหน้าด้วยความรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ฝั่งตรงข้ามคือคุณหญิงบุษบาและบุตรชายที่เอาแต่ส่งสายตาแทะโลมสำรวจเรือนร่างของเธอไม่ลดละ เสียงหัวเราะและการชนแก้วดังขึ้นเป็นระยะ แต่มันกลับยิ่งตอกย้ำความโดดเดี่ยวในใจของใยบัวให้ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม

“ขออนุญาตไปห้องน้ำสักครู่นะคะ...”ใยบัวเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว พลางกระซิบข้างหูเสี่ยไกรที่กำลังหัวเราะร่วนกับข้อเสนอทางธุรกิจ เสี่ยไกรชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมดุฉายแววไม่พอใจที่ลูกสาวพยายามจะปลีกตัวออกจากของเขา

แต่ก็ทำได้เพียงพยักหน้ารับส่ง ๆ พร้อมกับส่งสัญญาณสายตาที่เปี่ยมด้วยอำนาจให้บอดี้การ์ดชุดดำที่ยืนคุมอยู่ไม่ไกลให้ตามไปติด ๆ

ใยบัวเดินเลี่ยงออกมาจากโต๊ะอาหารที่แสนอึดอัด ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศไม่ช่วยให้ความร้อนรุ่มในใจเธอลดลงเลย เมื่อเห็นว่าเหล่าบอดี้การ์ดร่างยักษ์ยังคงเดินตามหลังมาเป็นเงาตามตัว เธอจึงหยุดกะทันหันแล้วหันไปเผชิญหน้า

“พวกพี่อยู่รอตรงนี้เถอะค่ะ บัวจะไปเข้าห้องน้ำ...” เธอเอ่ยเสียงเรียบพยายามระงับอารมณ์

“ไม่ได้ครับคุณหนู เสี่ยสั่งให้พวกผมดูแลคุณหนูไม่ให้คลาดสายตา พวกผมต้องไปเฝ้าหน้าประตูห้องน้ำครับ” บอดี้การ์ดคนหนึ่งตอบด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์

ความอดทนที่ถูกขึงตึงมาตลอดทั้งวันขาดผึงลงในที่สุด ใยบัวเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง นัยน์ตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่กักเก็บไว้ไม่อยู่

“บัวบอกให้รอตรงนี้ไงคะ... บัวไม่ใช่นักโทษที่พวกพี่ต้องมาตามเฝ้าถึงหน้าห้องน้ำ ช่วยให้เกียรติบัวในฐานะมนุษย์คนหนึ่งบ้างเถอะค่ะ!”

ถ้อยคำที่เด็ดขาดผิดกับภาพลักษณ์อ่อนหวานทำให้เหล่าชายชุดดำชะงักไปอย่างทำตัวไม่ถูก ใยบัวไม่รอฟังคำค้าน เธอหมุนกายเดินลิ่วไปทางห้องน้ำทิ้งให้บอดี้การ์ดยืนหน้ามึนงงอยู่เบื้องหลังมือเรียวเล็กกำเข้าหากันแน่นจนสั่น หัวใจของเธอนั้นโหยหาเพียงอิสระที่ไม่เคยได้รับ