บทที่ 2 น่าสงสาร

บทที่ 2 น่าสงสาร

หลังจากพาตัวเองออกมาจากการตามตัวของบอดี้การ์ดได้สำเร็จ ใยบัวรีบสาวเท้าเลี่ยงมาทางประตูหลังของภัตตาคารหรู ลมเย็นปะทะเข้ากับดวงหน้าหวานที่เพิ่งผ่านการซ่อนน้ำตามาครู่ใหญ่ เธอเดินลัดเลาะมาตามตรอกที่แสงไฟสลัวลง จนกระทั่งสายตาปะทะเข้ากับเงาตะคุ่มของใครบางคนที่นั่งชันเข่าพิงผนังตึกอยู่ท่ามกลางความมืด

“จุ๊ๆ... อย่าส่งเสียงดังไปนะคะ”เธอรีบยกนิ้วเรียวขึ้นแตะริมฝีปาก กระซิบฝากคำสั่งผ่านความมืดไปยังร่างที่นั่งอยู่ตรงนั้น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นเพราะนี่คือครั้งแรกที่เธอแอบหนีออกมาได้สำเร็จ

ร่างนั้นค่อย ๆ ขยับตัว... เขาคือชายหนุ่มที่มีร่างกายกำยำภายใต้เสื้อผ้าที่ขาดหลุดลุ่ยและเปรอะเปื้อนไปด้วยเขม่าดิน เส้นผมยุ่งเหยิงปรกลงมาปิดบังดวงตาคมกริบที่กำลังลอบพิจารณาหญิงสาวตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ

“อ่ะ... อื้อ...” เขาทำท่าจุ๊ปากตามเธอ ก่อนจะพยักหน้าถี่ ๆ รับคำ

“เป็น... เป็นใบ้หรือจ๊ะ?” ใยบัวชะงักไป นัยน์ตาสวยวาววับไปด้วยความสงสารจับใจ เมื่อเห็นสภาพมอมแมมและท่าทางที่ดูไร้ทางสู้ของคนตรงหน้า

“อื๊อ... หงึก ๆ” ชายหนุ่มพยักหน้ายืนยัน แววตาที่ซ่อนอยู่ใต้ผมเผ้ายุ่งเหยิงนั้นลอบสำรวจใบหน้าหวานและทรวดทรงอ้อนแอ้นของคนตัวเล็กกว่าอย่างถือวิสาสะ

“น่าสงสารจัง...” ใยบัวรำพึงออกมาแผ่วเบา ความขี้สงสารที่เป็นนิสัยติดตัวเริ่มทำหน้าที่ของมัน

“หิวไหมจ๊ะ? เดี๋ยวบัวจะไปหาอะไรให้ทานนะ แต่ต้องรอให้พวกบอดี้การ์ดเดินพ้นไปจากแถวนี้ก่อน พี่รอตรงนี้ได้ไหม?”

ไอ้ใบ้แสร้งขยับมือกดลงที่หน้าท้องเบา ๆ พลางส่งสายตาละห้อยหาที่ดูสมจริงจนใยบัวแทบจะทนดูไม่ได้ เธอหันไปมองทางเดินหลัก เห็นบอดี้การ์ดชุดดำพากันเดินแยกย้ายไปอีกทางเพื่อตามหาเธอ เมื่อเห็นว่าสบโอกาส ร่างบางจึงหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้ชายจรจัดตรงหน้า

“รอแป๊บนะจ๊ะ เดี๋ยวบัวกลับมา”ใยบัวเดินนำออกไปทางถนนใหญ่เพื่อมุ่งหน้าไปยังร้านสะดวกซื้อที่เปิดสว่างไสวอยู่ไม่ไกล โดยมีชายร่างใหญ่ในคราบคนจรเดินตามหลังมาติด ๆ กลิ่นอายความดิบเถื่อนจากร่างกายเขาขัดกับความหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้จากตัวเธออย่างสิ้นเชิง

เมื่อถึงหน้าจุดหมาย ใยบัวหันมาหาเขาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“นั่งรอบัวตรงนี้ก่อนนะจ๊ะ อย่าไปไหนนะ... บัวจะรีบออกมา”

ไอ้ใบ้พยักหน้าตอบรับอย่างเชื่องช้า เขาทิ้งตัวลงนั่งบนขอบฟุตบาทหน้าเซเว่นอีเลฟเว่นในท่าทางของคนไร้ที่พึ่งพิงทอดสายตาละห้อยมองตามร่างบอบบางที่เพิ่งหยิบยื่นไมตรีให้เขาอย่างที่ไม่เคยมีใครทำว่าทันทีที่แผ่นหลังของใยบัวเลือนหายเข้าไปหลังบานประตูอัตโนมัติแววตาที่เคยดูใสซื่อไร้พิษสงกลับแปรเปลี่ยนเป็นแววแข็งกระด้างเย็นชาขึ้นมาทันที

เพียงไม่นาน บานประตูอัตโนมัติของร้านสะดวกซื้อก็เลื่อนเปิดออก พร้อมกับร่างบอบบางของใยบัวที่เดินถือถุงพลาสติกใบโตออกมา เธอเดินตรงมาหาชายหนุ่มที่นั่งรออยู่บนฟุตบาทด้วยรอยยิ้มที่สว่างไสวเสียจนคนมองต้องเผลอใจสั่น

“นี่จ้ะ... บัวซื้อขนมกับน้ำมาให้พี่เยอะเลย ทานให้อิ่มนะจ๊ะ”

ใยบัวย่อตัวลงนั่งข้าง ๆ อย่างไม่ถือตัว มือเรียวสวยยื่นถุงขนมส่งให้ชายตรงหน้าด้วยความเต็มใจ ความใจดีที่ปราศจากจริตจะก้านนั้นทำให้ไอ้ใบ้ชะงักไปครู่หนึ่ง เขายื่นมือมอมแมมไปรับของมาพลางพยักหน้าหงึก ๆเลียนแบบท่าทางคนซื่อเขลา แววตาคมกริบที่เคยดุดันถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีดีอกดีใจจนเกินเหตุ

“ทานเยอะ ๆ นะจ๊ะพี่ ดูท่าทางพี่จะหิวมาก” เธอบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเวทนาและปรารถนาดี

ทว่าความสงบสุขนั้นดำรงอยู่ได้เพียงชั่วครู่ แสงไฟหน้ารถสาดส่องเข้ามาจนต้องหยีตา รถยุโรปคันหรูหลายคันแล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำนับสิบคนจะก้าวลงมาด้วยท่าทีคุกคาม พวกเขาเดินตรงรี่เข้ามาหาใยบัว

“เห้อ... สุดท้ายก็หนีไม่พ้นสินะ”ใยบัวพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว ความสดใสในดวงตาดับวูบลงแทนที่ด้วยความเย็นชาและเหนื่อยหน่าย เธอเหลือบมองไอ้ใบ้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นยืนเหยียดตรง วางมาดคุณหนูผู้สูงศักดิ์เพื่อปกป้องชายอนาถาไม่ให้ถูกลูกหลงจากการทำร้ายของบอดี้การ์ดพวกนี้

“บัวจะไปเดี๋ยวนี้แหละ ไม่ต้องมาลากตัวบัวหรอก”เธอเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะเดินขึ้นรถไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้ไอ้ใบ้นั่งอยู่ท่ามกลางความมืดเพียงลำพัง มือหนากำถุงขนมแน่น สายตาคมกริบจดจ้องตามท้ายรถหรูที่ลับสายตาไป ภายใต้ใบหน้าที่ดูโง่งมนั้น ความคิดบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ…

ทันทีที่ก้าวขึ้นมานั่งบนเบาะหนังราคาแพง ภายในรถก็ตกอยู่ในความเงียบงันที่ชวนให้หายใจไม่ออก ใยบัว นั่งตัวตรงดิ่งราวกับรูปปั้นสลัก เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูแสงไฟของเมืองหลวงที่วิ่งผ่านไปอย่างไร้จุดหมาย ไม่อยากจะรับรู้หรือสบตากับใครทั้งสิ้น

“ทำไมถึงทำตัวไร้การศึกษาแบบนี้ใยบัว!”

เสียงของ เสี่ยไกรระเบิดขึ้นท่ามกลางความเงียบ มันเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวชายสูงวัยจ้องมองลูกสาวด้วยสายตาที่พร้อมจะแผดเผา

“บัวก็บอกคุณพ่อไปแล้วนี่คะ... ว่าบัวไม่อยากมา” ใยบัวหันกลับมาสบตาผู้เป็นพ่อเพียงชั่วครู่ แววตาของเธอไม่มีความกลัวเกรงเหลืออยู่ มีเพียงความเหนื่อยหน่ายที่ทับถมกันจนกลายเป็นความด้านชา

“แกอย่าทำให้ฉันต้องอับอายขายหน้าไปมากกว่านี้! รู้ไหมว่าแขกผู้ใหญ่เขาจะมองฉันยังไงที่ลูกสาวหนีหายไปกลางคันแบบนี้” เสี่ยไกรขบกรามแน่นจนเป็นสัน

“ถ้าขืนแกยังพยศไม่เลิก ฉันจะสั่งขังลืมแกไว้ในบ้าน อย่าหวังจะได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีก!”

“ทุกวันนี้ชีวิตของบัว... มันต่างจากโดนขังตรงไหนหรือคะ?”

น้ำเสียงที่ราบเรียบทว่าบาดลึกของลูกสาวทำให้เสี่ยไกรชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโมโหที่หนักกว่าเดิม

“ใยบัว! เดี๋ยวนี้แกชักจะต่อปากต่อคำกับฉันเก่งเกินไปแล้วนะ แกเห็นฉันเป็นพ่อแกอยู่หรือเปล่า!”

“บัวแค่ไม่อยากทะเลาะกับคุณพ่อแล้วค่ะ... มันไม่มีประโยชน์อะไรเลย”ใยบัวตัดบทเสียงเบาหวิว เธอหลับตาลงอย่างอ่อนแรง ไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดกับกำแพงอคติที่พ่อสร้างขึ้นมา

“ดี! เลี้ยงมาจนโต ตั้งใจจะให้ได้ดิบได้ดี แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นเด็กดื้อรั้นไม่รู้จักบุญคุณ!” เสี่ยไกรแค่นเสียงตัดพ้ออย่างใส่อารมณ์ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง

ใยบัวไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไปอีก เธอเพียงแต่หันหน้าหนีไปมองความมืดนอกหน้าต่างตามเดิม หยาดน้ำตาใส ๆ รื้นขึ้นมาคลอที่หน่วยตาอย่างห้ามไม่ได้ ในหัวของเธอกลับนึกถึงดวงตาคมกริบคู่หนึ่งของชายพเนจรคนนั้น... คนที่ดูไม่มีหัวนอนปลายเท้า แต่กลับทำให้เธอรู้สึกสบายใจอย่างประหลาดในช่วงเวลาสั้น ๆ

ถ้าชีวิตของบัวจะต้อยต่ำเหมือนพี่ใบ้คนนั้น... บัวอาจจะมีอิสระมากกว่านี้ก็ได้ใช่ไหม