บทที่ 3 พี่ใบ้

บทที่ 3 พี่ใบ้

นับตั้งแต่ค่ำคืนที่ปะทะคารมกับผู้เป็นพ่อจนใจสลาย ใยบัวก็เลือกที่จะเก็บตัวอยู่แต่ในอาณาเขตของคฤหาสน์รัตนเวช ราวกับนกน้อย เพราะรู้ดีว่ายิ่งดิ้นรน ปัญหาก็ยิ่งรุมเร้าจนเหนื่อยล้าเกินจะรับไหว

เช้าวันนี้อากาศปลอดโปร่ง ใยบัวเดินทอดน่องอยู่ในสวนดอกไม้ที่บานสะพรั่ง มือเรียวสวยเอื้อมไปเด็ดดอกไม้ ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มที่คุ้นตาอยู่ภายนอกรั้วสแตนเลสฉลุลายหนาหนัก ร่างกำยำในชุดมอมแมมของชายเร่ร่อนคนเดิมที่เคยช่วยเธอไว้กำลังนั่งพิงกำแพงปูนเย็นชืดอยู่เพียงลำพัง

“เปิดประตูให้บัวหน่อย...” เธอหันไปสั่งบอดี้การ์ดที่ยืนคุมอยู่หน้าประตูบ้านด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าเด็ดขาด นัยน์ตาสวยที่มักจะอ่อนหวานอยู่เสมอยามนี้กลับวาวโรจน์ขึ้นด้วยความขุ่นเคือง รังสีความดุดันที่สืบทอดมาจากผู้เป็นพ่อแผ่ออกมาจนชายชุดดำต้องก้มหน้าละล่ำละลักปลดล็อกประตูบานใหญ่ให้แต่โดยดี แม้ในใจจะหวั่นเกรงต่อคำสั่งของเสี่ยไกรเพียงใดก็ตาม

“คุณหนูจะออกไปไหนครับ? เสี่ยสั่งไว้ว่า...” หนึ่งในบอดี้การ์ดชักสีหน้าลำบากใจ พยายามอ้างถึงคำสั่งของผู้เป็นนาย

“บัวบอกให้เปิด... ก็คือเปิด” นัยน์ตาสวยกลับฉายแววกร้าวขึ้นด้วยความขุ่นเคือง

ใยบัวสาวเท้าก้าวออกจากประตูรั้วโดยมี ชมพู่ สาวใช้คนสนิทกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามออกมาด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน

“คุณหนูขา จะทำอะไรจ๊ะ? ออกมาข้างนอกแบบนี้ถ้าคุณท่านทราบ ชมพู่หัวขาดแน่ ๆ”

“ตามมาเถอะน่าชมพู่” ใยบัวไม่ฟังคำทัดทาน เธอตรงดิ่งไปยังร่างของชายที่นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น

“พี่ใบ้... ใช่พี่จริง ๆ ด้วย”

ชายร่างใหญ่ในคราบของคนจรค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แววตาคมกริบที่ซ่อนอยู่ใต้เงาผมยุ่งเหยิงฉายแววประหลาดใจครู่หนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความซื่อโง่งม เขารีบพยักหน้าหงึกหงึกพลางใช้นิ้วชี้เข้าหาตัวเองเพื่อยืนยันตัวตน

“พี่มาทำอะไรแถวนี้จ๊ะ? บ้านบัวอยู่ไกลจากภัตตาคารตั้งมาก พี่เดินมาถึงนี่เลยหรือ?” ใยบัวถามด้วยความฉงนใจระคนสงสาร มือเรียวอยากจะเอื้อมไปช่วยปัดฝุ่นที่เกาะตามตัวเขา แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเสียงแหลม ๆ ของชมพู่ดังขัดขึ้น

“คุณหนูเข้าบ้านเถอะค่ะ จะไปเสวนากับคนจรจัดแบบนี้ทำไมก็ไม่รู้ ดูสิคะ เนื้อตัวมีแต่ขี้ดินเดี๋ยวเชื้อโรคก็ถามหาหรอก” ชมพู่ป้องจมูกพลางขยับตัวออกห่างด้วยความรังเกียจ

“ชมพู่! ถ้าจะพูดจาใจแคบแบบนี้ก็เข้าบ้านไปก่อน บัวจะคุยกับพี่เขา” ใยบัวหันไปดุเด็กรับใช้จนอีกฝ่ายหน้าเสีย

“โถ่... คุณหนู”

ใยบัวหันกลับมาหาชายตรงหน้าที่ยังคงทำท่าทางเงอะงะ

“พี่ใบ้หิวไหมจ๊ะ? เดี๋ยวบัวเอาขนมกับน้ำออกมาให้ พี่นั่งรอตรงนี้ก่อนนะ อย่าเพิ่งไปไหนล่ะ”

ไอ้ใบ้พยักหน้าตอบรับด้วยแววตาซาบซึ้งใจ

เขาพลางลูบท้องท่าทางน่าเวทนา ทอดสายตามองคุณหนูผู้อ่อนโยนที่กำลังหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในบ้าน

ใยบัวก้าวเท้าเข้าไปในห้องครัวกว้างขวางของคฤหาสน์รัตนเวช ที่ซึ่งอุปกรณ์เครื่องครัวสแตนเลสแวววับสะท้อนแสงไฟนีออน กลิ่นหอมของเครื่องเทศและอาหาร แต่เธอกลับมุ่งตรงไปยังมุมเตรียมอาหารว่างด้วยความรีบร้อน

“คุณหนู! เข้ามาทำอะไรในนี้จ๊ะ เดี๋ยวเสื้อผ้าสวย ๆ จะเปื้อนหมด” ป้าพร หัวหน้าแม่ครัวเก่าแก่ร้องทักด้วยความตกใจ พลางรีบวางมือจากงานตรงหน้า

“บัวจะมาเตรียมของว่างกับน้ำไปให้คนข้างนอกหน่อยค่ะป้าพร” ใยบัวเอ่ยขณะหยิบถาดกระเบื้องเคลือบออกมาวาง

“คนข้างนอก? อ๋อ... ไอ้คนจรจัดที่นั่งหน้าบ้านนั่นเหรอจ๊ะ?” ป้าพรทำหน้าปั้นปึ่ง

“โถ่คุณหนูขา... ให้เด็กเอาเศษขนมปังหรือข้าวเหลือเมื่อเช้าไปโยนให้ก็พอแล้วมั้งจ๊ะ ไม่เห็นต้องลงมือเองเลย”

ใยบัวชะงักมือที่กำลังคีบขนมไทยจัดใส่จาน เธอหันมาสบตาหัวหน้าแม่ครัวด้วยสายตาที่เรียบเฉยทว่าแฝงความตำหนิ

“เขาเป็นคนนะคะป้าพร ไม่ใช่สุนัขที่จะต้องทานของเหลือ... และเขาก็คือคนที่ช่วยบัวไว้”

คำพูดนั้นทำให้ทั้งห้องครัวตกอยู่ในความเงียบ ชมพู่ที่เดินตามเข้ามาติด ๆ ได้แต่ยืนทำหน้าไม่ถูก ส่วนป้าพรก็หน้าเสียไปถนัดตา

ใยบัวไม่สนใจสายตาเหล่านั้นอีก เธอลงมือจัดเตรียมน้ำเย็นลอยดอกมะลิใส่ขวดแก้ว พร้อมกับตักข้าวสวยร้อน ๆ และกับข้าวที่ดูทานง่ายจัดลงในกล่องอย่างประณีต ความใส่ใจที่เธอทุ่มเทลงไปนั้นไม่ใช่เพียงเพื่อตอบแทนพระคุณ แต่มันคือสิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกว่าชีวิตที่ถูกขีดเส้นไว้นี้ยังมีอิสระที่จะหยิบยื่นความเมตตาให้ใครสักคนได้ตามใจปรารถนา

“ชมพู่... มายกถาดนี้ตามบัวไป”ใยบัวสั่งเสียงเรียบ ก่อนจะถือขวดน้ำเดินนำออกไป ทิ้งให้คนในครัวมองตามด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งไม่เข้าใจในความแม่พระของคุณหนูคนสวย

ขณะที่เดินกลับไปยังประตูรั้ว หัวใจของใยบัวกลับเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด ความอึดอัดที่สะสมมาจากการทะเลาะกับพ่อเริ่มจางหายไปเพียงเพราะความคิดที่ว่า... มีใครคนหนึ่งที่กำลังรอคอยความช่วยเหลือจากเธออยู่ข้างนอกนั่น

ไอ้ใบ้นั่งนิ่งอยู่ริมกำแพงเย็นเยียบ สายตาที่ดูเหม่อลอยคล้ายคนสิ้นหวังแอบลอบสังเกตความเคลื่อนไหวผ่านซี่รั้วสแตนเลส จนกระทั่งบานประตูเล็กเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างบอบบางที่ถือถาดอาหารออกมาด้วยตัวเอง โดยมีสาวใช้หน้ามุ่ยเดินตามหลังมาติดๆ

“พี่ใบ้... รอนานไหมจ๊ะ? บัวเตรียมข้าวกับขนมมาให้แล้วนะ”ใยบัวย่อตัวลงนั่งบนพื้นปูนขัดหยาบฝั่งตรงข้ามกับเขาอย่างไม่ถือตัว กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวสวยร้อนๆ และน้ำลอยดอกมะลิเย็นฉ่ำถูกเลื่อนมาวางตรงหน้าชายพเนจร ชมพู่ที่ยืนอยู่ข้างหลังทำท่าจะท้วงแต่เมื่อเจอสายตาปรามจากเจ้านายสาว เธอก็ได้แต่ฮึดฮัดอยู่คนเดียว

“ทานเลยนะจ๊ะ บัวตั้งใจทำมาให้พี่โดยเฉพาะเลย”ไอ้ใบ้ทำทีเป็นหูตาโตด้วยความดีใจ เขาประคองจานข้าวด้วยมือที่สั่นเทา แล้วเริ่มตักอาหารเข้าปากอย่างรวดเร็วราวกับคนอดอยาก ทว่าในทุกคำที่กลืนลงไป เขาสัมผัสได้ถึงความพิถีพิถันของรสชาติที่ต่างจากอาหารกึ่งสำเร็จรูปที่เขาเคยชิน

“ค่อยๆ ทานนะจ๊ะ เดี๋ยวติดคอ...” ใยบัวยิ้มละมุน แววตาของเธอทอประกายอ่อนโยนอย่างที่เขาไม่เคยเห็นจากใครในแวดวงสีเทาที่เขาคลุกคลี

“จริงสิ... บัวอยากคุยกับพี่ให้รู้เรื่องมากกว่านี้ บัวจะสอนภาษามือง่ายๆ ให้พี่ดีไหมจ๊ะ?”

ไอ้ใบ้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า ‘หงึกหงึก’ แทนคำตอบ

ใยบัวขยับตัวเข้าไปใกล้รั้วมากขึ้น เธอชูนิ้วเรียวสวยขึ้นมาแล้วพับปลายนิ้วลง

“ถ้าพี่อยากบอกว่า ‘ขอบคุณ’ พี่ต้องทำแบบนี้นะจ๊ะ...”เธอทำท่าทางสื่อสารอย่างตั้งใจ ทรวดทรงอวบอิ่มภายใต้ชุดกระโปรงตัวสวยขยับตามจังหวะการเคลื่อนไหวจนไอ้ใบ้ต้องรีบหลบสายตาไปทางอื่น หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะเมื่อต้องมารับบทนักเรียนของคุณหนูผู้แสนดีคนนี้

“ไหน... พี่ลองทำตามบัวสิจ๊ะ”

ชายหนุ่มทำมือไม้เงอะงะ ลอกเลียนท่าทางของเธออย่างช้าๆ มือหนาที่หยาบกร้านของเขาเผลอไปแตะถูกปลายนิ้วเรียวนุ่มของใยบัวเพียงชั่วเสี้ยววินาที ความร้อนผ่าวแล่นจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจของทั้งคู่โดยไม่ได้ตั้งใจ

“เก่งมากจ๊ะพี่ใบ้!” ใยบัวอุทานด้วยความดีใจ ปรบมือเบาๆ ราวเด็กน้อยที่ได้ของเล่นใหม่

“ส่วนอันนี้... แปลว่าดีนะจ๊ะ ถ้าพี่ชอบอะไร พี่ก็ทำแบบนี้”

ไอ้ใบ้มองรอยยิ้มกว้างของคุณหนูที่ดูสดใสกว่าแสงแดดยามเช้า เขายกนิ้วโป้งขึ้นตามที่เธอสอน ทว่าในใจกลับกึกก้องด้วยประโยคที่เขาไม่อาจเอ่ยออกมาได้

‘ไม่ใช่แค่เก่งหรอกคุณหนู... แต่เธอน่ะดีเกินไปสำหรับคนอย่างฉันจริงๆ’