บทที่ 4 ช่วยเหลือ

บทที่ 4 ช่วยเหลือ

นับจากวันแรกที่ชายหนุ่มปริศนาผู้ไร้เสียงมานั่งคอยรับประทานอาหารที่หน้าประตูรั้ว ภาพของ ไอ้ใบ้ร่างมอมแมมที่นั่งสงบเสงี่ยมรอคอยการปรากฏตัวของใครบางคนก็กลายเป็นภาพชินตาของคนในละแวกนั้น และเหนือสิ่งอื่นใด คุณหนูใยบัว แก้วตาดวงใจของบ้านก็มักจะติดสอยห้อยตามมาด้วยสำรับอาหารกับขนมหวานรสเลิศเสมอ

ทว่า... ท่ามกลางสายตาเอ็นดูของคุณหนู กลับมีสายตาคมกริบแฝงแววรังเกียจจากเหล่าบอดี้การ์ดร่างยักษ์ที่คอยเฝ้าประตูอยู่ตลอดเวลา

“ไปเสียให้พ้น! อย่ามานั่งขวางหูขวางตาแถวนี้ ไอ้ใบ้!”เสียงตวาดกร้าวของบอดี้การ์ดหนุ่มดังขึ้นพร้อมกับท่าทางขับไล่ไสส่งชายสติไม่สมประกอบที่นั่งคุดคู้ข้างกำแพง

“แบ... แบ้...”ชายหนุ่มคนยากพยายามส่งเสียงในลำคอที่ฟังไม่ได้ศัพท์ มือหยาบกร้านโบกไปมาเป็นเชิงปฏิเสธ เขาไม่ได้อยากสร้างความเดือดร้อน เพียงแต่อยากรอพบนางฟ้าของเขาเพียงชั่วครู่เท่านั้น

“คุณหนูไม่อยู่ บอกให้ไปไงวะ! อยากเจ็บตัวหรือไง!”เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังนิ่งเฉย บอดี้การ์ดคนเดิมจึงขยับเข้าใกล้ หมายจะใช้กำลังบีบบังคับ

“หยุดเดี๋ยวนี้นะคะ!”เสียงหวานที่ทรงอำนาจดังขัดขึ้นเสียก่อน ใยบัวก้าวฉับ ๆ ออกมาจากประตูรั้ว ใบหน้าสวยนวลลออบัดนี้บึ้งตึงด้วยความไม่พอใจ เธอตรงเข้าขวางหน้าระหว่างลูกน้องของตนกับชายไร้บ้านทันที

“ห้ามใครไล่พี่ใบ้เด็ดขาด บัวบอกแล้วใช่ไหมว่าเขาเป็นแขกของบัว”

“แต่คุณหนูครับ... จะไปสงสารมันทำไม ตัวมันทั้งเหม็นทั้งสกปรก รังแต่จะทำให้บ้านคุณท่านสกปรกเปล่า ๆ” หนึ่งในบอดี้การ์ดพยายามอธิบาย

“พวกพี่นั่นแหละที่สกปรก!” ใยบัวสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความอัดอั้น

“จิตใจพวกพี่ต่างหากที่ต่ำต้อย คนตกทุกข์ได้ยากมาขอความช่วยเหลือแท้ ๆ แทนที่จะมีน้ำใจสงสาร กลับผลักไสไล่ส่งราวกับเขาไม่ใช่คน”

คำตำหนิที่ออกมาจากปากคุณหนูผู้แสนอ่อนโยนทำให้เหล่าชายฉกรรจ์ถึงกับหน้าถอดสี พวกเขาต่างก้มหน้ามองพื้นอย่างสำนึกผิด

“ขอโทษครับคุณหนู...”

ใยบัวไม่สนใจเสียงขอโทษเหล่านั้น เธอรีบหันไปหาคนที่นั่งกองอยู่บนพื้น มือเรียวขาวราวกับสลักจากหยกยื่นไปประคองต้นแขนที่เปื้อนฝุ่นของชายหนุ่มอย่างไม่นึกรังเกียจ

“พี่ใบ้ เป็นอะไรไหมจ้ะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ดวงตาที่เคยหม่นแสงกลับเป็นประกายวาบขึ้นชั่วครู่

ก่อนจะรีบส่ายหน้าเป็นระวิง “แบ... แบ้...” เขาสื่อสารผ่านแววตาว่าเขาไม่เป็นไร และไม่อยากให้เธอต้องขุ่นเคืองใจเพราะเขา

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้วจ้ะ มากับบัวเถอะ เข้าไปข้างในกัน”หญิงสาวจูงมือพาเขาเดินเข้าสู่เขตบ้าน ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนงานคนอื่นๆ

“อ๊ะ... แบ แบ้...”ชายหนุ่มขืนตัวไว้เล็กน้อย พลางชี้มือชี้ไม้ไปรอบๆ คล้ายจะถามว่า

‘จะพาคนอย่างเขาเข้าไปข้างในเหรอ’

ใยบัวชะงักเท้าแล้วหันมาส่งยิ้มละไม

“พี่จะถามบัวใช่ไหม ว่าจะพาไปไหน”

ชายหนุ่มพยักหน้าหงึกๆ ทันที

“พี่ใบ้อยากทำงานไหมจ้ะ?”

คำถามนั้นทำให้ดวงตาของไอ้ใบ้เบิกกว้าง

“บัวอยากให้พี่มาเป็นคนสวนที่บ้านบัว พี่มีที่พัก มีข้าวทุกมื้อ และมีงานทำ... พี่ตกลงไหม?”

“แบ้! แบ้!”เขาพยักหน้ารัวๆ จนผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงกระจายออก ความดีใจล้นปรี่ฉายชัดออกมาจากสีหน้าจนใยบัวอดหัวเราะน้อย ๆ ไม่ได้

“คุณหนูคะ! พามันเข้ามาทำไมกันจ๊ะเนี่ย!”

เสียงของชมพู่สาวใช้คนสนิทที่เพิ่งเดินตามมาถึง ร้องทักขึ้นด้วยความตกใจ

“ชมพู่... ทำไมพูดจาไม่น่ารักเลยเรียกพี่เขาดี ๆ สิ” ใยบัวปรามเสียงเรียบ

“โธ่... คุณหนูขา ถ้าคุณท่านทราบเข้า มีหวังได้โกรธจนบ้านแตกแน่ ๆ ที่คุณหนูเอาคนสติไม่ดีเข้าบ้านแบบนี้” ชมพู่ยังคงทัดทานด้วยความเป็นห่วง

“เรื่องคุณพ่อ บัวจะเป็นคนคุยเอง ชมพู่ไม่ต้องห่วงหรอก”ใยบัวตัดบท ก่อนจะหันไปสั่งความด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“ชมพู่ ไปหาซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้ที เอาที่สะอาดและใส่สบายนะ”

“คุณหนูจ๋า...”

“ไปเดี๋ยวนี้ค่ะ... ถ้าคุณพ่อบ่น บัวจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง”เมื่อเห็นสายตาของคนเป็นนาย ชมพู่ก็ได้แต่ถอนใจยาว

“ได้จ้ะ ๆ ชมพู่จะรีบไปจัดการให้เดี๋ยวนี้เลย”

ใยบัวหันกลับมาส่งยิ้มให้สมาชิกใหม่ของบ้าน

“ไปจ้ะพี่ใบ้ เดี๋ยวบัวจะพาไปดูห้องพักนะ”ในจังหวะนั้นเอง ไม่มีใครทันสังเกตเห็นแววตาของไอ้ใบ้ที่มองตามแผ่นหลังบางของคุณหนูใยบัว... มันไม่ใช่สายตาของคนสติไม่ดี แต่มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

.

.

เวลาล่วงเลยไปเกือบชั่วโมงที่ ใยบัวนั่งเฝ้ารออยู่บนม้านั่งไม้ใต้ร่มต้นใหญ่หน้าเรือนพักคนงาน กลิ่นหอมเย็นระรื่นของดอกไม้ลอยล้อไปกับสายลมยามบ่าย ทว่าหัวใจของเธอกลับไม่ได้สงบไปตามบรรยากาศ สายตาคู่สวยจดจ่ออยู่เพียงประตูไม้เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกกึ่งคาดหวังกึ่งกังวล

จนกระทั่งเสียงบานพับประตูดังเอียดอ๊าดแผ่วเบา... และร่างสูงสง่าที่ก้าวพ้นขอบประตูออกมาใยบัวถึงกับลมหายใจสะดุดกึก มือเรียวที่ถือผ้าเช็ดหน้าผืนบางเผลอกำแน่นจนยับย่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความทึ่ง... เพราะชายตรงหน้าไม่ใช่คนจรมอมแมมในความทรงจำอีกต่อไป

ภายใต้เสื้อยืดสีขาวเรียบกริบและกางเกงผ้าเนื้อดีที่ชมพู่ไปหาซื้อมาให้ ร่างกายของไอ้ใบ้กลับดูดีกว่าที่เธอจินตนาการไว้หลายเท่าตัว ช่วงไหล่ของเขาหนาตั้งตรงรับกับแผ่นอกกว้างที่ดูแข็งแกร่งประหนึ่งรูปสลักหิน ผิวพรรณที่เคยเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบไคลบัดนี้สะอาดสะอ้าน รอยแผลเป็นจางๆ บางจุดบนท่อนแขนไม่ได้ทำให้เขาดูน่ากลัว แต่มันกลับเสริมให้ดูมีเสน่ห์ดุดันอย่างประหลาด

แต่สิ่งที่ทำให้ใยบัวถึงกับนิ่งงันไปที่สุด คือใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ความมอมแมมนั้น...เมื่อไร้ซึ่งผมเผ้ายุ่งเหยิงมาปรกคลุม เครื่องหน้าคมเข้มก็ฉายชัดราวกับภาพวาด สันกรามหนาได้รูปรับกับจมูกโด่งคมเป็นสันดุจคนมีเชื้อสายดี ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นดูนิ่งลึกราวกับมหาสมุทรที่ยากจะหยั่งถึง มันไม่ใช่แววตาของคนสิ้นไร้ไม้ตอก แต่มันเปี่ยมไปด้วยพลังบางอย่างที่ทำให้เธอเผลอใจสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

“พี่... พี่ใบ้?”ใยบัวพึมพำเรียกชื่อเขาแผ่วเบาราวกับละเมอ เธอไม่แน่ใจนักว่าคนตรงหน้าคือคนเดียวกับชายผู้น่าสงสารที่เธอนำกลับบ้านมาจริงหรือ

ชายหนุ่มชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นท่าทีตะลึงลานของหญิงสาว เขาดูจะรู้ตัวว่ารูปลักษณ์ของตนอาจดูดีเกินกว่าฐานะที่เขาสวมบทบาทอยู่ ไอ้ใบ้รีบกระพริบตาถี่ๆ ก่อนจะแสร้งยกมือขึ้นเกาหัวท่าทางเงอะงะเหมือนเดิม เพื่อเรียกสติและซ่อนเร้นตัวตนที่แท้จริงเอาไว้ภายใต้ท่าทางซื่อๆ

“อ่ะ... แบ้...”

เขาส่งเสียงอู้อี้ในลำคอพลางก้มมองเสื้อผ้าใหม่ของตัวเองแล้วยิ้มซื่อส่งให้เธอ ทว่าในจังหวะที่ดวงตาคมสบเข้ากับดวงตาหวานซึ้งของใยบัวโดยตรง เขากลับเป็นฝ่ายที่ต้องนิ่งงันไปเสียเอง เมื่อเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังจ้องมองเขาด้วยความตื่นเต้นและเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด แก้มใสของเธอเริ่มซับสีระเรื่อน่ารักเสียจนเขาต้องรีบเบือนหน้าหนี

‘คุณหนู... อย่าจ้องแบบนั้นสิ เดี๋ยวผมก็หลุดมาดจนได้หรอก’ เขาคร่ำครวญอยู่ในใจพยายามสะกดกั้นจังหวะหัวใจที่เริ่มเต้นผิดปกติ

“พี่ใบ้... พี่หล่อจังเลยจ้ะ”ใยบัวโพล่งออกมาตามความรู้สึกลึก ๆ โดยไม่ทันระวังตัว ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปากแน่นเมื่อรู้ตัวว่าพูดอะไรที่น่าอายออกไป ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงใบหู

“เอ่อ... บัวหมายถึง พี่ดูสะอาดสะอ้านขึ้นมากเลยจ้ะ ดูสิ... ดูเหมือนเป็นคนละคนเลยจริง ๆ นะ”เธอรีบแก้ตัวพัลวันพร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่แสนบริสุทธิ์

รอยยิ้มนั้นกระทบเข้ากับหัวใจของชายหนุ่มอย่างจัง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มตีรวน ยิ่งเธอหยิบยื่นความจริงใจและความเมตตาให้เขามากเท่าไหร่ กำแพงในใจที่เขาพยายามสร้างไว้ก็ดูเหมือนจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อเพียงเพราะรอยยิ้มเดียวของเธอ