Compartir

บทที่ 6

Autor: เชอร์ลีย์
พอมองดูไฟล์บันทึกเสียงที่สมบูรณ์ในมือถือ ฉันก็กดส่งต่อให้ร็อกโกและพ่อแม่ของฉันด้วยปุ่มเดียว

ในเวลาเดียวกัน ฉันยังส่งไฟล์สำรองไปให้ที่ปรึกษาและหัวหน้ามาเฟียกลุ่มย่อย ทุกคนในตระกูล

คลิปเสียงนั้นบันทึกทุกคำพูดของโซเฟียไว้อย่างชัดเจนว่า

“ทั้งการผลักตกจากที่สูงครั้งนั้น แล้วก็ ‘ยาบำรุง’ ผสมยาพิษพวกนั้น ทั้งหมดคือผลงานของฉันเอง”

“พอพี่ตายไป ฉันก็จะกลายเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวข้างกายร็อกโก”

หลังจากนั้นฉันก็ถอดซิมการ์ดออกจากเครื่อง และปิดช่องทางการติดต่อทุกอย่าง

ในช่วง 20 ชั่วโมงสุดท้ายที่ชีวิตกำลังจะมอดไหม้ไป ในที่สุดฉันก็ได้ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่สักที

ตอนนี้ ฉันเพียงแยากจะเดินไปตามเส้นทางสุดท้ายบนโลกใบนี้อย่างสงบ

ท้องฟ้ามืดสนิทลงแล้ว แสงไฟนีออนนอกมอเตอร์เวย์ส่องประกายระยิบระยับจนแสบตา

ฉันพาร่างกายที่อ่อนแอเดินออกจากห้อง มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารของโรซ่า

ที่นั่นคือสถานที่แห่งเดียวในโลกใบนี้ที่ยังยินดีต้อนรับฉัน

หลังจากเดินมาสิบกว่านาที ในที่สุดฉันก็มาถึงร้านอาหารเล็กๆ แห่งนั้น

ฉันมองผ่านหน้าต่างเห็นโรซ่ากำลังเช็ดโต๊ะ ท่าทางของเธอดูอ่อนโยนและจดจ่อ

“คุณป้าโรซ่าคะ” ฉันผลักประตูเข้าไปเบาๆ

เธอเงยหน้าขึ้นมาเห็นฉัน สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นกังวลทันที “แคลร์? เป็นอะไรไปลูก? ทำไมหน้าซีดขนาดนี้”

“หนู... ขออยู่ที่นี่สักพักได้ไหมคะ?”

“ได้แน่นอนสิจ๊ะ นั่งพักก่อน” โรซ่าวางผ้าขี้ริ้วในมือลงทันที “หนูดูเพลียมากเลย เดี๋ยวป้าไปต้มซุปให้กินนะ”

เธอไม่ได้ซักไซ้อะไรเพิ่มเติม เพียงแต่เตรียมอาหารให้ฉันอย่างเงียบๆ

ความใจดีที่ไม่มีเงื่อนไขแบบนี้ทำให้ตาของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง

โรซ่ายกซุปร้อนๆ มาให้ ในน้ำซุปมีผักสดๆ ใส่มาด้วย

“ดื่มซะนะลูก มันจะทำให้หนูรู้สึกดีขึ้น”

ฉันจิบซุปทีละนิด ของเหลวอุ่นๆ ช่วยให้ร่างกายที่เย็นเฉียบของฉันเริ่มอุ่นขึ้นบ้าง

“ลูกจ๊ะ ทำไมหนูไม่กลับบ้านล่ะ?” โรซ่าถามเบาๆ

“หนูไม่มีบ้านแล้วค่ะ” ฉันตอบอย่างนิ่งๆ “พวกเขาไม่ต้องการหนูแล้ว”

โรซ่ามองฉันด้วยความสงสาร “ป้ายังไม่เคยบอกหนูเลย ป้าเองก็เคยมีลูกสาวคนหนึ่ง อายุรุ่นราวคราวเดียวกับหนูนี่แหละ”

“แกถูกลูกหลงจากเหตุยิงกันกลางถนน จนเสียชีวิต”

“ถ้าแกยังอยู่ ป่านนี้คงจะสวยเหมือนกับหนู”

เธอยื่นมือมาลูบผมของฉันเบาๆ เหมือนที่แม่คอยปลอบลูก

“แคลร์ หนูยอมให้ป้าดูแลหนูไหม? ถือซะว่า... ถือซะว่าเป็นสิ่งที่ป้ายังพอจะทำให้ลูกสาวได้”

ฉันควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ น้ำตาออกมาเหมือนเขื่อนแตก

หลายปีมานี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันสัมผัสได้ถึงความรักจากแม่ที่แท้จริง

ไม่ใช่เพราะฉันแข็งแกร่งแค่ไหน ไม่ใช่เพราะฉันทำผลประโยชน์อะไรให้ตระกูลได้

แต่มันคือความรักความห่วงใยที่บริสุทธิ์และไม่มีเงื่อนไข

“มาเถอะ ไปพักผ่อนที่ห้องข้างหลังกัน” โรซ่าพยุงฉันลุกขึ้น

บ้านเล็กๆ ของเธอเรียบง่ายมาก แต่มันกลับอบอุ่นเหลือเกิน

บนผนังมีรูปถ่ายลูกสาวของเธอ เป็นเด็กสาวที่มีรอยยิ้มสดใส

โรซ่าช่วยฉันเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงที่สะอาด แล้วค่อยๆ หวีผมให้ฉันอย่างเบามือ

“ผมของหนูสวยจัง เหมือนแสงจันทร์ในคืนนี้เลย” เธอพูดอย่างอ่อนโยน

ฉันเอนหัวพิงไหล่เธอ สัมผัสถึงความรู้สึกปลอดภัยที่ไม่เคยได้รับมาก่อน

ความเจ็บปวดตามร่างกายดูเหมือนจะทุเลาลงบ้างแล้ว

“คุณป้าโรซ่าคะ ขอบคุณมากค่ะ”

“อย่าพูดจาเหลวไหลเลยลูก” เสียงของเธอสั่นเครือ “หนูต่างหากที่ทำให้ป้านึกถึงความรู้สึกของการเป็นแม่”

ฉันหลับตาลง สติเริ่มพร่าเลือน

ไฟแห่งชีวิตกำลังมอดดับลงทีละนิด แต่หัวใจของฉันกลับสงบนิ่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

อย่างน้อยในวาระสุดท้าย ก็ยังมีคนที่รักฉันจริงๆ

ฉันได้ยินเสียงโรซ่ากระซิบเบาๆ “ขอบคุณนะลูก ที่ทำให้ป้านึกถึงลูกสาวตัวน้อยของป้า...”

ฉันอยากจะขานรับเธอ แต่ไม่มีแรงแม้แต่จะพูดแล้ว

ฉันเพียงรู้สึกว่าร่างกายเบาหวิวขึ้นเรื่อยๆ

ชีวิตกำลังหลุดลอยไปจากร่างที่แตกสลายนี้
Continúa leyendo este libro gratis
Escanea el código para descargar la App

Último capítulo

  • ปฏิเสธฉัน 99 ครั้ง ก่อนจะอ้อนวอนทั้งน้ำตา   บทที่ 12

    สามวันผ่านไปโซเฟียนอนขดตัวอยู่ที่มุมห้องขังใต้ดิน ตามร่างกายเต็มไปด้วยคราบสกปรกและความเปียกชื้นเธอนอนคุดคู้อยู่ในมุมนั้น และในที่สุดก็นึกถึงไพ่ตายใบสุดท้ายออกตอนนี้ตระกูลฟาลโคนีได้สูญเสียภรรยาของเจ้าพ่อมาเฟียไป ซึ่งในโลกมาเฟียถือเป็นลางร้าย และขวัญกำลังใจของคนในตระกูลก็กำลังตกต่ำถึงขีดสุดส่วนเธอ คือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่มีความสามารถคู่ควรกับตำแหน่งนี้ และสามารถเป็นมือขวาที่แข็งแกร่งคอยสนับสนุนร็อกโกได้ดังนั้น เธอจึงแสร้งทำเป็นอ่อนแอต่อหน้าคนคุมขัง"ฉันรู้ว่าตอนนี้ร็อกโกเกลียดฉัน แต่ช่วยบอกความจริงข้อหนึ่งกับเขาด้วย""ตระกูลฟาลโคนต้องการนายหญิงที่แข็งแกร่งเพื่อยึดเหนี่ยวจิตใจคนและฟื้นฟูขวัญกำลังใจ""และฉัน คือคนเดียวที่จะช่วยร็อกโกได้""ฉันยินดีจะใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อไถ่บาป แต่ขอโอกาสให้ฉันได้ทำประโยชน์เพื่อตระกูลด้วยเถอะ"แต่เมื่อร็อกโกปรากฏตัวที่หน้าห้องขัง ในแววตาของเขากลับมีเพียงความเกลียดชังที่เย็นชาเขาไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย และยิ้มออกมาพร้อมแฉความทะเยอทะยานของเธอ"จนถึงตอนนี้ยังจะวางแผนอีกเหรอ? โซเฟีย คุณคิดจริงๆ เหรอว่าผมจะดูไม่ออกว่าคุณคิดอะไร?""คุณฆ่าภรรยาของ

  • ปฏิเสธฉัน 99 ครั้ง ก่อนจะอ้อนวอนทั้งน้ำตา   บทที่ 11

    ในขณะที่ร็อกโกกำลังโอบกอดร่างไร้วิญญาณของแคลร์ร้องไห้อย่างเจ็บปวด ประตูวิลล่าก็ถูกผลักเปิดออกโซเฟียเดินก้าวย่างอย่างเริงร่าเข้ามา ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มพอใจเหมือนเช่นทุกวันเธอไม่รู้เลยสักนิดว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง“ร็อกโก ฉันกลับมาแล้วค่ะ!” เธอเรียกเสียงหวานหยดย้อย เตรียมจะโผเข้าอ้อมกอดของเขาเหมือนอย่างเคย“การประชุมกับที่ปรึกษาวันนี้ราบรื่นมากเลยค่ะ ฉันโน้มน้าวให้เขาสนับสนุนฉันได้แล้ว...”“จริงด้วย เมื่อวานซืนฉันเห็นพี่แคลร์ด้วยนะคะ”“เธอไปคลุกคลีอยู่กับพวคนพเนจรแถวชายขอบเขตอิทธิพล ไม่ยอมมาช่วยจัดการงานของตระกูลตั้งหลายวันแล้ว”“ร็อกโก อย่าโกรธพี่แคลร์มากเลยนะคะ”“เธออาจจะแค่คิดไม่ตกชั่วคราว คุณแค่สั่งสอนเธอเล็กๆ น้อยๆ ก็พอแล้วค่ะ...”ยังไม่ทันขาดคำร็อกโกก็ผุดลุกขึ้นยืนทันที แล้วตบเข้าที่ใบหน้าของเธออย่างแรงโซเฟียที่ไม่ได้ตั้งตัวถูกแรงนั้นซัดจนกระเด็นไปกระแทกกำแพงอย่างจังเธอพยุงไหล่ที่บาดเจ็บด้วยความเจ็บปวด ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อ“ร็อกโก... คุณเป็นอะไรไปคะ?”ดวงตาของร็อกโกลุกโชนด้วยความโกรธแค้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“เสียแรงที่ตระกูลฟาลโคนฟูมฟักเลี

  • ปฏิเสธฉัน 99 ครั้ง ก่อนจะอ้อนวอนทั้งน้ำตา   บทที่ 10

    ท่ามกลางบรรยากาศที่จมดิ่งอยู่กับความโศกเศร้า จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของแคลร์ก็ดังขึ้นตอนแรก แอนโธนีคิดว่าเป็นพวกโทรศัพท์เสนอขายของทั่วไปแต่หลังจากฟังไปได้ไม่กี่วินาที เขาก็เปิดลำโพงด้วยมือที่สั่นเทา“สวัสดีครับคุณแคลร์ ไม่ทราบว่าหลุมศพที่คุณจองไว้ยังต้องการอยู่ไหมครับ? ตอนนี้เพียงแค่ชำระเงินมัดจำ 5% เราจะดำเนินการรักษาโควตาไว้ให้คุณต่อไปครับ คุณแคลร์ครับ? คุณแคลร์?”เมื่อได้ยินคำว่า "หลุมศพ" ลมหายใจของร็อกโกก็หยุดชะงักไปในทันที“ที่แท้วันนั้นฉันไม่ได้หูฝาดไปเอง แคลร์เตรียมเรื่องงานศพของตัวเองไว้ตั้งแต่ตอนที่เธอไปขอหย่าแล้ว”เสียงของร็อกโกสั่นเครือจนแทบจะพูดไม่เป็นประโยค“เธอพูดเรื่องหลุมศพต่อหน้าผม แต่ผม... ผมกลับไปด่าว่าเธอกำลังแช่งตัวเอง”แอนโธนีและลิลี่ต้องช่วยกันพยุงกันและกันไว้ ถึงจะพอหยัดยืนอยู่ได้ในที่สุดพวกเขาก็ได้ตระหนักว่า แคลร์ไม่เคยโกหกเลย เธอรู้ตัวว่ากำลังเดินไปสู่ความตายจริงๆแต่ว่าพวกเขากลับปฏิเสธเสียงขอความช่วยเหลือครั้งสุดท้ายของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าลิลี่สะกดกลั้นความแตกสลาย แล้วคว้าโทรศัพท์มาพูดกับปลายสายว่า“หลุมศพนั้นฉันเอา เก็บไว้ให้ฉัน! เอาที่ที่ดีที่สุด แพ

  • ปฏิเสธฉัน 99 ครั้ง ก่อนจะอ้อนวอนทั้งน้ำตา   บทที่ 9

    โรซ่าไม่พูดอะไร เธอพาพวกเขาเดินทะลุร้านอาหาร และผลักประตูห้องเล็กๆ ด้านหลังออกเมื่อสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือร่างไร้วิญญาณที่ถูกคลุมด้วยผ้าขาว ร็อกโกและพ่อแม่ของแคลร์ต่างก็นิ่งอึ้งไปอากาศรอบตัวพลันจับตัวแข็งทื่อในชั่วพริบตา“หมายความว่ายังไง! แกพาพวกเรามาที่นี่ทำไม? ล้อเล่นอะไรอยู่!”เสียงของร็อกโกสั่นเครือ มันคือลางสังหรณ์อันเลวร้ายที่รุนแรงมหาศาลเขาพุ่งไปข้างหน้าด้วยความโกรธ แล้วกระชากผ้าขาวออกอย่างแรงเมื่อได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น โลกทั้งใบของเขาก็พังทลายลงนั่นคือแคลร์ ภรรยาของเขาเธอนอนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดูสงบราวกับเพียงแค่หลับไป มุมปากยังมีรอยยิ้มจางๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็นราวกับว่าในที่สุดเธอก็หลุดพ้นจากความเจ็บปวดทั้งปวงเสียทีแต่เธอจะไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีกแล้วความคิดของเขาหายไปในทันที ความเจ็บปวดฟาดกระหน่ำลงสู่ส่วนลึกของหัวใจราวสายฟ้าผ่าความเจ็บปวดนี้รุนแรงกว่าแผลถูกยิงนับพันนับหมื่นเท่า ราวกับมีคนใช้มีดที่คมที่สุดค่อยๆ เฉือนหัวใจเขาออกเป็นชิ้นๆ"เจ้าพ่อมาเฟีย" ผู้ทรงอิทธิพลพังทลายลงในวินาทีนี้ เขายืนแทบไม่อยู่“แคลร์... ลูกแม่... ลูกรักของแม่...”ลิลี่โผเข้าหาข้

  • ปฏิเสธฉัน 99 ครั้ง ก่อนจะอ้อนวอนทั้งน้ำตา   บทที่ 8

    โซเฟียกำลังรื้อหาบางอย่างในห้องอย่างลนลาน ภายในห้องมีเสียงขวดและกระปุกต่างๆ ล้มระเนระนาดดังออกมาเธอรีบร้อนเปิดลิ้นชักทุกใบและรื้อค้นทุกกล่อง ทั้งใต้โต๊ะเครื่องแป้ง ใต้เตียง และมุมตู้เสื้อผ้า...ท่าทางของเธอดูตื่นตระหนกเหมือนกระต่ายที่กำลังขวัญเสีย เหงื่อเย็นๆ ผุดเต็มหน้าผากหาอยู่ตั้งนาน แต่เธอก็ยังไม่เจอของที่ต้องการ“โซเฟีย คุณหาอะไรอยู่เหรอ?” เสียงของร็อกโกเย็นเยียบราวกับห้องน้ำแข็งโซเฟียหันกลับไปมองทันที เมื่อเห็นร็อกโกนิ่งยืนอยู่หน้าประตู เธอก็ตกใจจนตัวสั่น“ฉัน...” เสียงของเธอสั่นเครือ “รู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ เลยกำลังหายาแก้แพ้อยู่”“ใช่ขวดนี้ไหม?”ร็อกโกค่อยๆ ชูขวดพลาสติกสีขาวขนาดเล็กขึ้นมา มันคือสิ่งที่เขาค้นเจอในบ้านก่อนที่เธอจะกลับมาโซเฟียหน้าซีดเผือดลงในพริบตาด้วยความตึงเครียดเธอรู้ดีกว่าใครว่านั่นไม่ใช้ยาแก้แพ้ แต่มันคือสารระคายเคืองผิวชนิดพิเศษที่เธอใช้สร้างอาการแพ้ปลอมๆ ขึ้นมาและหากหมอที่ดีที่สุดของตระกูลวิเคราะห์ส่วนประกอบของมันอย่างละเอียดลออล่ะก็ เธอจบเห่แน่“ชะ... ใช่ค่ะ” เธอตอบตะกุกตะกัก เสียงเบาราวกับเสียงยุง“โซเฟีย ร่างกายคุณอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก

  • ปฏิเสธฉัน 99 ครั้ง ก่อนจะอ้อนวอนทั้งน้ำตา   บทที่ 7

    [มุมมองของร็อกโก]ภายในห้องโถงประชุมของตระกูลฟาลโคน ร็อกโกกำลังประชุมกับเหล่าหัวหน้ามาเฟียแก็งย่อยเพื่อหารือเกี่ยวกับปัญหาความขัดแย้งเรื่องเขตอิทธิพลกับตระกูลศัตรูทันใดนั้น โทรศัพท์เครื่องที่เข้ารหัสของเขาก็ดังแจ้งเตือนขึ้นมามันคืออีเมลเข้ารหัสที่ส่งมาจากแคลร์“ลูกไม้เม็ดไหนอีกละเนี่ย” เขาเปิดดูอย่างรำคาญใจ แต่ในใจลึกๆ กลับรู้สึกโล่งอกที่ได้รับข่าวคราวของแคลร์เสียทีเธอคงจะทนไม่ไหวแล้ว และส่งข้อความมาขอสงบศึกเพื่อกลับมาหาเขาแน่ๆแต่เมื่อคลิปเสียงเริ่มเล่น ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงในพริบตาเสียงของโซเฟียดังกังวานออกมาอย่างชัดเจ “ตั้งแต่อายุ 12 ฉันก็เริ่มผสมยาพิษเรื้อรังลงในอาหารเสริมของพี่...”“รวมถึงการผลักแกตกจากที่สูงครั้งนั้นด้วย ทั้งหมดคือผลงานของฉันเอง...”“การที่ได้เห็นพี่อ่อนแอลงไปทุกวันๆ มันทำให้ฉันมีความสุขจนแทบบ้า...”คลิปเสียงจบลง ห้องประชุมทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้าเหล่าหัวหน้ามาเฟียกลุ่มย่อยต่างมองหน้ากันไปมาด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออกร็อกโกรู้สึกเพียงว่า หัวใจของเขาเหมือนมีบางอย่างขาดหายไป และความรู้สึกนี้ก็เกี่ยวข้องกับสิ่งที่แคลร์ต้องเผชิญเ

Más capítulos
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status