Short
การทรยศของคนรัก

การทรยศของคนรัก

By:  หอยทากCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
11Chapters
5.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

จิ้นซิวเหยียน คนรักของฉัน เขารักฉันเข้ากระดูกดำ ทุกคนต่างพูดว่าเขาคือสามีตัวอย่าง แต่เขากลับนอกใจฉันถึงสามครั้ง ครั้งแรก เมื่อสามปีก่อน เสิ่นอัน เพื่อนของเขาตายเพื่อช่วยชีวิตเขาไว้ จิ้นซิวเหยียนปิดบังฉัน แล้วไปจดทะเบียนสมรสกับเย่เมิ่งชิว แฟนสาวของเสิ่นอัน เมื่อฉันใจสลายและเตรียมจะจากไป เขาก็รีบส่งผู้หญิงคนนั้นไปต่างประเทศทันทีในคืนนั้น แล้วคุกเข่าอ้อนวอนอยู่ตรงหน้าฉัน “อวิ๋นซาน เสิ่นอันตายเพื่อผม ผมต้องดูแลภรรยาม่ายของเขา ทะเบียนสมรสนั่นเป็นแค่หลักประกันที่ผมให้เมิ่งชิว รอให้ผมแก้แค้นให้เสิ่นอันเสร็จ ผมจะหย่ากับเธอทันที! คนที่ผมรักมีแค่คุณคนเดียว!” ครั้งนั้น ฉันให้อภัยเขา ปีถัดมา จิ้นซิวเหยียนประกาศในงานแถลงข่าวต่อหน้าสาธารณชน แต่งตั้งให้เย่เมิ่งชิวมีฐานะนายหญิง เขาอธิบายกับฉันว่า “เมิ่งชิวเป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลเย่ซึ่งเป็นมาเฟีย เราสองตระกูลร่วมมือกันก็เพื่อแก้แค้นให้เสิ่นอัน! ผมตกลงกับเธอไว้แล้วว่ารอให้จัดการศัตรูเสร็จ ผมจะหย่ากับเธอแล้วรีบแต่งงานกับคุณทันที!” ฉันก็ยังเชื่อเขาอีกครั้ง หนึ่งปีก่อน เขาถูกวางยาในงานเลี้ยงจนพลาดไปมีความสัมพันธ์กับเย่เมิ่งชิวตลอดทั้งคืน เขาปิดบังเรื่องนี้มาตลอด จนกระทั่งครึ่งเดือนก่อน ฉันบังเอิญไปเห็นเขาพาเย่เมิ่งชิวไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาล ถึงได้รู้ความจริง เขาก้มหน้าไม่กล้าสบตาฉัน พลางอธิบายเสียงแผ่วเบา “อวิ๋นซาน มันเป็นแค่อุบัติเหตุ รอให้เธอคลอดลูกแล้ว ผมจะรีบส่งเธอไปทันที ส่วนลูกจะให้พ่อแม่ผมช่วยดูแล พวกเขาทั้งคู่จะไม่มีวันมาปรากฏตัวต่อหน้าคุณอีก!” จิ้นซิวเหยียนใช้ความรักเป็นข้ออ้าง ทำให้ฉันยอมอ่อนข้อให้ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเราไม่มีอนาคตร่วมกันอีกต่อไป ถึงเวลาที่ฉันต้องไปแล้ว

View More

Chapter 1

บทที่ 1

“ซิวเหยียน...”

เสียงร้องตกใจของเย่เมิ่งชิวดังมาจากด้านหลัง เธอกุมท้องตัวเอง พร้อมกับแสดงสีหน้าเจ็บปวด

ร่างของจิ้นซิวเหยียนแข็งทื่อ เขาผลักฉันออกไปตามสัญชาตญาณ แล้วหันไปอุ้มเย่เมิ่งชิวขึ้นมา

ฉันไม่ทันระวังจึงถูกผลักจนเซถลา ไหล่กระแทกเข้ากับผนังอย่างแรง เจ็บจนน้ำตาซึม

จิ้นซิวเหยียนปลอบเย่เมิ่งชิว แล้วพูดกับฉันอย่างร้อนรนว่า

“อวิ๋นซาน อาการของเมิ่งชิวค่อนข้างด่วน ผมจะพาเธอไปหาหมอ คุณกลับไปก่อนนะ เดี๋ยวผมจะค่อย ๆ อธิบายให้คุณฟังทีหลัง!”

เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง อุ้มเย่เมิ่งชิววิ่งเข้าไปในห้องพยาบาล พร้อมกับตะโกนเรียกหาหมอ

ฉันพิงผนัง น้ำตายิ่งไหลพรากมากขึ้น

บุญคุณที่ต้องทดแทน สถานะนายหญิงที่ประกาศต่อหน้าสาธารณชน ไหนจะลูกของพวกเขาอีก จิ้นซิวเหยียน คุณไม่มีวันสลัดเย่เมิ่งชิวทิ้งได้แล้ว

แล้วเราจะไปมีอนาคตร่วมกันได้อย่างไร?

ฉันใช้มือก่ายผนัง ค่อย ๆ เดินออกจากโรงพยาบาล แล้วขึ้นรถไป

คนขับรถเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

“คุณผู้หญิง จะกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลจิ้นเลยไหมครับ?”

ฉันเอนกายพิงเบาะอย่างหมดแรง

“ไม่ ไปส่งฉันที่สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองก่อน”

สองชั่วโมงต่อมา ฉันทำหนังสือเดินทางและยื่นขอวีซ่าประเทศ A เรียบร้อย เจ้าหน้าที่บอกกับฉันว่า

“การขอวีซ่าต้องรอคิวค่ะ อีกเจ็ดวันคุณถึงจะได้รับวีซ่า”

“ต้องรออีกเจ็ดวัน…”

ฉันพึมพำกับตัวเอง

“อีกเจ็ดวัน ฉันกับจิ้นซิวเหยียนก็จะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป”

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ตระกูลจิ้น ฉันก็เริ่มเก็บของ ของที่เป็นของฉันในบ้านหลังนี้มีมากมายนับไม่ถ้วน

จิ้นซิวเหยียนต้องเดินทางไปหลายที่เพราะเรื่องงาน แต่ไม่ว่าจะไปที่ไหน เขาก็มักจะซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพง เครื่องประดับ และของหรูหราอื่น ๆ มาให้ฉันเสมอ

ในคฤหาสน์หลังนี้ มีห้องถึงสามห้องที่ใช้เก็บของขวัญที่เขามอบให้ฉัน

ทุกตารางนิ้วในบ้านหลังนี้ เต็มไปด้วยความทรงจำของฉันกับเขา

ทุกเดือนเราจะไปถ่ายรูปสติกเกอร์ด้วยกัน จนเต็มผนังไปทั้งแถบ

ทุกวันครบรอบในแต่ละปี เขาจะมอบแหวนเพชรให้ฉันหนึ่งวง กล่องที่ใช้ใส่แหวนเพชรวางซ้อนกันสามชั้นจนเต็มแน่น

ไหนจะตุ๊กตาลิมิเต็ดอิดิชั่น โมเดลรุ่นที่เลิกผลิตไปแล้ว ทุกอย่างล้วนแสดงถึงความรักที่เขามีต่อฉัน

ก่อนที่เย่เมิ่งชิวจะปรากฏตัว ฉันเคยคิดว่าเราจะได้อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่าจริง ๆ

ฉันปาดน้ำตา ฉีกรูปถ่ายบนผนังออกทีละใบ แล้วโยนทิ้งลงถังขยะ

ของขวัญที่เขาเคยให้ ฉันก็เก็บมันลงกล่องกระดาษจนหมด แล้ววางไว้ข้าง ๆ

ฉันจะคืนของทั้งหมดให้เขาก่อนที่จะจากไป

ระหว่างที่กำลังเก็บของ ชั้นล่างก็มีเสียงเอะอะดังขึ้น

ฉันเดินมาที่ระเบียง ก้มลงมองไปที่โถงด้านล่าง เห็นบรรดาคนรับใช้กำลังขนกล่องเครื่องประดับหนักอึ้งจำนวนมากเข้าไปในห้องรับแขก

เย่เมิ่งชิวยืนอยู่ในห้องโถง ส่ายหน้าให้จิ้นซิวเหยียนอย่างอ่อนโยน

“มันเยอะเกินไปแล้วค่ะ ฉันแค่พูดว่าชอบประโยคเดียว คุณก็แทบจะยกทั้งสถาบันประมูลมาให้ฉันแล้ว”

จิ้นซิวเหยียนก้มลงมองเธอ

“แค่เธอชอบก็พอแล้ว ทำให้เธออารมณ์ดี ตอนคลอดจะได้ราบรื่น”

เขาเงยหน้าขึ้น แล้วเห็นฉันยืนอยู่ตรงราวระเบียงชั้นสอง สีหน้าจึงแข็งค้างไป

“ขอโทษนะ อวิ๋นซาน พอดีเมิ่งชิวตรวจเสร็จแล้วอารมณ์ไม่ค่อยดี ผมเลยพาเธอไปที่งานประมูลมา คุณมีอะไรที่ชอบไหม ไว้คราวหน้าผมจะพาไปซื้อ”

ฉันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

“ของขวัญที่คุณให้ฉันมันมากพอแล้วค่ะ ซื้อให้เมิ่งชิวเถอะ”

จิ้นซิวเหยียนอ้าปากทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เย่เมิ่งชิวก็คว้ามือเขาไว้แล้วขยี้ตาพลางพูดว่า

“ฉันง่วงแล้วค่ะ สงสัยลูกคงอยากจะนอนแล้ว คุณช่วยพยุงฉันไปที่ห้องก่อนได้ไหมคะ?”

จิ้นซิวเหยียนรีบประคองเธออย่างประหม่าทันที

“เดินช้า ๆ ระวังล้ม! ง่วงแล้วทำไมไม่รีบบอก ถ้าเกิดเผลอหลับแล้วล้มไปจะทำยังไง?”

เขาไม่มีเวลาคุยกับฉันต่อ โอบประคองเย่เมิ่งชิวเดินตรงไปยังห้องนอนใหญ่

หัวใจของฉันเหมือนถูกทิ่มแทง มันเจ็บแปลบขึ้นมา

ห้องนอนใหญ่นั้นเดิมทีเป็นเรือนหอของฉันกับจิ้นซิวเหยียน เขาใช้ความพยายามอย่างมากในการตกแต่งมัน ทั้งยังเคยพูดไว้อย่างหนักแน่นว่า

“ห้ามใครเข้าไปในห้องนี้เด็ดขาด ผมอยากเก็บมันไว้เป็นความลับ รอให้ถึงวันแต่งงานของเรา ผมจะเป็นคนจูงมือคุณเข้าไปในห้องนี้เอง!”

แต่ตอนนี้ เรือนหอที่เขาเตรียมไว้อย่างดีกลับตกเป็นของคนอื่นไปแล้ว
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
11 Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status