บทที่ 6

เสิ่นหมิงเวยฝืนมองไปที่ประตู แสงสว่างที่พุ่งเข้ามาฉับพลันแยงตาจนนางแทบลืมตาไม่ขึ้น

ยังไม่ทันรอให้นางปรับตัว ก็ได้ยินเสียงของพ่อบ้าน "ฮูหยินขอรับ คุณหนูและคุณชายถูกคนร้ายลักพาตัวไปเมื่อคืน ยามนี้ใต้เท้ากำลังนำคนไปช่วยชีวิต จึงสั่งให้บ่าวรีบมารับท่านกลับจวนขอรับ"

เสิ่นหมิงเวยหัวใจกระตุกวูบ

นางไม่สนใจความเจ็บปวดรวดร้าวบนร่างกาย โถมเข้าไปกระชากคอเสื้อของพ่อบ้านไว้แน่น แล้วเค้นถาม "เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดเนี่ยนเนี่ยนถึงถูกลักพาตัวไป"

พ่อบ้านก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด "เป็นเสี่ยวหลิว คนเฝ้าประตูขอรับ...เขาคือบุตรชายคนเล็กของตระกูลหลิวที่ถูกสั่งให้ริบทรัพย์และลงอาญาในคดีลักลอบค้าของหนีภาษีที่เจียงหนานเมื่อสองปีก่อน นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะปิดบังชื่อแซ่ปะปนเข้ามาอยู่ในจวนเซี่ยได้นานถึงสองปี!"

เสิ่นหมิงเวยหน้าซีดเผือดลงในพริบตา นางไม่กล้าคิดเลยว่าเนี่ยนเนี่ยนจะต้องพบเจอกับการทรมานเช่นไร

นางกดข่มความขวัญเสียในอก ตาแดงก่ำจ้องมองพ่อบ้าน "พวกเขาอยู่ที่ใด พาข้าไปเดี๋ยวนี้!"

พอเสิ่นหมิงเวยเร่งตามไปถึง ก็เห็นเนี่ยนเนี่ยนและลู่เฉิงโจวถูกเชือกม้วนแขวนไว้ริมหน้าผาตั้งแต่ไกล ๆ

โจรลักพาตัวถือมีดสั้นคมกริบไว้ในมือ จ่ออยู่ระหว่างเชือกสองเส้น

ตรงจุดที่ไม่ไกล เซี่ยฉือสีหน้ามืดมน นำกลุ่มคนรักษาระยะห่างไว้ ไม่กล้าขยับเข้าไปใกล้

เมื่อเสิ่นหมิงเวยก้าวเข้าไปใกล้ ก็ได้ยินเสียงของโจรลักพาตัวคนนั้น "เซี่ยฉือ ยามที่เจ้าฆ่าคนในตระกูลข้าหมดตอนนั้น คงคิดไม่ถึงสินะว่าจะมีวันนี้"

นางได้ยินเซี่ยฉือเอ่ยเสียงเย็น "ปล่อยพวกเขา แล้วข้าจะมอบทางรอดให้เจ้า"

ทว่าโจรลักพาตัวกลับหัวเราะลั่น มองเซี่ยฉือด้วยสายตาเยาะเย้ย "ทางรอดหรือ คนในตระกูลข้าตายกันหมดแล้ว ข้ายังต้องการรอดไปทำไมอีก การที่ข้ากัดฟันทนมีชีวิตรอดมาจนถึงวันนี้ ก็เพื่อหาทางล้างแค้นเจ้าอย่างไรเล่า!"

"เลือกมาสิ จะช่วยบุตรชายของสตรีที่รัก หรือจะช่วยบุตรสาวแท้ ๆ ของตัวเอง"

ข้างหูมีเสียงร่ำไห้ของเด็กชายและเด็กหญิงแว่วมาไม่ขาดสาย แววตาของเซี่ยฉือซับซ้อนยากคาดเดา

เมื่อเสิ่นหมิงเวยได้ยินเสียงร้องไห้แทบขาดใจของบุตรสาว หัวใจก็พลันบีบเกร็ง

นางพุ่งตัวไปข้างหน้า อ้อนวอนเซี่ยฉือโดยไม่สนใจสิ่งใด "เซี่ยฉือ ข้าขอร้องท่าน! ช่วยบุตรสาวด้วย!"

เซี่ยฉือชะงักเล็กน้อย เหลียวกลับมามองนางแวบหนึ่ง ทำท่าคล้ายอยากจะเอ่ยบางสิ่ง

แต่กลับถูกเฉิงเยวี่ยโหรวที่ร้องไห้น้ำตานองหน้าอยู่ข้างกายดึงรั้งไว้ "อาฉือ ท่านช่วยโจวโจวด้วยนะ ข้ามีเพียงเขาเป็นลูกชายคนเดียว หากเขาเป็นอะไรไป ข้าก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกแล้ว..."

เสิ่นหมิงเวยเห็นภาพนี้ หัวใจก็กระตุกวูบลงทันที

เป็นไปตามคาด นางได้ยินเสียงแหบแห้งของเซี่ยฉือเอ่ยขึ้น "ช่วย...ลู่เฉิงโจว"

ทว่าสิ้นเสียงลง โจรลักพาตัวก็ยกยิ้มมุมปาก มีดสั้นในมือตกลงอย่างรวดเร็วตัดเชือกทั้งสองเส้นจนขาด

จากนั้นก็กระโดดลงหน้าผาไปอย่างเด็ดเดี่ยว

เขาไม่คิดจะปล่อยให้ใครรอดเลย!

ในชั่วพริบตา เซี่ยฉือและเสิ่นหมิงเวยทะยานกายไปข้างหน้าพร้อมกัน

เซี่ยฉือกวาดจับเชือกเส้นของลู่เฉิงโจวไว้ได้แน่น แต่เสิ่นหมิงเวยกลับคว้าเชือกของบุตรสาวไว้ไม่ทัน

นางมองดูร่างเล็ก ๆ ของบุตรสาวดิ่งพุ่งลงอย่างรวดเร็ว ข้างหูเต็มไปด้วยเสียงลมหวีดหวิวปนเสียงกรีดร้องหวาดกลัวของบุตรสาว

นางไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย กระโดดตามลงไปทันที

เบื้องหลังมีเสียงอุทานตกใจของผู้คนดังลอยมา

รวมทั้งเสียงคำรามสติหลุดของเซี่ยฉือที่ในที่สุดก็ตื่นตระหนก "เสิ่นหมิงเวย!"

แต่นางไม่สนใจอะไรอีกแล้ว สายตาจดจ่ออยู่เพียงร่างเล็ก ๆ เบื้องล่าง คิดเพียงจะคว้าตัวลูกไว้

ต่อให้ต้องตายไปด้วยกันก็ตาม

ในระหว่างที่ร่วงหล่นลงมา นางรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดยื่นแขนออกไป ในที่สุดชั่วพริบตาก่อนจะตกถึงพื้นดิน ก็สามารถโอบกอดบุตรสาวที่ตกใจจนสลบไปไว้ในอ้อมอกได้แน่น เสิ่นหมิงเวยคิดว่าตนเองต้องตายเป็นแน่แท้

แต่ยามลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง กลิ่นยาสมุนไพรเข้มข้นก็ลอยเข้ามาเตะจมูก

นางขยับนิ้วมือ ทั่วทั้งร่างไม่มีจุดใดที่ไม่เจ็บปวด

นางเอียงศีรษะ มองเห็นชายผมหงอกขาวคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างเตียง

เกราะที่เต็มไปด้วยฝุ่นจากการเดินทางยังสวมอยู่บนตัว ขอบตาแดงก่ำ

"ท่านพ่อ..." เสิ่นหมิงเวยควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ทันที หยาดน้ำตาร่วงพรูออกมาก่อนคำพูด

"เนี่ยนเนี่ยน...เนี่ยนเนี่ยนนาง..."

"เนี่ยนเนี่ยนเป็นแผลถลอกนิดหน่อย ให้หมอรักษาแล้ว เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง" บิดาของเสิ่นหมิงเวย ชายชาตรีเหล็กผู้ผ่านศึกสงครามมาอย่างโชกโชน ในยามนี้เสียงกลับสั่นเครือด้วยความสะอื้น

เมื่อได้ยินว่าบุตรสาวไม่เป็นไร หัวใจที่ยกสูงของเสิ่นหมิงเวยก็ปล่อยวางลงในที่สุด

บิดาของเสิ่นหมิงเวยเอ่ยเสียงแหบพร่า "ช่วงเวลาที่เจ้าสลบไป เซี่ยฉือออกตามหาพวกเจ้ามาตลอด แต่พอคิดถึงเรื่องที่เขาเกือบทำร้ายพวกเจ้าจนตายเพื่อสองแม่ลูกนั่น พ่อกล้ำกลืนความโกรธนี้ไม่ได้หรอก หลังจากพบพวกเจ้าใต้หน้าผา พ่อจึงพาพวกเจ้าออกมาเลย

พ่อได้ทูลขอพระราชโองการหย่าร้างจากฝ่าบาทไว้แล้ว ขอเพียงเจ้าตกลง ก็จะหย่าขาดกับเซี่ยฉือได้ทุกเมื่อ พ่อจะพาพวกเจ้ากลับซีเป่ย แต่หากเจ้านึกอยากจะกลับจวนเซี่ย พ่อ..."

เสิ่นหมิงเวยส่ายหน้า ขอบตาแดงช้ำลงในที่สุด "ท่านพ่อ ข้าจะไปกับท่าน"

ฝ่ามือใหญ่ของบิดาลูบศีรษะนางเบา ๆ เหมือนทุกครั้งที่นางโดนรังแกตอนเด็กๆ "ดี ดี พ่อจะพาพวกเจ้ากลับซีเป่ย"

หลายวันต่อมา บิดาของนางจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ก็นำพาพวกนางขึ้นรถม้าที่มุ่งหน้าไปยังซีเป่ย

อีกครึ่งชั่วยามต่อมา พระราชโองการหย่าร้างจากฮ่องเต้ก็จะถูกส่งไปถึงจวนเซี่ย

เสิ่นหมิงเวยเลิกม่านรถขึ้น เหลียวมองไปยังทิศทางของจวนเซี่ยปราดหนึ่ง

นับแต่นี้ไป ก็เหมือนมีขุนเขาและสายน้ำคั่นกลาง นางและเซี่ยฉือต่างคนต่างไป ไม่เกี่ยวข้องกันอีก

เมื่อปล่อยม่านรถลง นางก็เอนกายพิงผนังรถ ฟังเสียงล้อรถม้าบดขยี้แผ่นหินเขียว มุ่งตรงไปยังซีเป่ยตลอดทาง