บทที่ 5

ชายหน้าตาบวมปูดคนหนึ่งถูกเหวี่ยงลงต่อหน้านางอย่างแรง

"ข้าก็แค่ริบอำนาจดูแลเรือนของเจ้าชั่วคราว กักบริเวณเจ้าไว้หนึ่งเดือน เจ้าก็แค้นเคืองเยวี่ยโหรว ถึงขั้นสั่งให้คนไปประกาศเรื่องที่นางถูกขายเข้าหอนางโลมในงานพิธีรับอนุ เจ้ากลายเป็นคนชั่วร้ายเหลี่ยมจัดขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร"

สีหน้าที่เคยเย็นชาเป็นประจำของเซี่ยฉือ ในยามนี้เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ

เสิ่นหมิงเวยมองดูบุตรสาวในอ้อมอกที่หน้าตาซีดเผือด เห็นได้ชัดว่าเด็กน้อยตกใจกลัว นางจึงเก็บซ่อนอารมณ์ทั้งหมดทันที แล้วสั่งให้แม่นมพาบุตรสาวเข้าไปในห้อง

เมื่อได้ยินเซี่ยฉือซักไซ้ชัดเจนแล้ว นางก็หันกลับไปมองชายแปลกหน้าบนพื้น

เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาแต่หนักแน่น "ข้าไม่รู้จักคนผู้นี้ และไม่คิดจะทำเรื่องต่ำช้าเช่นนี้ด้วย"

ทว่าเมื่อสิ้นเสียงนาง

ชายผู้นั้นก็คุกเข่าคลานมาตรงหน้านาง อ้อนวอนว่า "ฮูหยิน ท่านต้องช่วยข้าด้วยนะเจ้าคะ เป็นท่านเองที่ให้เงินข้าสองร้อยตำลึงเพื่อสั่งให้ข้าปล่อยข่าวลือในงานเลี้ยง ทั้งยังบอกว่าจะรับประกันความปลอดภัยของข้า ท่านจะกลับคำไม่ได้นะ..."

เซี่ยฉือมองนางด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงแฝงโทสะที่ข่มกลั้นไว้ไม่ไหว "เพราะแผนการของเจ้า เยวี่ยโหรวถึงถูกคนเย้ยหยันต่อหน้าธารกำนัล นางยอมเอาหัวชนเสาเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเอง จนบัดนี้ยังสลบไสลไม่ฟื้นขึ้นมาเลย!"

เมื่อต้องเผชิญกับการใส่ร้ายป้ายสีที่ต่ำช้าเช่นนี้ เสิ่นหมิงเวยกลับรู้สึกเพียงว่าน่าขันยิ่งนัก

ทั้งที่รู้ดีว่าเมื่อก่อนยามนางเพิ่งกลับจากซีเป่ยมาเมืองหลวง เคยถูกผู้คนดูถูกเหยียดหยามด้วยคำพูดร้ายกาจ ตั้งแต่นั้นมาสิ่งที่นางเกลียดที่สุดก็คือคำนินทาที่ฆ่าคนอย่างไร้ร่องรอยเช่นนี้ แต่เขาก็ยังคงปักใจเชื่ออีก

นางเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยฉือที่กำลังเกรี้ยวกราด แล้วยิ้มเย้ยตนเอง "เพียงเพราะคนคนหนึ่งใส่ร้ายป้ายสีโดยไม่มีหลักฐานที่เชื่อถือได้ ท่านก็ตัดสินว่าข้าเป็นคนทำแล้วหรือ ในใจของท่าน ข้าเสิ่นหมิงเวยเป็นคนต่ำช้าไร้ค่าถึงเพียงนี้เลยหรือ"

เพล้ง!' เสียงดังชัดเจน หยกพกชิ้นหนึ่งถูกขว้างลงตรงหน้านางอย่างแรง

"หลักฐานหรือ นี่ก็คือหลักฐานที่เจ้าต้องการอย่างไรเล่า" เซี่ยฉือจ้องนางเขม็ง เอ่ยน้ำเสียงประชดประชัน "นี่คือหยกพกของเจ้าใช่หรือไม่ เขาบอกว่าเจ้าทำตกไว้ตอนเดินจากไป เจ้ายังมีอะไรจะแก้ตัวอีก"

เสิ่นหมิงเวยมองดูหยกพกที่คุ้นเคยชิ้นนั้น ทำเอาตกตะลึงไปชั่วขณะ

ความหนาวสะท้านแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง

หยกพกชิ้นนี้เป็นสิ่งที่นางสวมใส่ยามไปร่วมงานชมบุปผาเมื่อหนึ่งเดือนก่อน พอกลับมาก็หาไม่พบอีกเลย นางคิดเพียงว่าทำตกไว้ที่ใดสักแห่ง

นึกไม่ถึงว่า...เพื่อจะใส่ร้ายป้ายสีนาง ถึงกับเริ่มวางแผนมาตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

เมื่อเซี่ยฉือเห็นนางนิ่งๆผ ก็คิดเพียงว่านางไร้คำแก้ตัว แววตาจึงยิ่งมืดมนลงไปอีก

"เจ้าชอบเอาเรื่องที่เยวี่ยโหรวถูกขายเข้าหอนางโลมมาทำให้นางอายไม่ใช่หรอกหรือ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็จงไปลิ้มลองความรู้สึกของนางดูบ้าง

เด็ก ๆ ส่งตัวฮูหยินไปที่หอจุ้ยฮวา หากอยู่ไม่ครบสามวันสามคืน ห้ามให้ออกมาเด็ดขาด!"

เสิ่นหมิงเวยพลันเงยหน้าขึ้นมองเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ

นี่เขาจะทำลายนางเองกับมือเพื่อเฉิงเยวี่ยโหรวอย่างนั้นหรือ

เพียงเซี่ยฉือส่งสายตา ผู้คุ้มกันด้านหลังก็ล้อมตัวนางไว้ทันที

พอผู้คุ้มกันเหล่านั้นลงมือ เสิ่นหมิงเวยก็รู้สึกหนักอึ้งอยู่ลึก ๆ ในใจ

ที่แท้เซี่ยฉือก็ป้องกันเรื่องที่นางเป็นวรยุทธ์ไว้ตั้งนานแล้ว จึงพาแต่พวกผู้คุ้มกันที่มีวรยุทธ์สูงส่งมาทั้งนั้น

ไม่นานนัก เสิ่นหมิงเวยก็รู้สึกถึงฝ่ามือหนักๆ ซัดเข้าที่กลางหลัง นางตั้งตัวไม่ทันจึงกระแทกล้มลงกับพื้น กะอักเลือดสด ๆ ออกมาคำหนึ่ง

จากนั้นนางก็ถูกพวกผู้คุ้มกันกรูเข้ามา กดตัวไว้อย่างแน่นหนา

เสิ่นหมิงเวยเงยหน้าขึ้นอย่างจนตรอก นางมองไปยังเซี่ยฉือ "เซี่ยฉือ ข้าคือบุตรีฮูหยินเอกของจวนแม่ทัพ และเป็นฮูหยินเอกของจวนเซี่ย ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้!"

เซี่ยฉือเพียงชำเลืองนางอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง คำพูดเย็นเฉียบประหนึ่งคมดาบ "ยามนี้เจ้าคือสตรีตระกูลเซี่ย ข้าก็แค่สั่งสอนภรรยาที่ประพฤติตนไม่เหมาะสมในเรือน ใครจะกล้าว่าอะไร"

จากนั้นเสิ่นหมิงเวยก็ถูกคุมตัวไปยังห้องมืดของหอจุ้ยฮวาที่ใช้ทรมานฝึกดัดนิสัยสตรีที่ไม่เชื่อฟัง

เพียงก้าวเข้าประตู สิ่งที่ประจักษ์แก่สายตาก็คือเครื่องทรมานเต็มผนัง นางรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งร่าง

ความทรงจำที่ตั้งใจลืมไปพลันย้อนคืนมา นางกรีดร้องออกมาตามสัญชาตญาณ "ไม่! ปล่อยข้าออกไป!"

เมื่อสองปีก่อน เซี่ยฉือถูกแก้แค้นอย่างบ้าคลั่งเพราะสืบคดีลักลอบค้าของหนีภาษี นางจึงติดร่างแหถูกลักพาตัวไปคุมขังในคุกใต้ดินที่มืดมิดและถูกทรมานอยู่เต็ม ๆ หนึ่งเดือน

หลังจากเกิดเรื่อง เซี่ยฉืออยู่ดูแลเฝ้านาง ใช้เวลาร่วมครึ่งปีจึงหลุดพ้นจากฝันร้ายครั้งนั้นมาได้

ยามที่โอบอุ้มนางออกมาจากคุกใต้ดิน เซี่ยฉือเคยให้คำมั่นสัญญา "ต่อไปข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าได้รับอันตรายใด ๆ อีกแล้ว"

ทว่าบัดนี้เขากลับลงมือผลักนางลงสู่หุบเหวด้วยตนเอง

เซี่ยฉือจ้องมองความตื่นตระหนกวุ่นวายของนางจากที่สูง เอ่ยด้วยสายตาซับซ้อน "สำนึกผิดอยู่ที่นี่ให้ดี ๆ อีกสามวันข้าจะมารับ"

เมื่อกล่าวจบ ประตูก็ถูกลงกลอนอย่างแน่นหนา ความมืดมิดอันไร้ขอบเขตกลืนกินนางไปในพริบตา

วันแรก ถูกปล่อยให้อดข้าวอดน้ำ นางหิวโหยจนหมดเรี่ยวแรง

วันที่สอง มียายแก่สองคนเข้ามา นำเครื่องทรมานบนผนังมาทดลองกับร่างกายของนางจนครบ นางแทบสิ้นลมหายใจ

จนกระทั่งวันที่สาม นางถูกกระชากเสื้อผ้าเลอะคราบเลือดออกอย่างหยาบคาย แล้วเปลี่ยนชุดใหม่ที่เหมือนแบบเดิมให้

ในที่สุดประตูบานนั้นก็เปิดออก