บทที่ 5

“รอฉันอาบน้ำก่อน เรามีเรื่องต้องคุยกัน อย่าเพิ่งออกไป”

สั่งจัง อยากรู้นัก กินใบสั่งเป็นอาหารเช้าหรือไงถึงได้ชอบสั่ง

          “เร็ว ๆ ล่ะ ฉันรีบ” เธอว่าพร้อมกับมองค้อนเขาอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

          คนไม่กินซ้ำหายเข้าไปในตู้อาบน้ำพร้อมทั้งเสียงน้ำกระทบร่าง เธอกลับมายืนอยู่กลางห้องนอน มองซากซองถุงยางอนามัยหลายซองเกลื่อนเต็มพื้นห้อง

          เขาไม่รู้เหรอว่าเมื่อคืนคือครั้งแรกของเธอ ถึงได้ทำรุนแรงไปหลายยกขนาดนั้น เขาจะรู้ไม่รู้ก็ช่าง เธอมองหาชุดของตัวเอง ดีนะที่เขาไม่ใช่พวกบ้ากามชอบฉีกเสื้อผ้า

          เธอจัดการใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย จากนั้นก็เก็บซากของซองถุงยางอนามัย ก่อนจะนับจำนวนไปด้วย หกชิ้นถ้วนไม่ขาดไม่เกิน

          เธอแอบก่นด่าในใจ คนที่แก่คราวพ่อแบบเขาอายุจะสี่สิบอยู่แล้ว มีแรงทำตั้งหกครั้ง หกครั้งเลยนะ หกครั้ง

          เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้น เธอเองก็จัดการกับขยะมลพิษพวกนั้นจนเรียบร้อย เขาออกมาพร้อมเสื้อคลุมอาบน้ำสีดำ ใบหน้าหล่อเหลาไม่บ่งบอกถึง

 

ความเหนื่อยล้าและความแก่อย่างที่เธอชอบค่อนขอดเขาในใจ

          ม่านฟ้านั่งตรงโซฟาที่ไม่ไกลจากเตียง เธอไม่กล้านั่งบนเตียง บอกตามตรงว่าภาพคราบเลือดที่แห้งติดกับผ้าปูที่นอนทำให้เธอร้อนวูบวาบ เขาอาจไม่กินซ้ำ แต่เธอก็ไม่อยากเสี่ยง

          หวังชางมองพนักงานบริษัทอย่างเสียความรู้สึก ไม่คิดว่าเธอจะรับงานแบบนี้ด้วย ปกติเขาไม่กินของใกล้ตัวเพราะกลัวว่าเรื่องราวจะบานปลาย ไม่คิดว่าเจ้หงส์จะส่งยายเด็กนี่มาให้เขา

          ยังโชคดีที่อายุหล่อนน่าจะเกินสิบแปด ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้ทำงานในโรงงาน

          “หนึ่งแสนบาท แล้วถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น” นั่นคือคำที่เขาบอกกับเธอ ปกติเขาไม่จ่ายทิปหนักขนาดนี้ แต่เมื่อคืนต้องยอมรับว่าเขาสนุกมาก ถือว่าจ่ายให้กับความพอใจ และหวังว่าเธอจะไม่ปากโป้งเรื่องเขากินกับพนักงานในโรงงานของตัวเอง

          “ฉันไม่ได้ข...” คำว่า ‘ฉันไม่ได้ขายตัว’ ยังไม่ทันออกจากปาก คนวางอำนาจก็เอ่ยตัดบท

          “เอาหมายเลขบัญชีมา เร็ว ฉันไม่ได้ว่างเล่นกับเธอทั้งวัน” เสียงทรงอำนาจของรองประธานแห่งหวังกรุ๊ป ทั้งยังเป็นประธานบริษัทที่เธอทำงานอยู่ เขาพูดขึ้นอย่างอารมณ์เสีย เธอก็พอจะเข้าใจว่าเขาคงยุ่งจริง ๆ ใช่ว่าเธอจะอยากเล่นกับเขา เพียงแค่จะอธิบายว่าเธอไม่ได้ขาย แต่ช่างเถอะ เขาจะเข้าใจว่าอย่างไร เธอก็ไม่ได้แคร์

          ม่านฟ้าบอกหมายเลขบัญชีที่เธอจำได้ขึ้นใจกับเขา เงินคงโอนเข้าบัญชีแล้ว เธอไม่ได้สนใจ โทรศัพท์แบตเตอรี่ไม่เหลือและดับไปตั้งแต่ตอนไหน อันนี้เธอเองก็ไม่รู้

          “ไปได้แล้ว” เขาไล่

          ม่านฟ้ารีบออกจากห้องเพราะตอนนี้เช้าแล้ว เธอไม่อยากให้ใครมาเห็นว่าเธอออกจากห้องของเขา

เข้าห้องผิดชีวิตเปลี่ยนจริง ๆ

          จะโทษใครได้นอกจากตัวเธอ เพราะความเมาเมื่อคืน เธอร้อนก็เลยออกมาเดินเล่นข้างห้องวิลล่า ใครจะคิดว่าตอนขากลับดันเข้าผิดห้อง

          “ไปไหนกันหมด” เวลานี้เจ็ดโมงแล้ว ยังไม่มีใครอยู่ในห้องสักคน พี่ ๆ ไปไหนหมด ดูจากร่องรอยคงไม่มีคนนอนห้องนี้ทั้งคืน

          ไปนับเลขกันทั้งคืนน่ะสิ อยู่หลังไหนนะเนี่ย ม่านฟ้ามองเหยือกสีใสที่วางอยู่หน้าตู้เย็น หลอดดูดกับสีของน้ำที่เหลืออยู่ก้นเหยือก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านั่นคงเป็นเหล้าปั่นที่มีให้กินไม่อั้นในงานเลี้ยงเมื่อคืน

          คงมีใครสักคนในกลุ่มของพวกเธอที่ตั้งใจเอามาแช่ไว้ แต่เธอดันกินเหล้าปั่นทั้งเหยือกคนเดียว สมควรแล้วละที่จะเมาไม่รู้เรื่อง

          “ต้องหายาคุมฉุกเฉินกิน” ถึงจะรู้ว่าเขาใส่ถุงยางอนามัย แต่ใครจะไปรู้ว่าอาจเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมาก็ได้ ป้องกันไว้ก่อนดีกว่า ต้องรอให้กลับไปถึงที่พักก่อน

          หลังจากชาร์จแบตร่างกายและแบตโทรศัพท์จนเต็มก็ได้ยินเสียงแก๊งนับเลขกลับมาถึงห้อง

          “หมิงเก็บของยัง” เสียงจากหัวหน้าไลน์การผลิตเออย่างพี่ไก่เอ่ยถามคนนอนกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่บนที่นอน

          “เก็บแล้วพี่ เป็นไง ได้หรือเสีย” ม่านฟ้าหาวเอาอากาศเข้าปอดก่อนที่จะตอบหัวหน้า

          “เท่าทุน ไอ้อุ๊โน่นได้” คนเท่าทุนพูดอย่างเนือย ๆ นั่งทั้งคืนเท่าทุน แต่ก็ดีที่ไม่เสีย

          “แล้วจะเล่นต่อไหม บนรถอะ” ระยะทางจากพัทยากลับไปโรงงานประมาณครึ่งชั่วโมง แต่ดูแล้วคนกลุ่มนับเลขจะไม่ยอมเสียเวลาเลยสักนิด เพราะพี่ไก่พยักหน้าหงึก ๆ

          “เมื่อคืนนอนหลับดีไหมหมิง แกเมามาก ว่าแต่เหล้าปั่นในตู้เย็นแกกินหมดเหรอ” รุ่นพี่แต่งตัวไปด้วยถามรุ่นน้องไปด้วยอย่างห่วงใย

          “ก็ดีค่ะ” …เสียวดี