Share

5

Author: SHASHA
last update publish date: 2026-11-16 13:11:20

“ซ้อจะไม่ว่าหรือครับนาย”

 ตงถามยิ้มเมื่อเข้ามานั่งในห้องผู้โดยสารด้วยกันแล้ว

“เรื่องอะไร”

“ก็ที่เราเปลี่ยนเวลาเข้างานของ…” คนเป็นลูกน้องเอ่ยยังไม่ทันจบ ปรานต์ก็ว่าขึ้น

“อย่าลืมว่าตอนนี้ใครถือหุ้นในร้านมากกว่ากัน”

เสียงเจรจาในรถคันใหญ่เงียบลงเมื่อถึงเวลาเลิกงานของใครบางคน พร้อมกับคนที่เฝ้ารอเดินออกจากประตูหลังร้าน โดยมีชายหนุ่มวัยไม่หนีจากกันมากเดินเข้าไปหา แล้วพากันไปยังรถยนต์คันหรูที่จอดถัดไปไม่ไกลจากนั้น

“วันนี้มีรถมารับด้วย”

ตงว่ายิ้มๆ เหลือบมองคนที่เบาะด้านหลังแล้วเบือนหน้าไปอีกทางไม่ให้หลุดหัวเราะออกมาเสียก่อน แว่วเสียงผู้เป็นนายถามดังขึ้น

“ใคร”

“ถ้าจำไม่ผิด ลูกเฮียกวงครับนาย” ตงบอกยิ้มๆ

“ลูกชายเฮียกวง? จับได้ ไม่สบายไปทั้งชาติเลยหรือนั่น”

ปรานต์ว่าเสียงเยาะนิด ไม่คิดว่าหน้าตาอ่อนต่อโลกจะไปไวกว่าที่ตนเองคาดคิดเช่นนี้

“ถ้าเก่งขนาดนั้น มาจับเฮียปรานต์ไม่ดีกว่าหรือครับ”

ตงย้อนกลับยิ้มกว้างกว่าเก่า รู้ว่าเด็กคนนี้นายเขาท่าจะเอาจริง ไม่อย่างนั้นไม่เฝ้าถึงขนาดนี้ ก่อนบอกรายละเอียดที่รู้มาคร่าวๆ

“เพื่อนรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยครับ ตามจีบตั้งแต่ปีหนึ่ง ตอนนี้ถ้าให้เดา...” ไม่ลืมตีไข่ใส่สีให้คนอารมณ์เสียเล่น “ตอนนี้คงคบกันแล้วมังครับ”

“ถ้าคบกันแล้วจริงๆ ไม่น่าจะปล่อยให้มาทำงานร้านซ้อเสียงได้นะ”

คนเป็นนายวิจารณ์ต่อ เล่นเอาลูกน้องยิ้มอย่างรู้ทัน นายเขาไม่ปล่อยให้เด็กคนนี้หลุดมืออย่างแน่แท้ ถ้ามองเกมออกถึงขนาดนี้แล้ว

“ไม่งั้นนายคงไม่เสียเวลามาเฝ้าหรอกใช่ไหมครับ”

ปรานต์โบกมือ แสร้งทำสีหน้ารำคาญใจ ก่อนส่งสัญญาณให้คนสนิทออกรถไปจากบริเวณนั้นเสียที แต่แทนที่ตงจะขับรถไปส่งนาย เขากลับพานายตามรถคันหรูที่มีเป้าหมายเป็นดอกไม้แรกแย้มที่ในรถคันนั้นแทน        

เลยเป็นอันว่าชายรุ่นพี่อย่างไทธัญมารอเธอเลิกงานพร้อมกับไปส่งที่บ้านด้วย

“ขอบคุณมากนะคะพี่ธัญ”

“ไม่เป็นไรครับนิ่ม แต่พี่ไม่อยากให้นิ่มทำงานในร้านแบบนั้นเลยนะ มันดูไม่ดี ถ้าอยากหารายได้เพิ่ม พี่ฝากงานที่บริษัทของคุณพ่อให้เอาไหม”

“อย่าเลยค่ะ นิ่มเกรงใจ แต่ยังไงนิ่มก็ขอบคุณพี่ธัญมากนะคะ” บอกจบทำท่าจะลงรถไป ไทธัญเรียกเสียงอ้อนเอาไว้

“นิ่ม”

“คะ”

ไทธัญว่าเสียงจริงจัง แววตาเว้าวอนอย่างที่เคยใช้ได้ผลทุกที

“นิ่มรู้ใช่ไหมว่าพี่ชอบนิ่มน่ะ” ตัดสินใจบอกความในใจให้หญิงสาวได้รู้ แล้วเตรียมรุกต่อ “นิ่มล่ะครับ พอจะชอบพี่บ้างไหม”

ได้ยินอีกฝ่ายสารภาพออกมาตรงๆ แบบนี้แล้วก็ให้อึดอัดใจขึ้นมาทันที

“เอ่อ คือนิ่ม นิ่ม”

“เราลองคบกันดูได้ไหม ให้โอกาสพี่สักครั้งนะครับ”

“นิ่มยังไม่คิดเรื่องนั้นค่ะ” ปราณปริยาตัดสินใจเบี่ยงออกไป อีกอย่างชื่อเสียงของไทธัญก็ดังเหลือเกินในความเจ้าชู้ชนิดหาตัวจับได้เช่นนี้ หากเธอจะคบใครจริงจังสักคน หลักๆ เลยคือต้องไม่เจ้าชู้

“เอางี้ พี่ขอแค่โทรหานิ่มทุกวัน แล้วก็มารับนิ่มไปมหาลัย มาส่งนิ่มที่บ้าน วันไหนไม่มีเรียนเราไปเที่ยวด้วยกัน แค่นั้นได้ไหมครับ”

“หืม...พี่ธัญคะ แบบนั้นมันไม่เรียกว่าแฟนแล้วหรือคะ”

ปราณปริยาย้อนถามด้วยใบหน้าเหลอหลานิดๆ ในสิ่งที่อีกฝ่ายขอ นั่นไม่ใช่ที่คนเขาคบกันแล้วทำหรอกหรือไร

“ได้ไหมล่ะครับ” ไทธัญรุกต่อ

ถอนใจอย่างเนือยเพราะเหนื่อยและง่วงนอน จึงต้องรีบคุยให้จบไป “เราคุยกันตรงๆ เลยนะคะ คือ นิ่ม…”

“โอเค พี่พอรู้แล้วว่านิ่มจะพูดอะไร งั้น เรามาตกลงกันใหม่”

ไทธัญมีความเป็นผู้ต่อรองเก่งฉกาจไม่น้อย คงเพราะได้รับยีนเด่นจากบุพการีที่เป็นนักธุรกิจมือฉมังมาก็เป็นได้

“ถ้าพี่พิสูจน์ตัวเองได้ นิ่มต้องตกลงคบกับพี่นะครับ”

หญิงสาวลอบถอนหายใจแผ่วๆ บอกปัดด้วยสุ้มเสียงมั่นคง “ยังค่ะ”

“อ้าว แบบนี้ก็ปิดทางพี่หมดเลยสิ แล้วไหนว่าจะให้โอกาสพี่ไงครับ”

งงกับเขาอยู่พอควร แล้วเธอบอกตอนไหนว่าให้โอกาสอะไรนั่น แต่แล้วก็คร้านจะต่อคำด้วย เพราะอยากเข้าบ้านเต็มที

“พี่ธัญน่าจะรู้ตัวเองดีนะคะว่าเป็นคนมีเสน่ห์มากขนาดไหน แล้วยังมีสาวๆ ในสังกัดอีกตั้งหลายคน หากนิ่มตกลงใจจะคบกับใครแล้ว นิ่มก็อยากเป็นแค่ผู้หญิงคนเดียวของผู้ชายที่นิ่มเลือกค่ะ ไม่ใช่แค่ผู้หญิงคนหนึ่งในสต๊อก”

ปราณปริยาเพียงต้องการจะคุยให้จบไป แต่ไทธัญไม่คิดแบบนั้น คนมั่นใจในตัวเองกลับคิดว่า การที่หญิงสาวเอ่ยปากมาแบบนี้ แสดงถึงความที่มีใจให้แก่ตนเองอยู่บ้าง และชายผู้เพียบพร้อมไปด้วยฐานะและหน้าตาอย่างเขาก็ไม่เคยไม่ได้อย่างที่ใจต้องการเลยสักครั้ง

“ถ้าอย่างนั้น...พี่ขอโทรหานิ่มทุกวันได้ไหมครับ”

คนถูกวอนขอได้แต่ยิ้มบางๆ ก่อนตอบกลับอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ ไทธัญขอในสิ่งที่ตนเองกระทำไปแล้วทำไม เขาส่งข้อความหาเธอบ่อย และโทรศัพท์มาหาก็บ่อยไม่ต่างกันกับส่งข้อความ และเธอเลือกรับบ้างไม่รับบ้าง เท่านี้ชายผู้มากประสาบการณ์อย่างเขาน่าจะรู้ เลยยิ้มขืนๆ ตอบไป

“ค่ะ แต่นิ่มอาจจะไม่ได้รับทุกสายนะคะ บางทีติดงานยิ่งตอนเข้างาน เขาไม่ให้พกโทรศัพท์ติดตัวค่ะ”

“พี่เข้าใจครับ แล้ว...ให้พี่มารับนิ่มไปเรียนได้ไหม”

“ยังก่อนค่ะ ขอนิ่มไปไหนมาไหนเองก่อนนะคะ อย่าลืมนะว่าเรายังไม่ได้เป็นอะไรกัน”

“เราเป็นคนที่ตกลงจะคบหากันไงครับ”

สุดท้ายแล้วไทธัญก็ยังวกกลับเข้ามาที่หัวข้อสนทนาเดิม ปราณปริยายิ้มเนือยๆ เพราะเหนื่อยและง่วงมากแล้ว เลยตัดบท

“ขอบคุณมากนะคะที่มาส่งนิ่ม”

ขอบคุณอีกฝ่ายแล้ว ลงรถโดยมีสายตาของไทธัญมองตามจนเห็นว่าหญิงสาวหายลับเข้าบ้านไป แล้วก็ให้ขัดใจที่เห็นพวกผู้ชายตั้งวงกินเหล้าใต้ต้นไม้มองไปที่หญิงสาวไม่วางตา หนึ่งในนั้นเหมือนจะเอ่ยปากแซวหญิงสาวอีกด้วย แถมปราณปริยายังแวะคุยกับพวกนั้นอีก พอเห็นเธอเดินลับเข้าบ้านไป จึงค่อยเคลื่อนรถออกจากบริเวณนั้น ไม่นานมีรถอีกคันที่ขับตามมาห่างๆ เข้ามาจอดแทนที่รถของไทธัญ

“มาส่งมารับแบบนี้ทุกวัน เสร็จลูกเฮียกวงแน่ครับนาย”

เสียงคนใต้บังคับบัญชาบอกยิ้มๆ ผู้เป็นนายทำเพียงมองแต่ไม่ว่าอะไร แล้วสั่งให้กลับไปยังที่พำนักของตนเองในเวลาต่อมา

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ปราณปริยา   ตอนจบ

    สัมผัสหนักสลับเบาเน้นที่ทรวงอิ่มนี่มันอะไรกันปราณปริยาปรือตามองเห็นมือหนาใหญ่ของคนหน้ามึนนวดเฟ้นอยู่ใต้เสื้อนอนเนื้อนุ่มของเธออยู่“นิ่มจ๋า ทูนหัว”พร้อมเสียงเรียกกระเส่า“อื้อ คนบ้า ทำอะไร” ตื่น หอบหายใจสยิว ครางแผ่วๆ เสียดซ่าน แบบนี้ยังไม่เคย มาแบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ ปรานต์ไม่ค่อยเคยทำ ยิ่งเธอตั้งครรภ์เขายิ่งถนอม แล้วนี่เป็นบ้าอะไร ทำไมรุกเธอร้อนแรงแบบนี้“ผมนอนไม่หลับ” บอกพร้อมยกขาเธอกางขึ้น เขานอนซ้อนหลังเธออยู่ พร้อมจ่อแท่งเนื้ออุ่นจนร้อนแทบไหม้แทรกเข้ามาที่ภายในชนิดไม่ให้ได้ตั้งตัว“บ้านี่!”ตวาดว่าเขาเสียงพร่าสั่นไปทั้งตัว ปรานต์ดึงดันสาวเข้าออก ปากร้อนแนบเนาไปตามใบหูลากลิ้นเปียกชื้นมาที่พวงแก้ม พอเธอแหงนหน้าขึ้นก็ถูกเขาโน้มหน้ามาบดจูบหนักๆ ทั้งเบื้องล่างยังรุกล้ำเข้าหาไม่หยุด ต่อว่าเขาทั้งที่กายฉ่ำชื้นตอดรัดเขาหนักหน่วง จนแว่วเสียงคนบุกรุกยามดึกถามกระเส่า“ลูกจะรู้ไหมว่าผมกำลังทักทายอยู่”ส่ายหน้า เม้มปากแน่น เสียวซ่านก่อนเปิดปากหายใจ บอก “ฮื้อ รู้ อื๊อ ไม่รู้มั้งคะ”ปรานต์ทักทายลูกในท้องต่อเนื่องด้วยวิธีการของเขาคนเป็นแม่ไม่ยอมแพ้มือไขว้ไปด้านหลังสัมผัสให้เขาร้อนยิ่งกว่าร้อ

  • ปราณปริยา   91

    “จริงหรือคะ”“ผมไม่มีความจำเป็นต้องโกหกคุณนี่”ปรานต์ย้ำในสิ่งที่เธอเชื่อมั่นในตัวเขา ยิ้มก่อนบอกเรื่องของสุริวิภาที่เธออาจยังไม่รู้ พอฟังจบก็ถอนใจอย่างนึกห่วงทางนั้น แทนที่จะเป็นโกรธอย่างในคราแรกบ่ายของอีกสองวันถัดมา พอมีเวลาว่างจึงแวะมาที่อะพาร์ตเมนต์แห่งนี้ ขณะรีรออยู่ที่ด้านล่าง คนที่อยากพบหน้าก็ออกจากลิฟต์ด้วยเครื่องแต่งตัวผิดแปลกไปสุริวิภาป่วยด้วยโรคร้าย ผมยาวสลวยหลุดร่วงจนเกือบหมดศีรษะจึงต้องตัดออกแล้วสวมวิกแทน วันที่พบกันคงแต่งหน้าจัดมาก มาวันนี้ไม่ได้ไปไหนจึงเห็นใบหน้าซูบซีดทรุดโทรมอย่างชัดเจนคนถูกสำรวจหน้าตาและเรือนกายเดินหันหลังกลับเมื่อเห็นเธอ เลยร้องเรียกอีกฝ่ายเอาไว้“ภา เดี๋ยวก่อน”“มีอะไร” ถามทั้งที่ยืนหันหลังให้“ฉันรู้ว่าเธอไม่สบาย ไม่น่าให้บั้นปลายชีวิตแย่ไปกว่านี้นะ”เลยหันหน้ามามองจ้องหน้ากันอยู่ครู่ แล้วชวนให้ขึ้นไปบนห้องด้วยกันดีกว่าจะมายืนคุยแบบนี้ ให้คนที่ผ่านไปมาเอาไปนินทาสนุกปากสุริวิภายอมบอกความจริงแล้วว่าปรานต์ไม่ได้มีอะไรกับเธอ อย่างที่แอบอ้างไปในวันนั้น คืนที่พาปรานต์เข้าห้องได้ เพราะเขาเมามากจนทำอะไรไม่ไหวสักอย่าง แล้วเขายังเอาแต่เพ้อชื่อของเธออยู่ต

  • ปราณปริยา   90

    “ปริญญ์อยากเล่นน้ำฮะ”“ตง!” เรียกคนสนิทที่บอกให้ดูบุตรชาย เล่นกับบุตรชายในบ้านไปก่อน ขอเวลาพลอดรักกับแม่ของลูกสักครู่ มันยังปล่อยให้ปริญญ์วิ่งออกมาได้ ปริญญ์ก็กระไร ตั้งแต่ปราณปริยาตั้งครรภ์ ก็ดูหวงแม่เสียจนเหมือนกับจะแกล้ง พอเขาเข้าใกล้ เด็กชายก็จะทำทีมาแทรก มาเบียดออกอยู่เรื่อยเลย“ทำไมปล่อยน้องวิ่งออกมาแบบนี้วะ” บ่นพร้อมมองหาตงไปด้วย คุณแม่เลยขึงตาว่าเขา “ไม่เพราะเลย พูดวะเว๊อะทำไมคะ”รับคำแล้วเรียกหาคนสนิทที่หายไปไหนไม่รู้อีกที“ครับคุณแม่ ตงครับมึงมาพาน้องไปเล่นน้ำทีสิวะครับ”ส่ายหน้าให้คนพูดไม่เพราะ แต่แล้วเด็กชายก็อ้อนเอาอีก “ปริญญ์อยากเล่นน้ำกับคุณพ่อฮะ”“เออ ดี” ปรานต์กัดฟันกรอดๆ จะขอชื่นใจเมียหน่อยก็มีแต่คนคอยขัด พามาไกลถึงนี่แล้วก็ยังไม่วาย“คุณแม่บอกว่าคุณพ่อสอนว่ายน้ำเก่ง สอนปริญญ์หน่อยนะฮะ” พอได้ยินลูกอ้อนของปริญญ์ หัวใจคนเป็นพ่อก็แทบละลาย มองลูกตาเป็นประกายซึ้ง บอก“ได้เลย มาครับลูก”จับจูงกันลงทะเลไปแล้วภาพชายสองวัยที่ทรงท่าเดินแบบเดียวกันเด๊ะ เรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของคนที่มองมาจากทางด้านหลังถอนใจยาว เมื่อบทพิสูจน์ที่สร้างขึ้นในใจ ปรานต์ผ่านมาได้ทั้งหมด ไม่คิดว่าเขาจะส

  • ปราณปริยา   89

    “ทำไม” สายตาละห้อยเชียวล่ะ ตอนที่ได้ยินเงื่อนไขของเธอ“ในเมื่ออยากเริ่มต้นใหม่ก็ต้องเริ่มใหม่แบบที่ฉันบอก คุณทำได้ไหมล่ะคะ ถ้าไม่ได้ก็กลับบ้านคุณไป ล้มเลิกเสียเถอะเรื่องที่คุณขอไว้น่ะ”“ใครจะยอม มาถึงขนาดนี้แล้ว”และปรานต์ก็ทำได้อย่างที่รับปากจริงๆเธอไม่ให้เขาแตะ เขาก็ไม่แตะเธอเธอไม่ให้เขากอด เขาก็ไม่กอดเธอเธอไม่ให้เขาหอม เขาก็ไม่หอมเธอจวบจนผ่านไปร่วมเดือน ก็ยังคงพฤติกรรมแบบนั้นได้ตลอดรอดฝั่ง ใจที่เคยบอกไว้ว่าให้แข็งใส่เขาก็ค่อยโอนอ่อนลง“นี่ยังไม่ได้แตะตัวยัยนิ่มอีกหรือ” ภพถามเมื่อคล้อยหลังปราณปริยาไปแล้ว ปรานต์เม้มปากแน่น ตอบรับ “ยังครับ”“ทนได้ยังไงวะคุณปรานต์”ไม่รู้จะสงสารหรือสมน้ำหน้าดี ส่วนกิจการภพขายทิ้งไปหมดแล้ว เงินรายได้ทั้งหมดมาจากหุ้นเด็ดดวงที่ปรานต์เผื่อแผ่มาให้ เขาไม่ได้ขายลูกสาวกินนะโว้ย แต่ผลประโยชน์ต่างตอบแทนมันต้องมีสิวะ ช่วยถึงขนาดนี้แล้วแล้วเลยนึกได้ บอก “ฝากดูแลบ้านด้วยนะ”“จะไปไหนคะป๋า” เสียงหวานถามมาก่อนตัว เดินย้อนเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร นำหน้าเด็กที่ยกถาดอาหารมาวางตั้งโต๊ะให้“ว่าจะเข้าป่า” ภพบอกขณะจิ้มเอ็นไก่ทอดกรอบเข้าปาก เคี้ยวไปพลาง ปรานต์มุ่ยหน้

  • ปราณปริยา   88

    เสียงประตูห้องนอนถูกเปิดออก พร้อมบิดาที่เดินนำหน้าบริวารถือถาดอาหารและเครื่องดื่มเข้ามาด้วย“เป็นยังไงบ้างลูก หายเวียนหัวหรือยัง”“ดีขึ้นแล้วค่ะ”ขยับตัวลุกนั่ง ฝืนยิ้มให้ท่าน แม้อาการจะยังไม่ดีเท่าไรนัก“ป๋าห่วงหนูจัง นี่ป๋าก็แก่ลงทุกวันนะ ใจอยากดูแลหนูกับเจ้าปริญญ์ไปจนกว่าจะไม่ไหว แต่อย่างว่าคนเราก็ต้องไปตามสังขาร” แสร้งถอนใจบ่นเบาๆ “อยากให้มีใครมาดูแลหนูแทนป๋า”ยิ้มให้ท่าน ถาม “ใครละคะ”“ร็อบดีไหม”“หนูกับร็อบ เราเป็นแค่เพื่อนกันค่ะ”“แต่ร็อบชอบหนู” ภพแย้ง พอเห็นบุตรสาวหลบตาก็ทายไปตามที่รู้สึก “ไม่ได้ชอบสินะ”นั่งเงียบกันอึดใจก็ว่าขึ้นอีก “แล้วถ้าพ่อของปริญญ์ล่ะ”“ป๋าคะ”ทำท่าบ่ายเบี่ยงไม่อยากคุยต่อแล้ว ภพก็ชิงถาม“ลูกเคยรักเขาไหม”สบตาท่านแล้วพยักหน้ารับ “นิ่มเคยรักคุณปรานต์ค่ะ”“แล้วตอนนี้ล่ะ”“นิ่ม...” เธอสับสนในความรู้สึกไม่น้อย เพราะความกลัวแท้ทีเดียว กลัว เข็ดขยาด กับการที่จะต้องรู้สึกแบบนั้นกับใครอีกครั้ง“นิ่มกลัวค่ะป๋า”“กลัวอะไร ไหนเล่าให้ป๋าฟังบ้างสิ” ภพเข้ามานั่งด้วยบนเตียง ตั้งใจรอฟังคำตอบที่เป็นความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ“นิ่มกลัวต้องเจ็บเหมือนคราวนั้น”“ที่เขาให้หนูไ

  • ปราณปริยา   87

    “เป็นห่วงผมหรือ”“ก็ห่วง ในฐานะที่เราเคย...รู้จักกัน”ปรานต์มองเธอด้วยสายตาท้อแท้สิ้นหวัง ก่อนยิ้มขืนๆ บอก“ขอบคุณมากนะที่มาให้ผมได้รู้จัก ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ผมยอมแล้ว ตอนนี้ผมไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ขอให้คุณโชคดีนะ”มองเขาครู่เดียว ตัดสินใจกลับเพราะหมดธุระของตัวเอง แล้วอาการหน้ามืดก็เข้ามาโจมตีเธออีกครั้ง หลับตาแน่นๆ ครู่เดียว พยายามขืนตัวเดินออกมา ลงลิฟต์จนมาถึงด้านล่าง ฝืนเดินต่อถึงรถที่คนของเธอจอดรออยู่ก็ให้รู้สึกบ้านหมุน เวียนหัวเสียจนทรงตัวไม่อยู่อีกต่อไป ก่อนจะหมดสติ ทุกอย่างดับวูบเหมือนถูกชักปลั๊กออกอย่างไรอย่างนั้นปราณปริยาถูกพาตัวส่งโรงพยาบาลในทันทีปรานต์รู้ข่าวจากลูกน้องของตนเองจึงมาถึงทีหลัง เห็นภพนั่งหน้าเครียดอยู่กับร็อบที่ตรงห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนมีชื่อแห่งหนึ่งยกมือไหว้ภพแล้วนั่งลงถามไถ่ด้วยสีหน้าเป็นห่วง“หมอว่ายังไงบ้างครับ”ภพหน้านิ่ง ไม่พูดอะไร ปรานต์ให้กระวนการะวายใจแต่ไม่รู้จะสอบถามจากใครได้อีก ครู่ใหญ่จากนั้นภพถึงได้เอ่ยปากขึ้น“ปรียาแม่ของนิ่มตายด้วยมะเร็งปากมดลูก”ภพกำลังจะบอกอะไรเขาอย่างนั้นหรือ ปรานต์ให้ใจแกว่งไกว หายใจไม่ออก ไม่อยากคิดล่วงหน้าไปก่อ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status