LOGIN“แม่”
เรียกมารดาเพราะเห็นว่าไฟในบ้านยังคงเปิดเอาไว้ พร้อมกับโทรทัศน์ที่มีเพียงเครื่องเดียวในบ้านนั่นก็ด้วยที่ทำงานของมันไปเรื่อย
“แม่ไปไหนนะ” เดินไปปิดพร้อมกับพึมพำเบาๆ คนเดียว
“หลับไปแล้ว”
เสียงตอบเป็นยุทธนา สามีของท่าน อีกฝ่ายยืนยิ้มตาเยิ้มขวางเธออยู่ ปราณปริยาไม่อยากพูดคุยด้วยจึงเลี่ยงแล้วหาทางหลบเข้าห้อง ยุทธนายิ้มเจ้าเล่ห์แล้วตรงเข้ามา อ้าแขนจะกอดคนตรงหน้าให้ได้แต่เพราะดื่มหนักจึงเสียหลักเซไปอีกทาง ส่งผลให้ปราณปริยาหน้าซีดเผือด ดีที่เธอหลบได้ทันแล้วสั่งอีกฝ่ายเสียงหลง
“หลบไป นิ่มจะเข้าห้อง”
“เข้าไปสิจ๊ะ พี่จะได้เข้าด้วย”
อีกฝ่ายแทนตัวเองว่าพี่กับเธอออย่างหน้าด้านๆ ปราณปริยาสั่งเสียงดุอีกที
“ถอยไป ไม่งั้นนิ่มจะฟ้องแม่”
สามีวัยเด็กของมารดาเดินหน้าเข้าหาเธอพร้อมรอยยิ้มและท่าทีคุกคาม
“กล้าฟ้องหรือจ๊ะน้องนิ่มคนสวย”
ว่าจบ คราวนี้โจนเข้ามาคว้าร่างของเธอเข้าไปกอดได้ในที่สุด ปราณปริยาตกใจแทบสิ้นสติ แล้วออกแรงสะบัดจนสุดตัว พร้อมตวาดเสียงดังลั่น
“ปล่อยนิ่มนะ!”
“เรื่องอะไรจะปล่อย มามะ ขอเอาลูกสาวพี่ยาทำเมียอีกคนเถอะวะ”
“แม่! แม่จ๋า”
ปราณปริยาดิ้นรนพร้อมกับเรียกมารดาของตนเอง แต่ทำได้เพียงเปล่งเสียงแค่คำเดียวเท่านั้นว่า ‘แม่’ เพราะถูกมือของชายโฉดปิดปากของเธอเอาเสียแน่น พร้อมกับรัดร่างของสาวสะพรั่งเข้ามาในอ้อมกอด สูดดมพวงแก้มของเธออย่างย่ามใจ
“อ่อยอ๊ะ อ่อย!”
เสียงที่เล็ดลอดดังออกมาได้ไม่ชัดเท่าไรนัก ก่อนจะฮึดสู้เค้นแรงทั้งหมดที่มีตวัดตัวเหวี่ยงไปที่ของในบ้านให้ล้มจนเกิดเสียงดัง แต่ก็ไร้ผลเมื่ออีกฝ่ายรั้งตัวของเธอให้ลงไปนอนที่พื้นบ้านแทน
ยุทธนาทาบทับอยู่บนตัวของเธอ หมายมาดด้วยแววตาหื่นกระหาย
“วันนี้กูไม่ได้มึงเป็นเมียอีกคน อย่ามาเรียกกูว่าไอ้ยุทธ”
เสียงน่าขนลุกนั่นทำให้ปราณปริยาหวาดกลัวอย่างที่สุดจนอยากร้องไห้และกลั้นใจตายไปจากตรงนี้เสียนัก
“มีอะไรกัน”
เสียงถามดังแผ่วๆ ออกมาจากในห้องของมารดานั่นเอง และคนชั่วช้าก็ไวทายาด มันลุกออกจากตัวของเธอได้ทันก่อนที่มารดาจะมาเห็นได้ในเสี้ยววินาที
“แม่”
ปราณปริยาเรียกมารดาด้วยน้ำตาคลอเบ้า ปากสั่น เสียงสั่น อ้าปากกำลังจะฟ้องให้รู้ธาตุแท้ของสามีวัยเด็กที่อายุมากกว่าเธอไม่กี่ปี ก็พอดีกับที่นางปรียาไอแค่กๆ ถามบุตรสาวขึ้นก่อน
“เพิ่งกลับหรือลูก”
นางถามแล้วไอออกมาอีกครั้งจนหน้าดำหน้าแดง ปราณปริยามองมารดาด้วยสายตาเป็นกังวลแล้วลุกขึ้นปรี่เข้าไปหา เมื่อถูกตัวของนางปรียาแล้วก็ถึงกับหน้าซีด เพราะเมื่อวานยังเห็นว่าท่านสุขสบายดีอยู่ แต่เหตุใดวันนี้จึงดูแย่ถึงขนาดนี้ หรือท่านปิดบังอาการป่วยจนเธอมองไม่ออก
“แม่เป็นอะไร ทำไมตัวร้อนแบบนี้จ๊ะ”
“ไม่เป็นอะไรหรอกลูก”
ว่าจบนางปรียาล้มฟุบไปกองที่พื้นทันที คนเป็นลูกตกใจจนหน้าซีดเข้าไปเขย่ามารดา เรียกหน้าตาตื่นตกใจ
“แม่ แม่เป็นอะไรจ๊ะ”
ยุทธนายืนกอดอกมอง ไร้ซึ่งความสนใจในตัวคนแม่ ตระเตรียมเข้ามาคุกคามเธออีกครั้ง ปราณปริยาแหงะมองเห็นทันแล้วขยับตัวลุกหนีได้อย่างฉิวเฉียด ก่อนนึกได้วิ่งออกไปที่ด้านนอกตรงใต้ต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลจากหน้าบ้านเท่าใดนัก
ใจชื้นที่เห็นว่ายังมีคนนั่งกันอยู่ จึงตั้งหน้าตั้งตาวิ่งไปหยุดยืนหอบตรงนั้น บอกกลุ่มคนเหล่านั้นเสียงสั่นเลยทีเดียว
“พี่คะ ช่วยพาแม่หนูไปส่งโรงพยาบาลทีค่ะ”
กลุ่มที่นั่งกินเหล้ากันอยู่มองหน้ากันอึดใจ แล้วชายคนหนึ่งก็ลุกขึ้นก่อน ค่อยพากันเอารถออกมารอ อีกสองคนตามเข้าไปในบ้านด้วยกันกับปราณปริยา
ยุทธนาที่นั่งรินเหล้าอยู่กลางบ้านสะดุ้งตกใจที่เห็นคนเข้ามาในบ้านของตนเอง ชี้นิ้วมาที่เธอ ตวาดด่า
“นี่มึงตามคนมารุมกูหรือไงอีนิ่ม”
“ทำไมต้องรุม” หนึ่งในนั้นถามอย่างงงงัน ปราณปริยาได้แต่เจ็บใจ บอกออกไปอย่างไม่ยอมความ
“เรื่องที่แกจะปล้ำฉัน ฉันฟ้องแม่แน่”
ชายที่ถูกตามตัวมาช่วยมองหน้ากัน แล้วส่งสายตาอาฆาตไปยังยุทธนา ปราณปริยาเลิกสนใจชายชั่วคนนั้น เร่งให้ช่วยมารดาของตนเองก่อน
“พาแม่หนูไปส่งโรงพยาบาลก่อนเถอะค่ะ ส่วนไอ้เลวนี่นิ่มจะบอกแม่ให้รู้ว่ามันชั่วขนาดไหน อย่าไปรุมมันให้เสียแรงเลยพี่”
ทั้งหมดพากันนำนางปรียาส่งโรงพยาบาลในเวลาต่อมาทันที ปราณปริยาน้ำตาคลอตลอดทางเมื่อได้รับความช่วยเหลือจากคนเหล่านั้น
“ขอบคุณมากนะคะที่พาแม่หนูมาส่งโรงพยาบาล”
“ไม่เป็นไรหรอกน้องนิ่ม มีอะไรก็เรียกพวกพี่ได้ตลอด เห็นหน้าโหดๆ ตั้งวงกินเหล้าแต่พี่ไม่ใช่โจรใจทรามเหมือนบางคนหรอกนะ”
“ขอบคุณมากค่ะ”
ว่าพร้อมยกมือไหว้ชายเหล่านั้นด้วยความซาบซึ้งใจถึงที่สุด
ชายคนพูดเป็นพี่ชายของเพื่อนแถวบ้านที่แนะนำให้ว่าร้านซ้อเสียงกำลังรับคนเพิ่ม แม้หน้าตาคนพูดจะดูโหดอย่างที่อีกฝ่ายออกตัว แต่กลับมีน้ำใจกว่ายุทธนายิ่งนัก
นางปรียาถูกนำตัวไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด ซึ่งเป็นโรงพยาบาลเอกชนขนาดเล็ก เมื่อไปถึงก็ถูกพาเข้าห้องฉุกเฉินทันที แพทย์แจ้งว่ามีไข้สูงและต้องให้อยู่นอนโรงพยาบาลในตอนนี้เลย หลังจากถูกพาตัวเข้าไปยังห้องพักผู้ป่วยแล้ว หนึ่งในชายที่ตั้งวงเหล้าตรงหน้าบ้านเอ่ยปากถามขึ้น
“แล้วนี่น้องจะอยู่เฝ้าแม่ไหม พรุ่งนี้มีเรียนหรือเปล่า”
“มีค่ะ” แล้วก็ถอนใจอย่างคิดไม่ตก เพราะพรุ่งนี้มีสอบย่อยเสียด้วย
“งั้นก็กลับบ้านเถอะ เดี๋ยวพวกพี่เฝ้าให้ พรุ่งนี้เลิกเรียนแล้วค่อยมาดูแม่”
พอเอ่ยปากว่า ‘บ้าน’ ก็ให้หวาดกลัว ยิ่งตอนนี้มารดานอนป่วยอยู่ ยิ่งไม่กล้ากลับเข้าไปที่นั่นอีกแล้ว ตะกุกตะกักอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี
“คือ นิ่ม…นิ่ม”
“ไม่กล้ากลับบ้านใช่ไหม”
ชายคนหนึ่งในกลุ่มถามขึ้นอย่างพอรู้ ก่อนชวนไปที่บ้านของตนเองด้วยใจบริสุทธิ์
“ไปเถอะ กลับไปเอาข้าวของ หนังสือหนังหา แล้วเดี๋ยวถ้ายังไงแล้วพี่พาไปอยู่ที่บ้านยายพี่ก่อน”
ปราณปริยาชั่งใจ แต่แล้วก็ใช้ความรู้สึกของตนเองในการนำทาง มองชายเหล่านั้นที่หน้าตาแม้จะดุดัน บางคนหนวดเครารกรุงรังแต่สายตาที่มองเธอเปี่ยมไปด้วยเมตตา และหากว่าเธอต้องเจอคนไม่ดีอีกก็ปล่อยให้ชะตาพาเธอไปก็แล้วกัน เมื่อไม่มีมารดาคอยชี้นำเธอแล้วในตอนนี้
“ขอบคุณพวกพี่มากนะคะ”
เสียงใครในนั้นเอ่ยขัดขึ้น “เปลี่ยนจากขอบคุณมาเป็นแฟนพี่ได้ไหมครับ”
“ทะลึ่งแล้วมึงนี่”
ปราณปริยายิ้มมองดูชายหน้าโหดแต่ใจดีหยอกล้อกัน พร้อมกับหาทางช่วยเหลือเธอไปด้วย จึงออกจากโรงพยาบาลกลับไปยังบ้านของยุทธนาเพื่อเก็บข้าวของของตนเองไปพักที่อื่นชั่วคราวก่อน ในช่วงที่มารดาต้องรักษาตัวในโรงพยาบาล
สัมผัสหนักสลับเบาเน้นที่ทรวงอิ่มนี่มันอะไรกันปราณปริยาปรือตามองเห็นมือหนาใหญ่ของคนหน้ามึนนวดเฟ้นอยู่ใต้เสื้อนอนเนื้อนุ่มของเธออยู่“นิ่มจ๋า ทูนหัว”พร้อมเสียงเรียกกระเส่า“อื้อ คนบ้า ทำอะไร” ตื่น หอบหายใจสยิว ครางแผ่วๆ เสียดซ่าน แบบนี้ยังไม่เคย มาแบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ ปรานต์ไม่ค่อยเคยทำ ยิ่งเธอตั้งครรภ์เขายิ่งถนอม แล้วนี่เป็นบ้าอะไร ทำไมรุกเธอร้อนแรงแบบนี้“ผมนอนไม่หลับ” บอกพร้อมยกขาเธอกางขึ้น เขานอนซ้อนหลังเธออยู่ พร้อมจ่อแท่งเนื้ออุ่นจนร้อนแทบไหม้แทรกเข้ามาที่ภายในชนิดไม่ให้ได้ตั้งตัว“บ้านี่!”ตวาดว่าเขาเสียงพร่าสั่นไปทั้งตัว ปรานต์ดึงดันสาวเข้าออก ปากร้อนแนบเนาไปตามใบหูลากลิ้นเปียกชื้นมาที่พวงแก้ม พอเธอแหงนหน้าขึ้นก็ถูกเขาโน้มหน้ามาบดจูบหนักๆ ทั้งเบื้องล่างยังรุกล้ำเข้าหาไม่หยุด ต่อว่าเขาทั้งที่กายฉ่ำชื้นตอดรัดเขาหนักหน่วง จนแว่วเสียงคนบุกรุกยามดึกถามกระเส่า“ลูกจะรู้ไหมว่าผมกำลังทักทายอยู่”ส่ายหน้า เม้มปากแน่น เสียวซ่านก่อนเปิดปากหายใจ บอก “ฮื้อ รู้ อื๊อ ไม่รู้มั้งคะ”ปรานต์ทักทายลูกในท้องต่อเนื่องด้วยวิธีการของเขาคนเป็นแม่ไม่ยอมแพ้มือไขว้ไปด้านหลังสัมผัสให้เขาร้อนยิ่งกว่าร้อ
“จริงหรือคะ”“ผมไม่มีความจำเป็นต้องโกหกคุณนี่”ปรานต์ย้ำในสิ่งที่เธอเชื่อมั่นในตัวเขา ยิ้มก่อนบอกเรื่องของสุริวิภาที่เธออาจยังไม่รู้ พอฟังจบก็ถอนใจอย่างนึกห่วงทางนั้น แทนที่จะเป็นโกรธอย่างในคราแรกบ่ายของอีกสองวันถัดมา พอมีเวลาว่างจึงแวะมาที่อะพาร์ตเมนต์แห่งนี้ ขณะรีรออยู่ที่ด้านล่าง คนที่อยากพบหน้าก็ออกจากลิฟต์ด้วยเครื่องแต่งตัวผิดแปลกไปสุริวิภาป่วยด้วยโรคร้าย ผมยาวสลวยหลุดร่วงจนเกือบหมดศีรษะจึงต้องตัดออกแล้วสวมวิกแทน วันที่พบกันคงแต่งหน้าจัดมาก มาวันนี้ไม่ได้ไปไหนจึงเห็นใบหน้าซูบซีดทรุดโทรมอย่างชัดเจนคนถูกสำรวจหน้าตาและเรือนกายเดินหันหลังกลับเมื่อเห็นเธอ เลยร้องเรียกอีกฝ่ายเอาไว้“ภา เดี๋ยวก่อน”“มีอะไร” ถามทั้งที่ยืนหันหลังให้“ฉันรู้ว่าเธอไม่สบาย ไม่น่าให้บั้นปลายชีวิตแย่ไปกว่านี้นะ”เลยหันหน้ามามองจ้องหน้ากันอยู่ครู่ แล้วชวนให้ขึ้นไปบนห้องด้วยกันดีกว่าจะมายืนคุยแบบนี้ ให้คนที่ผ่านไปมาเอาไปนินทาสนุกปากสุริวิภายอมบอกความจริงแล้วว่าปรานต์ไม่ได้มีอะไรกับเธอ อย่างที่แอบอ้างไปในวันนั้น คืนที่พาปรานต์เข้าห้องได้ เพราะเขาเมามากจนทำอะไรไม่ไหวสักอย่าง แล้วเขายังเอาแต่เพ้อชื่อของเธออยู่ต
“ปริญญ์อยากเล่นน้ำฮะ”“ตง!” เรียกคนสนิทที่บอกให้ดูบุตรชาย เล่นกับบุตรชายในบ้านไปก่อน ขอเวลาพลอดรักกับแม่ของลูกสักครู่ มันยังปล่อยให้ปริญญ์วิ่งออกมาได้ ปริญญ์ก็กระไร ตั้งแต่ปราณปริยาตั้งครรภ์ ก็ดูหวงแม่เสียจนเหมือนกับจะแกล้ง พอเขาเข้าใกล้ เด็กชายก็จะทำทีมาแทรก มาเบียดออกอยู่เรื่อยเลย“ทำไมปล่อยน้องวิ่งออกมาแบบนี้วะ” บ่นพร้อมมองหาตงไปด้วย คุณแม่เลยขึงตาว่าเขา “ไม่เพราะเลย พูดวะเว๊อะทำไมคะ”รับคำแล้วเรียกหาคนสนิทที่หายไปไหนไม่รู้อีกที“ครับคุณแม่ ตงครับมึงมาพาน้องไปเล่นน้ำทีสิวะครับ”ส่ายหน้าให้คนพูดไม่เพราะ แต่แล้วเด็กชายก็อ้อนเอาอีก “ปริญญ์อยากเล่นน้ำกับคุณพ่อฮะ”“เออ ดี” ปรานต์กัดฟันกรอดๆ จะขอชื่นใจเมียหน่อยก็มีแต่คนคอยขัด พามาไกลถึงนี่แล้วก็ยังไม่วาย“คุณแม่บอกว่าคุณพ่อสอนว่ายน้ำเก่ง สอนปริญญ์หน่อยนะฮะ” พอได้ยินลูกอ้อนของปริญญ์ หัวใจคนเป็นพ่อก็แทบละลาย มองลูกตาเป็นประกายซึ้ง บอก“ได้เลย มาครับลูก”จับจูงกันลงทะเลไปแล้วภาพชายสองวัยที่ทรงท่าเดินแบบเดียวกันเด๊ะ เรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของคนที่มองมาจากทางด้านหลังถอนใจยาว เมื่อบทพิสูจน์ที่สร้างขึ้นในใจ ปรานต์ผ่านมาได้ทั้งหมด ไม่คิดว่าเขาจะส
“ทำไม” สายตาละห้อยเชียวล่ะ ตอนที่ได้ยินเงื่อนไขของเธอ“ในเมื่ออยากเริ่มต้นใหม่ก็ต้องเริ่มใหม่แบบที่ฉันบอก คุณทำได้ไหมล่ะคะ ถ้าไม่ได้ก็กลับบ้านคุณไป ล้มเลิกเสียเถอะเรื่องที่คุณขอไว้น่ะ”“ใครจะยอม มาถึงขนาดนี้แล้ว”และปรานต์ก็ทำได้อย่างที่รับปากจริงๆเธอไม่ให้เขาแตะ เขาก็ไม่แตะเธอเธอไม่ให้เขากอด เขาก็ไม่กอดเธอเธอไม่ให้เขาหอม เขาก็ไม่หอมเธอจวบจนผ่านไปร่วมเดือน ก็ยังคงพฤติกรรมแบบนั้นได้ตลอดรอดฝั่ง ใจที่เคยบอกไว้ว่าให้แข็งใส่เขาก็ค่อยโอนอ่อนลง“นี่ยังไม่ได้แตะตัวยัยนิ่มอีกหรือ” ภพถามเมื่อคล้อยหลังปราณปริยาไปแล้ว ปรานต์เม้มปากแน่น ตอบรับ “ยังครับ”“ทนได้ยังไงวะคุณปรานต์”ไม่รู้จะสงสารหรือสมน้ำหน้าดี ส่วนกิจการภพขายทิ้งไปหมดแล้ว เงินรายได้ทั้งหมดมาจากหุ้นเด็ดดวงที่ปรานต์เผื่อแผ่มาให้ เขาไม่ได้ขายลูกสาวกินนะโว้ย แต่ผลประโยชน์ต่างตอบแทนมันต้องมีสิวะ ช่วยถึงขนาดนี้แล้วแล้วเลยนึกได้ บอก “ฝากดูแลบ้านด้วยนะ”“จะไปไหนคะป๋า” เสียงหวานถามมาก่อนตัว เดินย้อนเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร นำหน้าเด็กที่ยกถาดอาหารมาวางตั้งโต๊ะให้“ว่าจะเข้าป่า” ภพบอกขณะจิ้มเอ็นไก่ทอดกรอบเข้าปาก เคี้ยวไปพลาง ปรานต์มุ่ยหน้
เสียงประตูห้องนอนถูกเปิดออก พร้อมบิดาที่เดินนำหน้าบริวารถือถาดอาหารและเครื่องดื่มเข้ามาด้วย“เป็นยังไงบ้างลูก หายเวียนหัวหรือยัง”“ดีขึ้นแล้วค่ะ”ขยับตัวลุกนั่ง ฝืนยิ้มให้ท่าน แม้อาการจะยังไม่ดีเท่าไรนัก“ป๋าห่วงหนูจัง นี่ป๋าก็แก่ลงทุกวันนะ ใจอยากดูแลหนูกับเจ้าปริญญ์ไปจนกว่าจะไม่ไหว แต่อย่างว่าคนเราก็ต้องไปตามสังขาร” แสร้งถอนใจบ่นเบาๆ “อยากให้มีใครมาดูแลหนูแทนป๋า”ยิ้มให้ท่าน ถาม “ใครละคะ”“ร็อบดีไหม”“หนูกับร็อบ เราเป็นแค่เพื่อนกันค่ะ”“แต่ร็อบชอบหนู” ภพแย้ง พอเห็นบุตรสาวหลบตาก็ทายไปตามที่รู้สึก “ไม่ได้ชอบสินะ”นั่งเงียบกันอึดใจก็ว่าขึ้นอีก “แล้วถ้าพ่อของปริญญ์ล่ะ”“ป๋าคะ”ทำท่าบ่ายเบี่ยงไม่อยากคุยต่อแล้ว ภพก็ชิงถาม“ลูกเคยรักเขาไหม”สบตาท่านแล้วพยักหน้ารับ “นิ่มเคยรักคุณปรานต์ค่ะ”“แล้วตอนนี้ล่ะ”“นิ่ม...” เธอสับสนในความรู้สึกไม่น้อย เพราะความกลัวแท้ทีเดียว กลัว เข็ดขยาด กับการที่จะต้องรู้สึกแบบนั้นกับใครอีกครั้ง“นิ่มกลัวค่ะป๋า”“กลัวอะไร ไหนเล่าให้ป๋าฟังบ้างสิ” ภพเข้ามานั่งด้วยบนเตียง ตั้งใจรอฟังคำตอบที่เป็นความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ“นิ่มกลัวต้องเจ็บเหมือนคราวนั้น”“ที่เขาให้หนูไ
“เป็นห่วงผมหรือ”“ก็ห่วง ในฐานะที่เราเคย...รู้จักกัน”ปรานต์มองเธอด้วยสายตาท้อแท้สิ้นหวัง ก่อนยิ้มขืนๆ บอก“ขอบคุณมากนะที่มาให้ผมได้รู้จัก ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ผมยอมแล้ว ตอนนี้ผมไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ขอให้คุณโชคดีนะ”มองเขาครู่เดียว ตัดสินใจกลับเพราะหมดธุระของตัวเอง แล้วอาการหน้ามืดก็เข้ามาโจมตีเธออีกครั้ง หลับตาแน่นๆ ครู่เดียว พยายามขืนตัวเดินออกมา ลงลิฟต์จนมาถึงด้านล่าง ฝืนเดินต่อถึงรถที่คนของเธอจอดรออยู่ก็ให้รู้สึกบ้านหมุน เวียนหัวเสียจนทรงตัวไม่อยู่อีกต่อไป ก่อนจะหมดสติ ทุกอย่างดับวูบเหมือนถูกชักปลั๊กออกอย่างไรอย่างนั้นปราณปริยาถูกพาตัวส่งโรงพยาบาลในทันทีปรานต์รู้ข่าวจากลูกน้องของตนเองจึงมาถึงทีหลัง เห็นภพนั่งหน้าเครียดอยู่กับร็อบที่ตรงห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนมีชื่อแห่งหนึ่งยกมือไหว้ภพแล้วนั่งลงถามไถ่ด้วยสีหน้าเป็นห่วง“หมอว่ายังไงบ้างครับ”ภพหน้านิ่ง ไม่พูดอะไร ปรานต์ให้กระวนการะวายใจแต่ไม่รู้จะสอบถามจากใครได้อีก ครู่ใหญ่จากนั้นภพถึงได้เอ่ยปากขึ้น“ปรียาแม่ของนิ่มตายด้วยมะเร็งปากมดลูก”ภพกำลังจะบอกอะไรเขาอย่างนั้นหรือ ปรานต์ให้ใจแกว่งไกว หายใจไม่ออก ไม่อยากคิดล่วงหน้าไปก่อ







