ความรู้สึกหงุดหงิดใจ

ณ ห้องผู้จัดการ

ก๊อกๆๆ!! ฉันยกมือขึ้นมาเคาะประตูห้องผู้จัดการ หลังจากที่ยืนทำใจอยู่หน้าห้องมาสักพักใหญ่แล้ว

“เข้ามา!!” เสียงที่คุ้นหูดังเล็ดลอดออกมาจากในห้อง

แอ๊ดดด!! สิ้นเสียงอนุญาตฉันก็ไม่รอช้าที่จะผลักประตูกระจกบานใหญ่เข้าไปในห้องตามคำสั่งทันที

สิ่งที่ฉันเห็นเป็นอย่างแรกหลังจากที่เดินเข้ามาในห้องแล้ว คือร่างของคุณคิมหันต์ที่กำลังใจจดใจจ่ออยู่กับกองเอกสารบนโต๊ะของตัวเอง แสงแดดที่เล็ดลอดผ่านเข้ามาจากกระจกห้องข้างหลังโต๊ะทำงานสาดส่องมาที่ร่างสูงตอนนี้คุณคิมหันต์อยู่ในชุดเสื้อเชิ๊ตแขนยาวที่ถูกปลดกระดุมตัวบนออกมาสองเม็ดกับเนคไปสีกรมที่ถูกปลดออกมาให้หลวม แขนเสื้อที่ถูกพับขึ้นมาโชว์ให้เห็นแขนเรียวล่ำสุขภาพดีของเขา

ตึกตักๆๆ!! ภาพของคุณคิมหันต์ที่ปรากฎอยู่ตรงหน้า มันทำฉันใจเต้นแรงขึ้นมาดื้อๆอีกแล้ว แค่เห็นหน้าของเขาหน้าอกข้างซ้ายของฉันมันก็เต้นรัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ สมองมันเบลอจนลืมเรื่องกังวลก่อนหน้านี้ไปจนหมดเลยด้วยซ้ำ

ทำไมฉันถึงเป็นแบบนี้อีกแล้วเนี่ย?!!

“คุณคิม…เอ่อ…ผู้จัดการมีธุระอะไรกับฉันเหรอคะ?” เกือบเผลอเรียกชื่อเขาไปซะแล้ว เวลาอยู่ที่บริษัทฉันคิดว่าไม่ควรจะเรียกกชื่อเขาตรงๆ แต่เรียกเป็นตำแหน่งแทนจะดีกว่า จะได้ไม่ถูกคนอื่นมองไม่ดี…มากไปกว่านี้

“เข้ามาใกล้ๆสิ!” คนตรงหน้าออกคำสั่งทั้งๆที่ยังเอาแต่ก้มหน้ามองเอกสารตรงหน้า ไม่คิดจะหันมามองหน้าฉันเลยด้วยซ้ำ

“ถ้าผู้จัดการมีอะไรให้ฉันทำก็สั่งมาได้เลยค่ะ” ฉันเลือกยืนอยู่กับที่ ไม่เดินเข้าไปใกล้อย่างที่เขาสั่ง

ความจริงฉันคิดอะไรได้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วล่ะ เรื่องที่คุณคิมหันต์มีคู่หมั้นแล้ว ฉันไม่รู้หรอกว่ามันคือเรื่องจริงรึเปล่า แต่ถ้ามันเป็นเรื่องจริงขึ้นมาจริงๆล่ะก็ ฉันคิดว่าฉัน…ไม่ควรเข้าไปใกล้เขามากกว่านี้ ฉันไม่ควร…เข้าไปใกล้เขาตั้งแต่แรกแล้วด้วยซ้ำ

“เธอเป็นอะไรไป?” จู่ๆคนตรงหน้าก็หยุดชะงักจากงานตรงหน้า ก่อนจะหันมาขมวดคิ้วจ้องฉันด้วยสายตาที่ดูสงสัย

“เปล่าค่ะ ฉันไม่ได้…”

“เกว!”

“คะ?”

“เธอต้องแทนชื่อตัวเองว่าเกว ไม่ใช่ฉันสิ!” คำพูดนี้มันคืออะไรกันแน่นะ? มันคือคำบอกเล่า คำร้องขอ หรือคำสั่งกันแน่!

“ฉันคิดว่าถ้าพูดแบบนั้นคนอื่นอาจจะมองไม่ดีก็ได้นะคะ”

“ใครมันจะไปกล้า!!” แววตาของคุณคิมหันต์ยังคงความสงสัยอยูไม่เปลี่ยน แต่น้ำเสียงของเขากลับดูเยือกเย็นยังไงชอบกลแฮะ แต่ที่พูดแบบนี้นี่เพราะไม่รู้จริงๆสินะ? ถามมาได้ว่าใครจะกล้า จะใครซะอีกล่ะถ้าไม่ใช่คนในบริษัทน่ะ

“สรุปแล้วผู้จัดการเรียกฉันมาทำไมกันแน่คะ?”

“เกว!!!” สายตาเรียบนิ่งจ้องลึกมาที่ฉันอีกแล้ว สายตาแบบนี้…เขากำลังเตือนฉันว่าถ้าฉันยังดื้อไม่ทำตามที่เขาสั่งล่ะก็…ฉันซวยแน่!!

“เฮ้อออ! คุณคิมเรียกเกวมาทำไมกันแน่คะ?” สุดท้ายสถานการณ์ก็จบลงอย่างเดิมอีกแล้ว ฉัน…ปฏิเสธคุณคิมหันต์ไม่ได้เลยจริงๆ

“เข้ามาใกล้ๆฉันสิ” คนตรงหน้าเอนตัวไปพิงเก้าอี้ ก่อนจะยกมือขึ้นมากอดอกแล้วมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าเรียบนิ่งตามเดิม

“เข้าใจแล้วค่ะ” แม้จะอยากปฏเสธแต่สุดท้าย…ฉันก็ต้องเดินตรงเข้าไปใกล้เขาตามคำสั่งอย่างห้ามไม่ได้เลย

“ตรงนั้น…เรียกว่าใกล้แล้วเหรอเกว?” จากตอนแรกที่ยืนอยู่ใกล้ประตู ฉันก็เดินเข้าไปยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานงานของเขา แต่ก็ดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่พอใจ

“แล้วขนาดไหนถึงจะเรียกว่าใกล้ล่ะคะ?”

“จะเดินมาหาฉันดีๆ หรือจะให้ฉันเดินไปลากเธอมาเองหืม?” คนตรงหน้าถามออกมาด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง จะว่าไป…แววตาของเขามันดูแปลกๆไปรึเปล่านะ? มันไม่ใช่แววตาที่น่ากลัว แต่เป็นแววตาที่เรียบนิ่งและสั่นไหวแบบแปลกๆ ดูจากกรามที่ขบกันแน่นอยู่นั้น เหมือนว่าเขาจะพยายามควบคุมสีหน้าและแววตาของตัวเองอยู่รึเปล่านะ?

เขาเป็นแบบนี้เป็นเพราะคำขอของฉันเมื่อคืนงั้นเหรอ? ที่บอกว่าไม่อยากให้มองด้วยสายตาท่น่ากลัวแบบเดิมอีก เขา…พยายามทำแบบนั้นอยู่รึเปล่านะ?

ตึกๆๆ!! ฉันเดินอ้อมโต๊ะทำงานไปยืนอยู่ตรงหน้าของคนตัวสูงอย่างว่าง่าย เหมือนว่าร่างกายของฉันมันจะชินกับคำสั่งของเขาไปซะแล้วล่ะ แค่เขาสั่งออกมา แม้สมองจะบอกว่าไม่ แต่ร่างกานชยมันกลับขยับออกไปอย่างอัตโนมัติเลย

“คุณคิมมีอะไรจะสั่งเกวรึเปล่าคะ?” ฉันถามพลางก้มลงไปมองคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงหน้า

“ฉันมีของจะให้”

“ของ? ของอะไร…อ้ะ! คุณคิม!”

หมับ!! ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆคนตรงหน้าก็คว้าเอวฉันแน่น ก่อนจะยกตัวฉันขึ้นไปนั่งบนโต๊ะทำงานข้างตัวเขาอย่างง่ายดาย

ฟึ่บ!! คุณคิมหันต์อุ้มฉันมาไว้บนโต๊ะตัวเอง ก่อนที่ตัวเขาจะลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วใช้แขนตัวเองเท้าโต๊ะกั้นตัวฉันเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้ พร้อมกับโน้มหน้าตัวเองเข้ามาใกล้ฉันมาก ใกล้…จนปลายจมูกของเราสองคนชนกันซะแล้วสิ

“คุณคิมจะทำอะไรคะ?”

“เธอนั่นแหละเป็นอะไรเกว?” นั่นน่ะสิ ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

แค่เห็นหน้าเขาความรู้สึกหงุดหงิดมันก็ผุดขึ้นมา จนแทบไม่อยากมองหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ ยิ่งนึกถึงเรื่องคู่หมั้นอะไรนั่นฉันก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก แถมอีกใจนึงฉันแอบรู้สึกน้อยใจอยู่เหมือนกัน แต่ก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังน้อยใจเรื่องอะไรกันแน่?!

“เกว…ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ” ถึงจะพูดออกไปแบบนั้น แต่คำพูดโกหกของฉันคงหลอกคนตรงหน้าไม่ได้หรอก

ฟึ่บ!! คุณคิมหันต์ไม่พูดอะไรต่อ แต่กลับเอื้อมมือไปหยิบของบางอย่างที่วางอยู่ข้างหลังมาขึ้นมา หน้าตามัน…ดูเหมือนรีโมทอะไรสักอย่างเลย

“เห็นกระจกมู่ลี่ที่แขวนอยูรอบๆห้องฉันมั้ยเกว?” พอคุณคิมหันต์พูดฉันก็เริ่มหันไปมองรอบๆห้อง จริงด้วย! เพราะห้องทำงานของเขาเป็นห้องกระจกแทบจะทั้งห้องเลย เลยมีมู่ลี่สีดำแขวนปิดเอาไว้เพื่อความเป็นส่วนตัวอยู่รอบๆห้อง

“ทำไมคะ?”

“ถ้าเธอไม่บอกฉันว่าเธอเป็นอะไร? ฉันจะกดรีโมทเปิดมู่ลี่ให้พนักงานข้างนอกเห็น ว่าเราสองคน…ทำอะไรกันอยู่ในห้อง?!!”