เธอชอบฉันไงล่ะ

[คิมหันต์]

“ถ้าเธอไม่บอกฉันว่าเธอเป็นอะไร? ฉันจะกดรีโมทเปิดมู่ลี่ให้พนักงานข้างนอกเห็น ว่าเราสองคน…ทำอะไรกันอยู่ในห้อง” สิ้นเสียงของผม คนตัวเล็กตรงหน้าก็เบิกตาโพลงออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะร้องห้ามผมด้วยสีหน้ามู่ทู่เหมือนในตอนแรก

“00! อย่านะคะ! แค่นี้เกวก็ดูแย่ในสายตาพนักงานคนอื่นมากพอแล้ว!”

“หมายความว่ายังไง? ใครทำอะไรให้เธอไม่พอใจงั้นเหรอ?” ท่าทีของเกวดูเปลี่ยนไปจากตอนเช้ามากเลย ทั้งสีหน้าแววตาที่ไม่สดใสเท่าที่ควร ไหนจะคำพูดที่ให้ความรู้สึกห่างเหินเหมือนอย่างก่อนหน้านี้นั่นอีก ท่าทีแบบนั้นของเกวลิน ผมไม่ชอบเลย!

“ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อยค่ะ ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ” โกหก! โกหกชัดๆ!!

“เธอจะไม่ยอมบอกฉันจริงๆใช่มั้ยเกว?” ดื้อจริงๆเลย ต้องให้ผมใช้ไม้แข็งก่อนถึงจะยอมเปิดปากพูดสินะ

ติ๊ด!! ผมกดปุ่มเปิดบนรีโมท ทันทีที่กดปุ่มลงมู่ลี่รอบๆห้องก็ค่อยๆเลื่อนเปิดออกที่ละบานอย่างช้าๆ

“คุณคิมหันต์! คุณทำอะไรน่ะ?! ปิดเดี๋ยวนี้เลยนะคะ!!” คนตัวเล็กเริ่มโวยวายและพยายามแย่งรีโมทจากมือผมทิ้งไปด้วยท่าทีที่ร้อนรน

“บอกฉันมาก่อนสิเกว”

“ก็ได้ค่ะ ก็ได้!! เกวบอกแล้วก็ได้” หึ! ก็แค่นี้

ติ๊ด!! ผมกดปุ่มปิดบนรีโมทอีกครั้ง ก่อนที่มู่ลี่ในห้องจะค่อยๆเลื่อนกลับลงมาปิดสนิทตามเดิม ที่ต้องขู่ก็เพราะแบบนี้แหละ ถ้าผมไม่ใช้ไม้แข็งกับเธอแบบนี้ คนอย่างเกวลินน่ะ…คงไม่ยอมเปิดปากพูดอะไรออกมาง่ายๆหรอก

“ว่ายังไง? มีใครทำอะไรเธอฮ่ะ?” ผมโน้มหน้าเข้าไปมองหน้าของคนตัวเล็กที่ตอนนี้เอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองผมเลยสักนิด ท่าทีแบบนี้ของเกวลิน…ผมไม่ชอบเลยจริงๆ แทนที่จะเอาแต่ก้มหน้าแบบนี้ สู้ให้เธอเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยแววตาจิกกัดเหมือนแต่ก่อนยังน่าพอใจกว่าซะอีก

“…คุณนั่นแหละค่ะ”

“อะไรนะ?”

“เพราะคุณคิมนั่นแหละค่ะ ที่ทำให้เกวเป็นแบบนี้”

“เพราะฉัน…งั้นเหรอ?”

“เกวบอกคุณแล้วไงคะว่าให้เกวเข้ามาฝึกงานในตำแหน่งที่เด็กฝึกงานทั่วไปเขาทำกันน่ะ เกวเป็นแค่เด็กฝึกงาน แต่เข้ามาวันแรกก็ได้ทำตำแหน่งที่สูงขนาดนี้ คนอื่นเขาจะมองเกวยังไงล่ะคะ? เกวอยากจะใช้ชีวิตตอนฝึกงานอย่างสงบแท้ๆ แต่แค่วันแรกเกวก็โดนคนอื่นมองว่าเป็นเด็กเส้นซะแล้ว แล้วแบบนี้จะให้เกวฝึกงานต่อไปอย่างสงบได้ยังไงล่ะคะ!?” คนตัวเล็กโพล่งคำพูดออกมารัวๆ จนแทบจะไม่พักหายใจเลยด้วยซ้ำ อีกทั้งตอนพูดก็ยังทำหน้ามุ่ย และแสดงสีหน้าว่ากำลังไม่พอใจผมอยู่ออกมาอย่างชัดเจน

หึ! ท่าทีตอนนี้ของเกวลินมัน…ตลกชะมัด ทั้งตลกทั้งน่าเอ็นดู จนผมอดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงหัวเราะออกมา

“ฮ่ะๆ อ่อ! เธอไม่พอใจเพราะโดนหาว่าเป็นเด็กเส้นสินะ”

“คุณคิมหันต์! นี่คุณหัวเราะออกมาได้ยังไงกัน? เรื่องนี้มัน…น่าตลกตรงไหนเหรอคะ?”

“หึ! มันก็น่าตลกตรงที่…เธอกังวลในสิ่งที่มันคือเรื่องจริงนี่”

“…” หลังจากที่ผมพูดออกไปแบบนั้น ท่าทีของเกวลินก็ดูนิ่วไปจากเดิมเยอะเลย

“เธอเป็นเด็กเส้นของฉันจริงๆนี่เกว”

หมับ!! ผมพูดพลางเอื้อมมือออกไปเชยคางเกวลินให้เงยหน้าขึ้นมามองผม พลางใช้มืออีกข้างปัดป่ายเส้นผมที่ปรกใบหน้าสวยของเธอออกไปอย่างเบามือ

แต่ทำไมท่าทีตอบรับของเธอถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ? ผมว่าผมก็ไม่ได้มองเธอด้วยสายตาที่น่ากลัวอย่างที่เธอร้องขอซะหน่อย แล้วผมก็ยังไม่ได้ทำอะไรรุนแรงใส่เธอด้วย แต่ทำไม…

“เธอร้องไห้ทำไมเกว?”

“สำหรับคุณ…เกวคงเป็นได้แค่ของเล่นที่คุณเอาไว้ควงเล่นแก้เบื่อเท่านั้นสินะคะ” ควงเล่นแก้เบื่องั้นเหรอ? พูดอะไรของเธอน่ะ?

“นี่เธอ…ไปได้ยินใครพูดอะไรมา?”

“ฮึก ทำไมคุณไม่บอกเกวล่ะคะ? ทำไมคุณไม่บอก…ว่าคุณมีคู่หมั้นอยู่แล้วล่ะคะคุณคิมหันต์!?” เกวลินพูดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ร่วงไหลอาบแก้มเป็นสายไม่หยุด

เพราะเหตุผลนี้ใช่มั้ยที่ทำให้เธอมีท่าทีเปลี่ยนไปแบบนี้ เธอร้องไห้หนักขนาดนี้เพราะรู้เรื่องที่ฉันมีคู่หมั้นอยู่แล้วงั้นเหรอ?

แววตาของเกวลินที่จ้องมองมาที่ผมมันเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไรกัน? ดวงตากลมที่เคยจ้องเขม็งมองมาที่ผมด้วยความโกรธเกลียดตลอดเวลา ตอนนี้มัน…เปลี่ยนเป็นแววตาที่อ่อนโยนขนาดนี้ไปตั้งแต่เมื่อไร? ตัวผมเองก็เหมือนกัน ก่อนหน้านี้มาเคยชอบมันมาก…น้ำตาของเกวลิน แต่ตอนนี้…ตอนที่เห็นน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสองข้างของเกวลิน มันทำให้ผมหงุดหงิดใจแทบจะบ้า ตอนนี้ผม…ไม่ชอบมันเลยสักนิด!!

“แล้วทำไมเธอต้องร้องไห้เพราะเรื่องที่ฉันมีคู่หมั้นอยู่แล้วด้วยล่ะ?”

ฟึ่บ!! ผมเอ่ยถามออกมาเสียงแผ่วเบาพลางใช้มือของตัวเองเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของคนตัวเล็กตรงหน้า

“ฮึก! เกวไม่รู้! เกวแค่…ไม่ชอบค่ะ” เกวลินส่ายหน้าไปมาพร้อมกับเอ่ยคำตอบที่ดูสับสนออกมา

“แต่ฉันว่าฉันรู้เหตุผลนะ” เหตุผลที่ทำให้เกวลินกระวนกระวายใจ จนร้องไห้ออกมาขนาดนี้ ผมว่าผมรู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร และเหตุผลนั้น…มันก็น่าพอใจจนผมอดยิ้มออกมาไม่ได้เชียวล่ะ

“ฮึก หมายความว่ายังไงคะ?”

“เหตุผลที่เธอร้องไห้ไง”

“…??”

ฟุ่บ!! ผมยกยิ้มมุมปากขึ้นมาอย่างพอใจ พร้อมกับโน้มหน้าลงไปกระซิบที่ข้างหูคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบา

“เพราะเธอ…ชอบฉันไงล่ะเกว”

ผมก็มั่นใจในเหตุผลข้อนี้มาก ทั้งท่าที ทั้งสีหน้าแววตาที่เปลี่ยนไปของเกวลิน ผมรับรู้มันได้ทุกอย่าง แววตาที่เคยแข็งกร้าวตอนที่เธอจ้องมองมาที่ผมมันเปลี่ยนไปแล้ว ความโกรธเกลียดและความกลัวที่เธอเคยมีให้ผมก่อนหน้านี้ มันคงถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอื่นแล้วสินะ

หึ! ผมไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกชอบที่เกวลินมีให้ผมตอนนี้มันจะมากขนาดไหน แต่ผมว่าแบบนี้…มันก็น่าพอใจกว่าตอนที่เธอเกลียดฉันมากเลยล่ะ

เกวลิน…ฉันจะทำให้เธอชอบฉันมากขึ้นไปเรื่อยๆ ชอบ…จนถึงขั้นที่เธอไม่สามารถขาดฉันได้ อย่างที่ฉัน…ขาดเธอไม่ได้ในตอนนี้ไงล่ะเกว!!