รู้สึกผิด

บ้านคิมหันต์

หลังจากแยกกับทิวเขาที่มหาลัยแล้ว ฉันก็แวะไปทำธุระที่ธนาคารต่อ กว่าจะกลับมาถึงบ้านก็ห้าโมงกว่าแล้ว ดีนะที่ขากลับฉันไม่ต้องเหนื่อยหลบหน้าเจ้าของบ้านแล้ว เพราะก่อนเข้ามาฉันไม่เห็นรถของผู้ชายคนนั้นจอดอยู่หน้าบ้านแล้ว เลยเดินเข้ามาจากประตูหน้าได้อย่างสบายใจ เฮ้อออ! วันนี้ทำไมมันเหนื่อยขนาดนี้เนี่ย? อยากรีบกลับไปอาบน้ำนอนเร็วๆจัง

“อ้าวหนูเกว ออกไปไหนมาเหรอจ้ะ?” ทันทีที่เดินเข้ามาในบ้าน ฉันก็ได้ยินเสียงทักทายจากป้ากานที่กำลังยืนทำอาหารอยู่ในครัว

“เอ่อ…เกวออกไปมหาลัยมาน่ะค่ะ แล้วนี่…ป้ากานทำอะไรอยู่เหรอคะ?” ฉันถามพลางเดินเข้าไปใกล้ป้ากาน

“ป้ากำลังเตรียมอาหารเย็นให้คุณคิมหันต์เขาน่ะ” เมนูอาหารสี่ห้าอย่างถูกวางตั้งไว้อยู่บนโต๊ะอาหารเตรียมพร้อมทาน แต่ละเมนูก็น่าทานทั้งนั้นเลย แต่น่าเสียดายที่สุดท้ายก็คงต้องทิ้งอาหารพวกนี้ไป เพราะคนๆเดียวคงทานอาหารหมดนี่ไม่ได้หรอก สำหรับพวกคนรวยน่ะ หน้าที่ของอาหารพวกนี้คือเป็นตัวเลือกให้เขาเลือกทานแค่นั้นแหละ อันไหนชอบก็ทาน อันไหนไม่ชอบก็ทิ้ง แค่นั้นจริงๆ

“ป้ากานมีอะไรให้เกวช่วยมั้ยคะ?” ฉันวางสัมภาระของตัวเองไว้บนโต๊ะกินข้าว ก่อนจะเดินเข้าไปช่วยป้ากานในครัว

“โอ้ย!! ไม่ต้องหรอกจ้ะ ป้าทำเสร็จหมดแล้ว เหลือแค่รออุ่นให้คุณคิมมาทานเท่านั้นแหละ”

“อ่อ ค่ะ”

“อ้าว! แล้วนั่นมือหนูไปโดนอะไรมาล่ะ?” ป้ากานต์ถามถึงผ้าพันแผลที่มือด้วยสีหน้าตื่นตกใจ

“เอ่อ…หนูลื่นล้มนิดหน่อยน่ะค่ะ”

“ตายแล้ว ไปล้มอีท่าไหนถึงได้แผลมาล่ะเนี่ย?”

“แฮ่ๆ!! ก็…ล้มแบบทั่วไปนั่นแหละค่ะ” ทั่วไปที่ไหน…โดนหมาบ้าผลักจนล้มต่างหากล่ะ!

“คราวหลังก็ระวังหน่อยนะหนูเกว” เอ้อ! จริงสิ พอป้ากานพูดถึงเรื่องแผล ฉันก็นึกถึงเรื่องที่ป้ากานพูดเมื่อตอนเช้าขึ้นมาได้ เรื่องที่คาใจฉัน

“เอ่อ…ป้ากานคะ คือ…เมื่อคืนเกวไปเดินเล่นที่สวนหลังบ้านแล้ว…เจอเรือนกระจกด้วยค่ะ เกวเพิ่งรู้นะคะว่าที่นี่มีเรือนกระจกด้วย มันเป็น…เรือนกระจกของคุณคิมหันต์เหรอคะ?”

“จริงสิ หนูเกวเพิ่งมาคงจะยังไม่รู้สินะ เรือนกระจกนั่นน่ะ เป็นเรือนกระจกที่คุณผู้หญิง…คุณแม่ของคุณคิมหันต์สร้างไว้นานแล้วล่ะ ต้นไม้แทบจะทุกต้นที่อยู่ในนั้น ก็เป็นต้นไม้ที่คุณผู้หญิงปลูกเอาไว้ด้วย”

“รวมถึง…ดอกกุหลาบด้วยเหรอคะ?”

“หืม? หนูเกวรู้ได้ยังไงว่ามีดอกกุหลาบปลูกอยู่ด้วย?” อุ้ย! แย่แล้ว เผลอหลุดปากออกไปซะได้

“เอ่อ…เกวได้กลิ่นน่ะค่ะ กลิ่นกุหลาบมันลอยโชยออกมาถึงข้างนอกเรือนกระจกเลยค่ะ”

“อ่อ งั้นก็แล้วไป หนูเกวต้องระวังอย่าเข้าไปในที่เรือนกระจกนั่นเด็ดขาดนะ” ป้ากานชี้นิ้วขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจัง

“ทำไมถึงห้ามเข้าไปล่ะคะ?”

“คุณคิมหันต์เขาหวงเรือนกระจกหลังนี้มากเลยล่ะ โดยเฉพาะดอกกุหลาบที่อยู่ในเรือนกระจก ห้ามไปแตะต้องมันเด็ดขาดเลย เพราะมันเป็นดอกกุหลาบที่คุณแม่คุณคิมหันต์ปลูกเอาไว้ก่อนที่ท่านจะเสียชีวิตได้แค่หนึ่งวันน่ะ”

“จริงเหรอคะ?” ได้ยินแบบนั้นแล้วฉันถึงกับอ้าปากค้าง

“ใช่จ้ะ คุณผู้หญิงน่ะ ชอบดอกกุหลาบมาก สำหรับคุณคิมหันต์แล้ว ดอกกุหลาบนั่นเป็นเหมือนตัวแทน และของต่างหน้าชิ้นสุดท้ายที่คุณแม่ทิ้งไว้ให้ ก่อนที่ท่านจะเสียไป เพราะงั้นคุณคิมหันต์ถึงหวงมันมากไงล่ะ หนูเองก็อย่าเข้าไปยุ่งกับเรือนกระจกนั่นเด็ดขาดล่ะ ถ้าไม่อยากเดือดร้อน เข้าใจมั้ย?” ไม่ทันแล้วล่ะค่ะป้ากาน เมื่อคืนหนูเข้าไปในนั้นมาเรียบร้อยแล้วแถมยังไปทำดอกกุหลาบที่เขาหวงนักหนาเสียหายอีกด้วย หนูเลยได้แผลนี่มาไงคะ เฮ้อออ

“เข้าใจแล้วค่ะ” ฉันเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมเมื่อคืนเขาถึงโกรธมากขนาดนั้น มันก็…น่าโกรธจริงๆนั่นแหละ เพราะฉันทะเล่อทะล่าเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาต เลยเกิดเรื่องแย่ๆแบบนั้นขึ้นมาซะได้ ทำยังไงดี? ตอนนี้ฉัน…รู้สึกผิดกับผู้ชายคนนั้นชะมัดเลย

ตืดๆๆ!! ระหว่างที่ฉันกำลังยืนคุยกับป้ากานในห้องครัวอยู่นั้น จู่ๆก็มีเสียงมือถือของป้ากานก็ดังขึ้นมา

“ตายแล้ว! หนูเกวมาช่วยป้าเอาอันนี้ใส่จานให้หน่อยได้มั้ยจ้ะ? เดี๋ยวป้าขอตัวไปรับสายโทรศัพท์แปบนึง” ป้ากานหันมาขอความช่วยเหลือจากฉัน ซึ่งฉันก็ไม่คิดปฏิเสธ เต็มใจช่วยเหลืออยู่แล้ว

“อ่อ ได้ค่ะ!”

หมับ!! ป้ากานยื่นตะหลิวมาให้ฉัน ก่อนจะเดินออกไปรับสาย ทันทีที่กำตะหลิวเอาไว้ความรู้สึกเจ็บแปลบที่แผลบนฝ่ามือข้างซ้ายมันก็ก่อตัวขึ้นมาอีกครั้ง แต่มันเป็นความเจ็บที่ฉันยังพอทนได้อยู่

“อะไรนะ?!” เสียงของป้ากานที่กำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ไม่ไกลจากฉันมากตะโกนออกมาซะเสียงดัง น้ำเสียงของป้ากานดูจะตกใจเอามากๆเลยล่ะ

“ได้ๆ เดี๋ยวแม่จะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้!”

“เกิดอะไรขึ้นเหรอคะป้ากาน?” ฉันถามป้ากานทันทีที่ป้าแกเดินกลับมาด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนกเอามากๆเลยล่ะ

“คือ…ลูกสาวป้าเพิ่งโทรมาบอกว่า หลานชายป้าไม่สบาย ชักจนต้องเข้าโรงพยาบาลกะทันหันน่ะ”

“จริงเหรอคะ? แล้วตอนนี้หลายชายป้าเป็นยังไงบ้างเหรอคะ?”

“ป้าก็ยังไม่รู้เหมือนกัน คงจะต้องไปดูหลานที่โรงพยาบาลแล้วล่ะ”

“ถ้างั้น…ป้ากานรีบไปดูหลานเถอะค่ะ”

“แต่ป้าต้องอยู่เตรียมอาหารให้คุณคิมหันต์เขาก่อนน่ะ” เวลาแบบนี้ป้ากานยังจะมาห่วงคนอื่นอีกเหรอ? อีตานั่นโตขนาดนั้นแล้วคงไม่เป็นไรหรอกค่ะ

“ป้ากานไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกค่ะ เดี๋ยวเกวอยู่เตรียมอาหารให้คุณคิมหันต์เอง ป้ากานรีบไปดูหลานเถอะค่ะ”

“ถ้างั้น…ป้าฝากหนูด้วยนะ อ้อ! คุณคิมเขาชอบทานอาหารตอนร้อนๆ ถ้าเขากลับมาแล้วหนูอย่าลืมอุ่นอาหารให้เขาด้วยนะ แล้วก็…ตอนทานอาหารคุณคิมเขาชอบดื่มน้ำเย็นจัดควบคู่กัน หนูเกวต้องคอยหมั่นเติมน้ำให้เย็นอยู่ตลอดเวลาด้วยนะ” ป้ากานหันมาสาธยายพรรณนาอะไรต่างๆมากมายก่อนจะไป เฮอะ! ผู้ชายอะไรเรื่องเยอะชะมัดเลย

“เข้าใจแล้วค่ะ ป้ากานรีบไปเถอะค่ะ”

“ป้าฝากด้วยนะหนูเกว”

“ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” กว่าป้ากานจะยอมออกไป ทำเอาฉันเกือบท้อใจไปแล้วน่ะเนี่ย อะไรที่ป้ากานบอกมาเมื่อกี้ ฉันจำไม่ได้สักอย่างหรอก รู้แค่ว่าผู้ชายคนนี้เรื่องเยอะยิ่งกว่าผู้หญิงซะอีก เฮอะ!!