ตำแหน่งประธาน

[คิมหันต์]

ณ บริษัท เอ.เอส.เอ็น กรุ๊ป

ก๊อกๆๆ!! เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำงานของผมดังขึ้น

“เข้ามา!!”

“ผู้จัดการครับ ท่านประธานเรียกผู้จัดการไปพบด่วนเลยครับ” เสียงของธนินเลขาของผมพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“เดี๋ยวฉันออกไป”

“ครับ”

“เฮ้อออ”

ฟุ่บ!! ทันทีที่ธนินเดินออกไปจากห้อง ผมก็ถอนหายใจพลางทิ้งตัวเอนหลังไปบนเก้าอี้เพื่อพักสายตา ตั้งแต่เข้าบริษัทมาวันนี้ทั้งวันก็มีเรื่องให้ปวดหัวเต็มไปหมด ผมต้องมานั่งคอยแก้ปัญหาให้กับเรื่องที่ตัวเองไม่ได้ก่อ แทบจะไม่ได้เกี่ยวข้องด้วยซ้ำ ส่วนไอ้คนที่ก่อเรื่องก็ดันหายหัวเงียบไปเลย แล้วที่ท่านประธานเรียกผมไปคุยด้วย ก็คงไม่พ้นเรื่องนี้แน่ๆ เฮ้อออ!! น่ารำคาญชะมัด!!

ณ ห้องท่านประธาน

ก๊อกๆๆ!! ถึงจะไม่อยากมา แต่สุดท้ายผมก็มายืนอยู่หน้าห้องท่านประธานจนได้

“เข้ามา!!”

แอ๊ดดด!! ได้ยินเสียงตอบรับจากเจ้าของห้องแล้ว ผมก็เปิดประตูเข้ามาข้างในทันที

“ว่าไงไอ้น้องรัก! ไม่เจอกันตั้งนานยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ” เสียงที่น่ารำคาญของพี่ชายต่างแม่ของผมทักขึ้นมาทันทีที่ผมก้าวเข้ามาในห้อง นี่แหละตัวปัญหาที่น่ารำคาญที่สุดในชีวิตผม

“แล้วพี่ล่ะเป็นไงบ้าง? กลับมาได้แค่วันเดียวก็ก่อเรื่องให้คนอื่นปวดหัวอีกตามเคยเลยนะครับ ไอ้นิสัยที่ชอบทำตัวมีปัญหาเนี่ย ก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย”

ฟึ่บ!! ผมพูดพลางเดินเข้าไปนั่งตรงข้ามกับพี่ชายของผม คนๆนี้เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ หลังจากที่ถูกพ่อส่งตัวไปดูงานที่สาขาต่างประเทศเมื่อเจ็ดปีก่อน หึ! แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้เรียนรู้อะไรจากที่นู้นเลยสินะ เพราะวันแรกที่กลับมาก็ก่อเรื่องใหญ่โตให้บริษัทและคนอื่นเสียหายซะแล้ว

“เหมันต์ อัศวนันทร์ ลูกชายคนโตของ เอ.เอส.เอ็น กรุ๊ป พาเยาวชนเข้าโรงแรม แถมยังเป็นโรงแรมของพ่อตัวเองด้วย หึ! นี่พี่เห็นข่าวของตัวเองแล้วใช่มั้ยครับ?” ผมหยิบแท็บเล็ตที่เปิดข่าวค้างไว้ตรงหน้าขึ้นมาอ่านให้เจ้าตัวฟังชัดๆ จะได้รู้ว่าวันนี้ทั้งวันคนอื่นต้องเดือนร้อนเพราะไอ้คนไร้ความรับผิดชอบนี่ขนาดไหน

“ไอ้คิมหันต์!” คนตรงหน้าขมวดคิ้วตะคอกออกมาอย่างโกรธเคือง พร้อมกับทำท่าทางเตรียมพร้อมจะลุกขึ้นมากระโจนใส่ผมอยู่ตลอดเวลา

“พอได้แล้ว!!” ดีนะที่ท่านประธาน ผู้เป็นพ่อของเราสองคนร้องห้ามขึ้นมาซะก่อน ไม่งั้น…ผมอาจจะโดนหมัดของพี่ชายต่างแม่ซัดเข้าที่หน้าไปแล้วก็ได้

“ท่านประธานมีอะไรก็ว่ามาเร็วๆเถอะครับ วันนี้ผมนั่งแก้ปัญหาที่ตัวเองไม่ได้ก่อมาทั้งวัน อยากกลับไปพักเต็มทีแล้ว” ผมพูดพลางมองหน้าตัวปัญหาตรงหน้าไม่กระพริบ หึ! สีหน้าท่าทางที่ดูไม่พอใจของคนเป็นพี่ชายต่างแม่ตอนนี้ มันทำให้ผมพอใจจนต้องยกยิ้มมุมปากขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เชียวล่ะ

“ฉันเรียกแกทั้งสองคนมาก็เพราะเรื่องนี้เนี่ยแหละ” สีหน้าที่จริงจังของท่านประธานทำเอาคนตรงหน้าผมถึงกับหน้าเจื่อนขึ้นมาทันที

“พ่อครับ! พ่อไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกครับ เรื่องข่าวเดี๋ยวผมจัดการให้คนปิดข่าวไปซะก็สิ้นเรื่องแล้ว”

“ฮ่าๆๆ! นั่นสินะ เรื่องปิดข่าวน่ะงานถนัดของพ่อกับพี่เลยนี่ อุบัติเหตุเมื่อเจ็ดปีก่อน ก็ใช้วิธีเดียวกันปิดข่าวซะเงียบเลยใช่มั้ยครับ?”

“แกหุบปากไปเลยไอ้คิมหันต์!”

“พอกันทั้งคู่นั่นแหละ คิมหันต์ฉันบอกแล้วไงว่าให้เลิกพูดถึงเรื่องนั้นได้แล้ว โดยเฉพาะแกเหมันต์!! รู้ตัวมั้ยว่าเรื่องที่แกก่อมันทำบริษัทเดือดร้อนไปมากขนาดไหนฮ่ะ!? ปิดข่าวงั้นเหรอ? แกคิดว่าแค่ปิดข่าวแล้วเรื่องมันจะจบง่ายๆรึไง? ไหนจะหุ้นโรงแรม ไหนจะความน่าเชื่อถือของลูกค้า ทุกอย่างมันเสียหายไปเพราะแกคนเดียว!!”

“แล้วพ่อจะให้ผมทำยังไง? ใครจะไปคิดล่ะว่าจะมีคนถ่ายรูปผมไปลงข่าวแบบนี้อ่ะ?”

“เพราะงั้นแกถึงไม่ควรทำเรื่องระยำแบบนั้นตั้งแต่แรกไง!!”

ฟุ่บ!! ผมนั่งอยู่ท่ามกลางเสียงทะเลาะโวยวายของสองพ่อลูก มันน่ารำคาญจนผมชักจะทนอยู่ไม่ไหวแล้วล่ะ

“ถ้าจะเรียกผมมานั่งฟังคนทะเลาะกันล่ะก็ ผมขอตัวก่อนนะครับ”

“เดี๋ยว!!” ผมกำลังจะเดินออกไปอยู่แล้วเชียว แต่ก็ต้องหยุดชะงักขึ้นมาเพราะท่านประธาน

“เฮ้ออ! เหมันต์ เดิมทีฉันเรียกแกกลับมาที่นี่เพราะตั้งใจจะให้แกกลับบริหารโรงแรมแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ดูเหมือนว่าแกจะยังไม่พร้อมรับตำแหน่งประธานบริหารโรงแรมจริงๆ”

“นี่…พ่อหมายความว่าไง?”

“คิมหันต์! ฉันจะให้แกรับตำแหน่งประธานบริหารโรงแรมแทนเหมันต์!” สิ่งที่ได้ยินจากปากของท่านประธานทำผมแปลกใจนิดหน่อย

“ไม่ได้นะครับ! ไหนพ่อบอกว่าจะยกตำแหน่งนั้นให้ผม แล้วทำไมถึงเปลี่ยนใจไปให้ไอ้คิมมันได้ล่ะ?” พี่ชายต่างแม่ร้องเถียงออกไปด้วยท่าทีร้อนรนใจ

“แกคิดว่าฉันจะยอมยกตำแหน่งสำคัญขนาดนั้นให้คนไม่เอาไหนอย่างแกได้รึไง? ฉันอุตส่าห์ส่งแกไปเรียนรู้งานที่ต่างประเทศมาตั้งนาน แต่แกกลับเอาแต่เที่ยวเตร่ กลับมาแล้วก็ยังไม่วายสร้างเรื่องให้บริษัทเสียหายอีก!! รู้มั้ยว่าวันนี้ทั้งวันคิมหันต์มันต้องคอยตามแก้ปัญหาให้แกขนาดไหน ในขณะที่แกเพิ่งจะโผล่หัวมาตอนนี้เนี่ยนะ แล้วแบบนี้ฉันจะไว้ใจยกตำแหน่งนั้นให้แกได้ยังไง!?” หึ! วันนี้พ่อพูดถูกใจผมมากเลยแฮะ

“แต่พ่อจะยกตำแหน่งสำคัญขนาดนั้นให้ลูกเมียน้อยอย่างมันไม่ได้! คนที่ควรได้ตำแหน่งนั้นต้องเป็นผมมากกว่าสิ” อ่า…ผมชักจะไม่พอใจสิ่งที่คนเป็นพี่ชายพูดขึ้นมาซะแล้วสิ เดิมทีก็ว่าจะปฏิเสธตำแหน่งที่ท่านประธานยื่นให้อยู่แล้ว แต่…มันคงไม่มีอะไรสนุกเท่าการได้เห็นพี่ชายตัวเองร้อนรนใจขนาดนี้แล้วล่ะ

“ขอบคุณท่านประธานที่มอบตำแหน่งสำคัญขนาดนั้นให้ผมนะครับ ผมจะตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดเลยครับ…พ่อ” พูดจบผมก็หันไปยกยิ้มมุมปากให้พี่ชายตัวเอง หึ! สีหน้าจะเป็นจะตายแบบนั้นแหละ ที่ผมอยากเห็น

“ไอ้คิมหันต์! แกไม่มีสิทธิ์!!”

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว…ผมขอตัวก่อนนะครับ” บอกลงเสร็จแล้วผมก็เดินออกมาจากห้องทันที โดยที่ไม่ได้หันหลังกลับไปดูเลยว่ามีอีกคนหนึ่งเดินตามออกมาจากห้องด้วย

พลั่ก!! คนที่เดินตามมาจากในห้อง เดินมากระชากไหล่ผมซะแรง เฮ้อออ! ทำไมถึงชอบสร้างความรำคาญไม่เลิกสักทีนะ

“ไอ้คิมหันต์! แกอย่าคิดนะว่าฉันจะยอมยกตำแหน่งนั้นให้แกไปง่ายๆ ลูกเมียน้อยอย่างแกไม่มีสิทธิ์มาแย่งอะไรไปจากฉันทั้งนั้น! อยู่ในที่ของแกเงียบๆ เหมือนที่แม่แกทำมาตลอดซะ!” ถ้าเป็นเมื่อก่อนคำพูดของคนๆนี้คงจะทำให้ผมโกรธจนต้องเผลอซัดหน้ามันไปแน่ๆ แต่ตอนนี้…ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว

“หึ! ผมว่าพี่คงต้องทำความเข้าใจซะใหม่แล้วล่ะครับ ตอนนี้…ที่ตรงนี้มันกลายเป็นที่ของผมไปแล้วนะ คนที่ควรจะอยู่เงียบๆไม่ใช่ผม แต่เป็นพี่มากกว่า”

ตึก! ตึก! ตึก! ผมเดินเข้าไปใกล้พี่ชายลงไปกระซิบใกล้ๆหูของเขา

“ตำแหน่งของผมน่ะ มันอยู่เหนือกว่าพี่มาตั้งนานแล้วล่ะครับ!” อย่างที่บอกไป…คนๆนี้อาจจะคิดว่าผมอยู่ต่ำกว่าเขามาตลอด แต่มันไม่เคยเป็นแบบนั้นเลย ผมกับเขาเราอยู่ในตำแหน่งเดียวกันตั้งแต่เริ่ม แต่ตอนนี้…คนที่เหนือกว่าคือผมต่างหากล่ะ ไม่ใช่เขา!!