ตอนที่ 7: วันสวมแหวนที่เลี่ยงไม่ได้

ตอนที่ 7: วันสวมแหวนที่เลี่ยงไม่ได้

ความอุ่นชื้นจากริมฝีปากที่ประทับลงบนหลังมือนั้นคล้ายจะยังคงสลักลึกอยู่บนผิวเนื้อ แม้ว่าช่วงเวลาแห่งความเงียบงันปนวาบหวามจะผ่านพ้นไปแล้วก็ตาม เสียงปรบมือแสดงความยินดีจากผู้ใหญ่ทั้งสองตระกูลดังก้องขึ้นขจัดความเงียบงันชวนใจสั่นเมื่อครู่ให้มลายหายไป เจ้าสัวอนันต์หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดีพลางหันไปกระซิบกระซาบกับเจ้าสัวกีรติด้วยท่าทางผู้ชนะ ทว่าสำหรับนที โลกทั้งใบเพิ่งจะเริ่มกลับมาหมุนอีกครั้ง และมันหมุนคว้างจนเขาแทบตั้งหลักไม่ทัน

"ยินดีด้วยนะลูก ต่อจากนี้ก็ฝากพี่เขาดูแลด้วยล่ะ อย่าไปดื้อไปซนใส่พี่เขามากนักนะ" พิมพ์ชนกขยับเข้ามาใกล้พลางลูบไหล่ลูกชายคนโตด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ

นทีทำได้เพียงส่งยิ้มแห้งแล้งกลับไป ฝ่ามือข้างที่เพิ่งถูกสวมแหวนเพชรเม็ดโตยังคงรู้สึกหนักอึ้ง ไม่ใช่เพียงเพราะน้ำหนักของอัญมณีล้ำค่า ทว่ามันคือพันธนาการที่ผูกมัดเขาไว้กับผู้ชายหน้าตายฝั่งตรงข้ามอย่างสมบูรณ์แบบ ชายหนุ่มลอบชำเลืองมองคิรากรที่บัดนี้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและกำลังหันไปพูดคุยกับผู้ใหญ่ด้วยท่าทีนอบน้อม สงบนิ่ง และสมบูรณ์แบบในทุกกระเบียดนิ้วราวกับภาพวาด

‘ไอ้คนเจ้าเล่ห์... เมื่อกี้มันจงใจชัด ๆ!’ นทีขบเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ พลางยกมือขึ้นมาเช็ดหลังมือตัวเองลนลาน หวังจะลบสัมผัสอุ่นวาบที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ทว่ายิ่งเช็ด ใบหน้าหวานกลับยิ่งร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

หลังเสร็จสิ้นพิธีการหมั้นหมายอันเป็นทางการภายในครอบครัว งานเลี้ยงน้ำชาเล็ก ๆ ถูกจัดขึ้นบริเวณสวนสไตล์อังกฤษด้านหลังคฤหาสน์ตระกูลอนันต์กุล บรรดาผู้ใหญ่ต่างพากันแยกย้ายไปนั่งคุยเรื่องธุรกิจและแผนการในอนาคต ปล่อยให้คู่หมั้นป้ายแดงได้มีเวลาอยู่ร่วมกันตามลำพัง

นทีปลีกตัวออกมานั่งอยู่ตรงม้านั่งหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ หวังจะใช้ความร่มรื่นของธรรมชาติช่วยดับไฟดุเดือดในอก ชายหนุ่มสะบัดสูทตัวนอกสีขาวออกพาดไว้กับพนักพิง ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตลงอีกเม็ดอย่างไม่กลัวเสียกิริยา ลมเอื่อย ๆ พัดผ่านผิวเนื้อช่วยให้เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง จนกระทั่งเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและมั่นคงดังใกล้เข้ามา

"ถอดสูทออกระวังจะสะท้อนลมจนเป็นหวัดเอานะ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ ทำให้นทีสะดุ้งตัวเล็กน้อยก่อนจะตวัดสายตาขึ้นมองด้วยความขุ่นเคือง คิรากรเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มถอดเสื้อสูทสีกรมท่าออกแล้วเช่นกัน เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นลวก ๆ ถึงกึ่งกลางแขน เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งสมชายชาตรี ท่ามกลางบรรยากาศแดดยามบ่าย ท่าทางที่ดูผ่อนคลายลงชวนให้ลดความเกร็งลงไปได้บ้าง ทว่าสายตาคู่คมที่ไร้กรอบแว่นบดบังนั้นยังคงทรงพลังอยู่เช่นเดิม

"เรื่องของผมหน่า... คุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่ง" นทีเชิดหน้าเถียง ท่าทางตั้งการ์ดพร้อมบวกเต็มที่

คิรากรยกยิ้มมุมปากเบา ๆ ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งตัวเดียวกัน ระยะห่างที่ลดลงกะทันหันทำให้นทีขยับตัวหนีไปชิดขอบอีกฝั่งทันที คิรากรลอบมองท่าทางเหมือนแมวป่าหวงตัวนั้นด้วยความนึกสนุก ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาจิบ

"ตอนนี้ฉันมีสิทธิ์เต็มที่แล้วนที... ในฐานะ ‘คู่หมั้น’ ของเธอ" คิรากรเน้นคำชัดเจน พลางทอดสายตามองไปที่นิ้วนางข้างซ้ายของคนตัวเล็กที่ประกายเพชรน้ำงามกำลังสะท้อนแสงแดดยามบ่าย

"คู่หมั้นตามสัญญาต่างหาก! อย่าลืมข้อตกลงของเราสิคุณคิรากร" นทีเน้นเสียงสู้ ยื่นมือข้างที่สวมแหวนไปตรงหน้าอีกฝ่าย "เวลาสามเดือน... ตอนนี้มันเริ่มนับถอยหลังแล้วนะ ขยับเข้ามาใกล้ผมแบบเมื่อกี้บ่อย ๆ ระวังจะโดนผมผลาญเงินจนหมดตัวก่อนจะครบกำหนดล่ะ"

"ก็ลองดู..." คิรากรวางถ้วยชาลง สายตาคมปลาบเลื่อนกลับมาสบตากับดวงตากลมโตที่สั่นระริก "ถ้าคิดว่ามีความสามารถพอที่จะผลาญทรัพย์สินของกีรติวัฒน์ให้หมดได้ภายในสามเดือน ก็เชิญตามสบาย แต่อย่าลืมนะเด็กดื้อ... ถ้าครบสามเดือนแล้วเธอยังเปลี่ยนใจฉันไม่ได้ หรือเธอเกิดตกลงไปในหลุมที่ฉันขุดไว้เอง..."

ชายหนุ่มขยับตัวเข้าใกล้กะทันหัน ฝ่ามือหนาเอื้อมไปเชยคางมนของนทีขึ้นมาสบตาตรง ๆ ลมหายใจอุ่นเป่ารดผิวหน้าจนนทีใจเต้นโครมคราม

"เธอต้องยอมแต่งงานกับฉัน... โดยไม่มีเงื่อนไขใด ๆ ทั้งสิ้น"

ความใกล้ชิดที่มากเกินพอดีทำให้นทีรู้สึกอบอ้าวขึ้นมาดื้อ ๆ ชายหนุ่มปัดมือหนาออกเต็มแรงก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางใช้นิ้วเรียวชี้หน้าอีกฝ่ายด้วยความเดือดจัด

"ไม่มีวัน! คนอย่างนทีไม่มีวันหลงเสน่ห์คนแก่วัยทำงานทรงเผด็จการแบบคุณแน่นอน เตรียมตัวหน้าแตกตอนไปบอกยกเลิกคุณปู่ได้เลย!"

พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น เด็กหนุ่มวิศวะก็รีบคว้าเสื้อสูทสีขาวของตัวเองแล้วเดินจ้ำอ้าวกลับเข้าอาคารคฤหาสน์ทันที โดยไม่หันกลับมามองร่างสูงที่นั่งยิ้มละไมอยู่เบื้องหลังเลยสักนิด

คิรากรทอดสายตามองตามแผ่นหลังบางที่เดินกระแทกส้นเท้าไปด้วยความขบขัน ผสมปนเปไปกับความรู้สึกเอ็นดูที่เริ่มหยั่งรากลึกลงในใจ ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบริมฝีปากของตัวเองช้า ๆ สัมผัสจากหลังมือนุ่มของนทียังคงติดตรู่แจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ

"ปากดีให้ได้ตลอดรอดฝั่งนะ... เด็กดื้อของพี่"

คิรากรพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง ลมเบา ๆ พัดพากลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกกุหลาบสีขาวกระจายไปทั่วสวน ราวกับเป็นพยานในจุดเริ่มต้นของเกมนัดสำคัญ ที่มีหัวใจของเด็กพยศกับประธานหนุ่มสายอบอุ่นเป็นเดิมพันสูงสุด และเขามั่นใจเต็มร้อยว่า... เกมนี้เขาไม่มีวันแพ้แน่นอน

หลังจากความวุ่นวายในงานช่วงกลางวันผ่านพ้นไป นทีคิดว่าเขาจะได้กลับมานอนพักผ่อนให้สบายใจที่ห้องนอนของตัวเอง ทว่าความจริงกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น เมื่อเจ้าสัวอนันต์เดินมาเคาะห้องพร้อมกระเป๋าเดินทางใบยักษ์ที่ถูกจัดเตรียมไว้โดยน้ำหนาวและแม่ของเขา

"คุณปู่! นี่มันหมายความว่ายังไงครับ?" นทีโวยวาย สายตามองกระเป๋าเดินทางสลับกับใบหน้าจริงจังของผู้เป็นปู่

"หมายความว่าแกต้องย้ายไปอยู่คอนโดของตาคิรันตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปน่ะสิ" ชายชราเอ่ยด้วยเสียงเฉียบขาด "หมั้นกันแล้วก็ต้องเรียนรู้นิสัยใจคอ จะมานอนอยู่บ้านเฉย ๆ เหมือนเดิมได้ยังไง ตาคิรันเขาเคลียร์ห้องไว้รอแกแล้ว"

"แต่ปู่ครับ! ผมยังเรียนอยู่นะ คอนโดพี่เขาอยู่ตั้งสาทร มหา'ลัยผมอยู่แถวปทุมวัน ขับรถเหนื่อยตายพอดี!" นทีพยายามหาเหตุผลมาอ้าง ทั้งที่ความจริงกลัวการต้องไปอยู่ใต้ชายคาเดียวกับราชสีห์เจ้าเล่ห์คนนั้นต่างหาก

"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง คอนโดตาคิรันอยู่ติดสถานีรถไฟฟ้า หรือถ้าแกขี้เกียจนั่งรถไฟฟ้า ตาคิรันเขาก็บอกแล้วว่าจะให้คนขับรถไปส่งแกที่คณะทุกเช้า เลิกเถียงแล้วรีบลงไปได้แล้ว แขกเขามารอรับอยู่ที่หน้าบ้านแล้ว"

คำสั่งประกาศสิทธิ์เฉียบขาดขัดไม่ได้ทำให้นทีสะบัดหน้าหนีด้วยความขัดใจ ชายหนุ่มลากกระเป๋าเดินทางลงบันไดมาด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่แดนประหารของจริง ที่หน้าประตูบ้าน รถยุโรปคันหรูสีกรมท่าจอดสตาร์ทเครื่องรออยู่แล้ว พร้อมกับร่างสูงของคิรากรที่ยืนพิงประตูรถรออยู่ด้วยท่าทางสบาย ๆ

"ขึ้นรถเถอะครับ ดึกมากแล้ว เดี๋ยวจะเพลียเอา" คิรากรเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางเอื้อมมือมาคว้ากระเป๋าเดินทางจากมือนทีไปเก็บไว้ที่ท้ายรถอย่างเป็นธรรมชาติ

นทีกระแทกตัวนั่งลงบนเบาะข้างคนขับกอดอกแน่น เบือนหน้ามองออกไปนอกกระจกตลอดทาง ไม่ยอมปริปากพูดกับคนข้าง ๆ แม้แต่คำเดียว ฤทธิ์เดชของม้าพยศถูกแช่แข็งด้วยความอัดอั้น ทว่าคิรากรก็ไม่ได้เซ้าซี้ ชายหนุ่มเปิดเพลงแจ๊สคลอเบา ๆ พลางขับรถมุ่งหน้าสู่ใจกลางเมืองด้วยความใจเย็น

คอนโดมิเนียมหรูระดับเพนต์เฮ้าส์บนชั้นสูงสุดของตึกสูงระฟ้าสาทรคือที่พำนักใหม่ของนที ทันทีที่ประตูระบบดิจิตอลล็อกเปิดออก นทีก็ต้องตื่นตาตื่นใจกับความกว้างขวางและการตกแต่งสไตล์โมเดิร์นลักชัวรี โทนสีเทา ดำ และไม้เข้ม ขับให้ห้องดูสุขุมเนี้ยบกริบเหมือนเจ้าของไม่มีผิด

"ห้องนอนของเธออยู่ทางซ้ายมือ จัดของตามสบายนะ" คิรากรบอกพลางวางกระเป๋าเดินทางลง

"แล้วห้องคุณล่ะ?" นทีหันไปถามอย่างระแวดระวัง

"ห้องของพี่อยู่ทางขวา... แต่ถ้าดึก ๆ เธอเหงา จะเดินมานอนห้องพี่ก็ได้นะ พี่ไม่ถือ" คิรากรแกล้งหยอดเย้า แววตาคมฉายประกายล้อเลียน

"ฝันไปเถอะ! ใครจะไปอยากนอนกับคุณ!" นทีแยกเขี้ยวใส่ ลากกระเป๋าเดินทางวิ่งเข้าห้องนอนฝั่งซ้ายของตัวเองทันที พร้อมกับจัดการล็อกประตูเสียงดัง 'แกร๊ก' เพื่อความปลอดภัย

ร่างโปร่งทิ้งตัวลงนอนบนเตียงคิงไซส์สีเทาอ่อน นัยน์ตากลมโตเหม่อมองเพดานห้อง ความรู้สึกสับสนปนเปวิ่งวุ่นอยู่ในหัว ใจหนึ่งก็โกรธที่โดนบังคับ แต่อีกใจกลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่า สัมผัสอุ่น ๆ และสายตาที่ลึกซึ้งของคิรากรในงานหมั้นวันนี้ มันคอยแต่จะลอยวนเวียนอยู่ในหัวสมองไม่ยอมหายไปไหน

"ไอ้พี่คิรากร... คุณมันตัวอันตรายที่สุด" นทีพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางดึงหมอนมาปิดหน้าเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มจะขึ้นสีแดงระเรื่ออีกครั้ง โดยไม่รู้เลยว่า ที่หน้าห้องนอนของเขา มีร่างสูงของใครบางคนยืนพิงประตูฟังเสียงบ่นอุบอิบของเขาอยู่ด้วยรอยยิ้มละมุน

แสงแดดจัดยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาในห้องนอน นทีขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย ชายหนุ่มลุกขึ้นบิดขี้เกียจ พลางนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองไม่ได้อยู่ที่บ้านอนันต์กุลแล้ว แต่เป็นเพนต์เฮ้าส์ของคู่หมั้นหน้าตาย นทีรีบจัดการแต่งตัวในชุดนักศึกษา เสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัวกับกางเกงสแล็กสีดำ สวมทับด้วยเสื้อช็อปสีเกียร์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์เพื่อเตรียมตัวไปเรียน

เมื่อเปิดประตูออกมาที่โซนห้องนั่งเล่น กลิ่นหอมของอาหารเช้าและกาแฟสดก็ลอยมาเตะจมูกทันที นทีเดินตามกลิ่นไปจนถึงโซนห้องครัว และต้องชะงักไปกับภาพตรงหน้า

คิรากรในชุดเชิ้ตสีเทาอ่อนปลดกระดุมเม็ดบน สวมผ้ากันเปื้อนสีดำทับ กำลังยืนทอดเบคอนและไข่ดาวอยู่หน้าเตา ท่วงท่าของนักธุรกิจหนุ่มพันล้านในลุคพ่อบ้านแบบนี้มันดูมีเสน่ห์ดึงดูดสายตาอย่างประหลาดจนนทีเผลอยืนมองค้างไปหลายวินาที

"ตื่นแล้วเหรอครับเด็กดื้อ? มาทานข้าวสิ พี่ทำอาหารเช้าไว้ให้" คิรากรหันมาบอกรอยยิ้มอบอุ่นใสซื่อ ขัดกับลุคเสือร้ายเมื่อคืนสิ้นเชิง

"คุณทำอาหารเป็นด้วยเหรอ?" นทีเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะอาหารอย่างจับผิด

"ตอนเรียนต่อที่อังกฤษพี่ต้องทำทานเองบ่อย ๆ น่ะ ลองชิมดูสิครับว่าถูกปากไหม" คิรากรวางจานออมเล็ตสีเหลืองทองน่าทานลงตรงหน้าคนตัวเล็ก

นทีตักออมเล็ตเข้าปากคำเล็ก ๆ ก่อนจะเบิกตาโตด้วยความประหลาดใจ รสชาติต่าง ๆ มันกลมกล่อมและนุ่มละมุนลิ้นราวกับฝีมือเชฟในโรงแรมหรู แต่เพื่อไม่ให้เสียฟอร์ม เด็กพยศจึงแกล้งทำหน้านิ่งแล้วพูดออกไป

"ก็งั้น ๆ แหละ พอประทังชีวิตได้"

คิรากรหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ รู้ทันว่าคนตัวเล็กกำลังปากแข็ง ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม พลางยกกาแฟดำขึ้นจิบ "ทานเสร็จแล้วเดี๋ยวพี่ไปส่งที่มหา'ลัยนะ วันนี้พี่มีคุยงานแถวปทุมวันพอดี"

"ไม่เป็นไร ผมขับรถไปเองได้ รถสปอร์ตผมก็เอามาจอดที่ใต้ตึกแล้ว" นทีปฏิเสธทันควัน

"พี่บอกแล้วไงว่าไม่อยากให้ขับเอง วันไหนที่พี่ว่างพี่จะเป็นคนไปส่ง... นี่คือหน้าที่ของคู่หมั้นครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเปลี่ยนเป็นจริงจังแกมบังคับ ทำให้นทีต้องจำใจพยักหน้ารับอย่างขัดไม่ได้อีกตามเคย

รถยุโรปคันหรูสีกรมท่าแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์อย่างนิ่มนวล ทันทีที่รถจอด บรรดานักศึกษาที่นั่งอยู่แถวนั้นต่างพากันหันมามองด้วยความสนใจ เพราะรถระดับนี้ไม่ได้มีให้เห็นบ่อย ๆ ในเขตรั่วมหาวิทยาลัย

"ขอบคุณที่มาส่ง... เย็นนี้ไม่ต้องมารับนะ ผมมีนัดกินเหล้ากับเพื่อน" นทีรีบตัดบท พลางเอื้อมมือจะเปิดประตูรถ

"นที..." คิรากรเรียกเสียงเรียบ มือหนาคว้าข้อมือบางไว้เบา ๆ "บอกแล้วใช่ไหมว่าดื้อได้... แต่อย่าให้มันเกินขอบเขต อย่าดื่มจนเมามายเหมือนคราวก่อน และที่สำคัญ..." ชายหนุ่มขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนคนตัวเล็กต้องหดคอหนี "...ห้ามให้ผู้ชายคนไหนเข้าใกล้เกินหนึ่งช่วงแขนเด็ดขาด ไม่งั้นพี่จะตามไปกักตัวเธอไว้ในห้องไม่ให้ออกมาเห็นเดือนเห็นตะวันเลย คอยดู"

"ไอ้... ไอ้ประธานบ้าอำนาจ!" นทีหน้าแดงซ่าน สะบัดข้อมือออกแล้วรีบเปิดประตูรถก้าวลงไปทันที ชายหนุ่มเดินจ้ำอ้าวเข้าตึกคณะโดยไม่หันกลับมามองรถที่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป

ที่โต๊ะหินอ่อนเจ้าเก่า แก๊งเพื่อนสนิทสามคน (เจเจ, ภีม, ต้นน้ำ) นั่งรออยู่พร้อมหน้าอยู่แล้ว ทันทีที่นทีเดินเข้ามา เจเจก็กระโดดเข้ามาชาร์จตัวทันที

"เฮ้ย ๆ ๆ! ไอ้นที! เมื่อกี้กูเห็นนะเว้ย รถหรูสีกรมท่าคันนั้นน่ะ... ใช่พี่คิรากรคู่หมั้นไฮโซของมึงป่ะวะ?" เจเจถามเสียงดัง ตาเป็นประกายด้วยความเผือก

"เออ... ไอ้นั่นแหละ บ้าอำนาจที่สุด บังคับกูสารพัด" นทีทิ้งตัวลงนั่ง บ่นกระปอดกระแปด

"โห... แต่กูว่าพี่เขาดูเท่ฉิบหายเลยนะมึง ขนาดแค่มองจากนอกรถ บารมียังแผ่ซ่านออกมาจนกูไม่กล้าเดินเข้าไปทักเลย" ภีมบอกพลางดันแว่นตา "แล้วนี่มึงย้ายไปอยู่คอนโดพี่เขาแล้วเป็นไงบ้างวะ? โดนจัดหนักจัดเต็มไปยัง?"

"จัดหนักบ้าอะไรล่ะ! กูแยกห้องนอนเว้ย!" นทีโวยวาย หน้าแดงแจ๋ "พวกมึงเลิกพูดเรื่องไอ้บ้านี่ได้แล้ว วันนี้มีเรียนส่งโปรเจกต์ไม่ใช่เหรอ รีบไปกันเถอะ!" นทีตัดบท พลางรีบเดินนำเพื่อน ๆ ขึ้นตึกเรียนเพื่อหนีการโดนล้อซ้ำซ้อน ทว่าในใจกลับรู้สึกปั่นป่วนอย่างประหลาดล้ำลึกเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

แม้จะโดนคิรากรคาดโทษเอาไว้ดิบดีเมื่อตอนเช้า ทว่าสัญชาตญาณความดื้อรั้นของเด็กวิศวะปีสามมีหรือจะยอมสยบง่าย ๆ นทีตกลงกับแก๊งเพื่อนสนิทรวมถึงเจเจหัวโจกสายเสเพลอีกครั้ง คราวนี้พวกเขาไม่เลือกคลับหรูระดับบนที่คิรากรเข้าถึงได้ง่าย แต่เปลี่ยนเป้าหมายมายัง "ผับดิบ" ย่านชานเมืองที่เป็นแหล่งรวมตัวของวัยรุ่นและพวกสายลุย ท่องราตรีแบบอันเดอร์กราวด์

"กูบอกเลยนที ร้านนี้แหละเด็ดจริง ไอ้พวกประธานบริหารไฮโซใส่สูทผูกไทไม่มีวันย่างกรายมาเหยียบที่นี่แน่ บรรยากาศมันเถื่อนเกินไปสำหรับพวกผู้ดีเก่า" เจเจพูดยกยอพลางส่งแก้วเบียร์วุ้นเย็นจัดให้นที

นทีรับแก้วเบียร์มาถือไว้ วันนี้เขาอยู่ในชุดดิบ ๆ สไตล์เด็กช็อป เสื้อยืดสีดำกางเกงยีนส์ขาดเข่า สวมทับด้วยเสื้อช็อปวิศวะสีแดงเข้ม ท่าทางลุย ๆ ดูเท่ไปอีกแบบ ชายหนุ่มกระดกเบียร์เข้าปากอึกใหญ่ รสชาติขมปร่าและความเย็นจัดช่วยกระตุ้นความมั่นใจให้กลับมาเต็มร้อย

"เออ! ให้มันรู้ไปว่ากูจะหนีอิทธิพลมันไม่พ้น คืนนี้กูจะดื่มให้สุดเหวี่ยง เอาให้ลืมไปเลยว่ามีคู่หมั้น!" นทีประกาศกร้าว พลางขยับร่างกายไปตามจังหวะเพลงร็อกอันหนักหน่วงที่วงดนตรีสดกำลังบรรเลงอยู่บนเวที

บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความสับสนและความมันส์หยดหยาด แสงไฟสลัวสีส้มสลับเขียวฉายตัดผ่านควันบุหรี่จาง ๆ นทีรู้สึกผ่อนคลายและเป็นตัวเองที่สุดในรอบหลายวัน ชายหนุ่มดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าจนสติเริ่มพร่าเลือน ความมึนเมาที่แท้จริงเริ่มเข้าครอบงำจนร่างกายแทบจะทรงตัวไม่อยู่

"นที... มึงเมามากแล้วนะเว้ย พอก่อนไหม" ต้นน้ำสะกิดเตือนด้วยความกังวลเมื่อเห็นเพื่อนรักเริ่มยืนโอนเอน

"ไม่... ไม่เมาเว้ย! กูยังไหว... เอามาอีกแก้ว!" นทีโวยวายเสียงอ้อแอ้ ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปคว้าแก้วเหล้ามาดื่มต่อนั้นเอง สัมผัสอุ่นจัดที่แฝงไปด้วยความคุ้นเคยก็เอื้อมมาจับข้อมือของเขาไว้แน่นจากทางด้านหลัง

บรรยากาศรอบข้างที่เคยเสียงดังหนวกหูคล้ายจะเงียบเสียงลงไปในพริบตา นทีค่อย ๆ หันหน้ากลับไปมองตามแรงดึงที่ข้อมือ และดวงตากลมโตก็ต้องเบิกกว้างด้วยความช็อกตาค้าง

คิรากร...

ชายหนุ่มไม่ได้อยู่ในชุดสูทเนี้ยบกริบเหมือนทุกที ทว่าวันนี้เขาเลือกสวมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทปลดกระดุมบนสองเม็ด เผยแผงอกแกร่งไร้สิ่งบดบัง เรือนผมสีเขม่าควันถูกเซ็ตปล่อยลงมาปัดรังผากเล็กน้อยดูดิบเถื่อนและฮอตปรอทแตกกว่าลุคท่านประธานเป็นไหน ๆ สายตาคู่คมที่ไร้กรอบแว่นจ้องตรงมาที่นทีด้วยความวาวโรจน์ แฝงไปด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

บารมีอันน่าเกรงขามของคิรากรทำให้พวกนักศึกษาและกลุ่มคนรอบ ๆ ต่างพากันขยับตัวถอยห่างโดยสัญชาตญาณ แม้จะอยู่ในผับอันเถื่อนดิบ แต่ร่างสูงใหญ่ร้อยเก้าสิบเซนติเมตรของเขากลับดูทรงอำนาจและคุมเกมได้ทั้งหมดอย่างน่าเหลือเชื่อ

"พี่บอกเธอแล้วใช่ไหม... ว่าดื้อได้ แต่อย่าให้มันเกินขอบเขต" น้ำเสียงทุ้มต่ำดุดันและเยือกเย็นจนแก๊งเพื่อนของนทีถึงกับเสียวสันหลังวาบ

"คุณ... คุณมาได้ยังไง..." นทีถามเสียงสั่น ร่างกายที่เคยร้อนรุ่มด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์กลับเย็นยะเยือกขึ้นมาทันควัน

"ฉันส่งคนตามดูเธอตลอดเวลานที คิดว่าแผนตื้น ๆ แบบนี้จะรอดสายตาฉันไปได้งั้นเหรอ?" คิรากรไม่พูดเปล่า ชายหนุ่มรวบเอวบางของคนตัวเล็กเข้าประชิดตัวทันที แรงบีบที่สะโพกมนทำให้นทีต้องครางฮือในลำคอด้วยความเจ็บปนเสียวซ่าน

"ปล่อยนะไอ้พี่คิรากร! เพื่อนกูอยู่ตรงนี้..." นทีพยายามขัดขืนแต่ไร้ผล

คิรากรตวัดสายตาคมปลาบมองเจเจ ภีม และต้นน้ำ ที่ยืนแข็งเป็นหิน "พวกเธอ... คืนนี้ฉันขอตัวคู่หมั้นของฉันกลับไป 'ลงโทษ' ก่อนนะ วันหลังถ้าคิดจะพานทีมาทำตัวเหลวไหลแบบนี้อีก... เตรียมตัวโดนรีไทร์ออกจากมหา'ลัยได้เลย"

คำขู่เฉียบขาดทรงอิทธิพลทำเอาเจเจถึงกับกลืนน้ำลายลงคอดังอึก รีบพยักหน้ารับคำพัลวัน ปล่อยให้ร่างสูงอุ้มนทีขึ้นแนบพกเดินฝ่าฝูงคนออกไปจากผับทันที โดยที่นทีทำได้เพียงส่งเสียงประท้วงอู้อี้อยู่ในอ้อมแขนแกร่งอันแสนอบอุ่นทว่าน่ากลัวที่สุดในค่ำคืนนี้

ภายในรถยุโรปคันหรูที่มุ่งหน้ากลับคอนโด บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าขนลุก คิรากรขับรถด้วยความเร็วที่คงที่ ทว่าใบหน้าคมคายกลับเรียบนิ่งสนิทจนเดาอารมณ์ไม่ได้ นทีที่กึ่งเมาได้รับการปล่อยตัวให้นั่งเบาะข้าง ๆ ได้แต่ลอบมองใบหน้าด้านข้างของคู่หมั้นหนุ่มด้วยความรู้สึกผิดและหวาดกลัวลึก ๆ เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นคิรากรโกรธจริง ๆ

เมื่อมาถึงเพนต์เฮ้าส์ คิรากรลากข้อมือบางของนทีเข้ามาในห้องนั่งเล่นกว้าง ก่อนจะดันร่างโปร่งให้แผ่นหลังกระแทกเข้ากับโซฟากำมะหยี่ตัวหนา ร่างสูงใหญ่ก้าวตามเข้ามาคร่อมปิดทางหนีไว้จนหมดสิ้น

"คุณ... คุณจะทำอะไรน่ะ?" นทีเสียงสั่น ระล่ำระลักถามพยายามจะถอยหนี

"ทำโทษเด็กดื้อที่ไม่รักษาสัญญาไงครับ" คิรากรกระซิบเสียงต่ำ นัยน์ตาคมเข้มจนเป็นสีดำสนิท ชายหนุ่มเอื้อมมือไปถอดเสื้อช็อปวิศวะของนทีออกแล้วโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดี เหลือเพียงเสื้อยืดสีดำตัวบางที่เน้นสัดส่วนเอวคอดกิ่ว

"ปล่อยนะ! ผมเป็นผู้ชายนะคุณ... อื้อ!"

คำพูดประท้วงทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักอุ่นร้อนของคิรากรบดเบียดลงมาครอบครองริมฝีปากบางอย่างรวดเร็วและรุนแรง รสชาติขมปร่าของแอลกอฮอล์ที่ยังหลงเหลืออยู่ผสมปนเปไปกับความเร่าร้อนชวนให้อารมณ์เตลิดเปิดเปิง คิรากรจูบเค้นคลึงกลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ทวีความลึกซึ้งด้วยการสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดชิมความหวานภายในโพรงปากอย่างเชี่ยวชาญ

นทีเบิกตาโพลงด้วยความช็อก มือสองข้างพยายามจะทุบแผงอกกว้างเพื่อประท้วง ทว่ารสจูบที่แสนวาบหวามและช่ำชองกลับสูบฉีดพละกำลังของเขาให้มลายหายไปสิ้น ร่างกายเริ่มอ่อนระทวยลึกล้ำไปตามแรงอารมณ์ สมองขาวโพลนหมุนคว้าง ขาเรียวสั่นเทาจนต้องเอื้อมมือไปโอบรอบลำคอแกร่งของคนตรงหน้าไว้เพื่อพยุงตัวเองไม่ให้ร่วงหล่น

"อืม..." เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอของคนตัวเล็ก ยิ่งเป็นตัวจุดชนวนความปรารถนาในอกของราชสีห์หนุ่มให้ลุกโชน คิรากรกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนร่างของทั้งสองแทบจะหลอมรวมกัน สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบางผ่านเนื้อผ้าทำให้ผิวเนื้อของนทีร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก

คิรากรค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกช้า ๆ อย่างอ้อยอิ่ง ทว่ากลับไม่ยอมละใบหน้าไปไหน ชายหนุ่มซุกไซ้ซอกคอขาวระหง กดจูบหนัก ๆ จนเกิดรอยรักสีกุหลาบเด่นชัดบนผิวเนื้อเนียน กลิ่นน้ำหอมผู้ใหญ่ผสมกลิ่นอายดิบเถื่อนจากตัวคิรากรทำให้นทีสติหลุดลอย ได้แต่ส่งเสียงประท้วงแผ่วเบาอย่างไร้แรงต่อต้าน

"พี่คิรากร... พอก่อน... ผมหายใจไม่ทัน..." นทีครางกระซิบ นัยน์ตากลมโตฉ่ำปรือไปด้วยแรงอารมณ์รักและรสแอลกอฮอล์

คิรากรช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าหวานที่บัดนี้แดงก่ำ ริมฝีปากบางเจ่อแดงจากการโดนบดขยี้ ท่าทางเซ็กซี่เย้ายวนชวนให้รังแกต่ออย่างที่สุด ทว่าความรักและความทะนุถนอมที่มีมากกว่าทำให้นักธุรกิจหนุ่มยอมหยุดการกระทำไว้แค่นั้น ชายหนุ่มใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยคราบน้ำใสที่มุมปากของคนตัวเล็กเบา ๆ อย่างแสนรัก

"นี่คือบทลงโทษขั้นแรกครับเด็กดื้อ..." คิรากรกระซิบ น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนทว่าเต็มไปด้วยความเสน่หา "ถ้ามีครั้งต่อไป... พี่จะไม่หยุดแค่จูบแน่ จำไว้นะครับนที เธอน่ะ... เป็นของพี่คนเดียว"

คำประกาศสิทธิ์แสดงความเป็นเจ้าของอย่างเด็ดขาดทำให้นทีใจสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ความรู้สึกกลัวที่จะพ่ายแพ้ในเกมเดิมพันเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่กำลังก่อตัวขึ้นในหัวใจ... ความรู้สึกที่เรียกว่า 'การตกหลุมรัก' ราชสีห์ตัวนี้เข้าให้แล้วจริง ๆ โดยที่ม้าพยศอย่างเขาไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป

แสงตะวันของวันใหม่สาดส่องเข้ามา นทีลืมตาขึ้นมาพบบรรยากาศห้องนอนที่คุ้นเคย ชายหนุ่มยกมือขึ้นจับริมฝีปากตัวเองเบา ๆ ภาพเหตุการณ์รสจูบอันเร่าร้อนเมื่อคืนแล่นกลับเข้ามาจนต้องซุกหน้าลงกับหมอนด้วยความเขินอายปนสับสน 'กู... กูยอมให้มันจูบได้ยังไงวะ แถมยังเคลิ้มตามอีก! ซวยแล้วไอ้นที แผนการพังไม่พอ หัวใจจะพังตามไปด้วยแล้ว!'

นทีสูดหายใจเข้าลึก ๆ เรียกสติกลับคืนมา จัดการตัวเองในชุดนักศึกษาแล้วเปิดประตูออกมา และพบคิรากรที่นั่งรออยู่ตรงโต๊ะอาหารในชุดทำงานสูทสากลเนี้ยบกริบตามเดิม แววตาคมคายคู่คลาสสิกตวัดมองมาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นอบอวล

"ตื่นแล้วเหรอครับนที? มาทานข้าวสิ วันนี้พี่ทำข้าวต้มกุ้งร้อน ๆ ไว้ให้แก้แฮงค์นะ" คิรากรทักทายเสียงใส ราวกับเรื่องเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น

นทีเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ พยายามทำหน้านิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหว "ขอบคุณ... แล้วเรื่องเมื่อคืน..." นทีเปรยเสียงเบา

คิรากรวางช้อนลง สบตาคนตัวเล็กตรง ๆ รอยยิ้มหยักลึกผุดขึ้น "เรื่องเมื่อคืน... พี่ถือว่าเป็นกำไรของข้อตกลงสามเดือนของเราครับ ตอนนี้ผ่านไปไม่ถึงเดือน... เธอก็เริ่มใจสั่นกับพี่แล้วใช่ไหมล่ะเด็กดื้อ?"

"ใครใจสั่น! อย่ามามโนหน่าคุณคิรากร!" นทีเถียงเสียงแข็ง ทว่าใบหน้าที่ขึ้นสีแดงจัดกลับทรยศคำพูดอย่างสิ้นเชิง

"หึ ๆ ... ปากแข็งให้ได้ตลอดรอดฝั่งนะครับนที เพราะพี่น่ะ... มีวิธีปราบพยศเธออีกเยอะแยะเลยล่ะ" คิรากรหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างผู้ชนะ

นทีได้แต่นั่งก้มหน้ากินข้าวต้มเงียบ ๆ ความรู้สึกท้าทายในตอนแรกมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นและความวาบหวามที่ฝังลึกอยู่ในหัวใจ เด็กหนุ่มวิศวะสุดแสบรู้ดีแล้วว่า... เกมเดิมพันครั้งนี้ เขาอาจจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้และต้องยอมสยบอยู่ใต้กรงเล็บอันแสนอบอุ่นของราชสีห์ตัวนี้ไปตลอดชีวิตอย่างแน่นอน!