ตอนที่ 6: สายตาที่มองทะลุปรุโปร่ง

ตอนที่ 6: สายตาที่มองทะลุปรุโปร่ง

เสียงฝีเท้าของรวิศที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งแกมลนลานห่างออกไปจนลับสายตา ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและบรรยากาศอึดอัดที่แผ่กระจายอยู่บริเวณหน้าร้านอาหารญี่ปุ่นหรู นทียืนกำหมัดแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าเนื้อ หน้าอกบางสะท้อนขึ้นลงตามแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ทั้งโกรธ ทั้งอาย ทั้งเจ็บใจที่แผนการ "เปิดตัวแฟนกำมะลอ" พังพินาศยับเยินไม่มีชิ้นดีภายในเวลาไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ

‘น่าโมโหที่สุด! ไอ้รุ่นพี่เดือนมหา’ ลัยหน้าหม้อนั่นก็อีกคน ตอนมาจีบทำเป็นโชว์แมนปานจะกลืนกิน พอบอสใหญ่กดดันเข้าหน่อยล่ะหางจุกตูดเชียว!’ นทีด่ากราดในใจ สบถคำหยาบคายสารพัดอย่างอัดอั้น

"ยืนฮึดฮัดเป็นม้าพยศอยู่ได้... ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง?"

เสียงทุ้มต่ำราบเรียบที่บัดนี้กลายเป็นเสียงที่นทีเกลียดเข้าไส้ดังขึ้นจากทางด้านหลัง นทีสะดุ้งตัวโยน รีบหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าทันที ทว่าความเร็วในการหันกลับมาทำให้เขาไม่ได้ระวังระยะห่าง คิรากรก้าวตามออกมาตั้งแต่วันไหนไม่รู้ และตอนนี้ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเทาชาโคลคัตติ้งเนี้ยบกริบก็มายืนประชิดขวางทางเดินเอาไว้หมดแล้ว

"คุณ...!" นทีอุทานเสียงหลง ขยับเท้าถอยหลังโดยสัญชาตญาณหวังจะเว้นระยะปลอดภัย แต่ก้าวถอยไปได้เพียงสองก้าว แผ่นหลังบางก็ชนเข้ากับกำแพงปูนเปลือยขัดมันของหน้าร้านอาหารญี่ปุ่นเข้าอย่างจัง

ตึก...

หมดทางถอยหนีโดยสิ้นเชิง นทีได้แต่เชิดหน้าขึ้น จ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววตาจิกกัด ท่าทางเหมือนแมวโกนจุกที่กำลังพองขนขู่ฟ่อ ๆ ทว่าคิรากรกลับไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้าน ชายหนุ่มยกมือข้างหนึ่งขึ้นซุกกระเป๋ากางเกงสแล็ก ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปยันกำแพงด้านข้าง คลอเคลียอยู่เหนือไหล่บางของนที ล้อมกรอบคนตัวเล็กเอาไว้ในอาณาเขตของตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ

"ถอยออกไปห่าง ๆ เลยนะคุณ!" นทีแผดเสียงสั่น พยายามยกมือสองข้างขึ้นดันแผงอกกว้างเอาไว้ แต่สัมผัสจากเนื้อผ้าไหมอิตาลีชั้นดีที่ซ่อนกล้ามเนื้อแน่นตึงอยู่ภายใน กลับทำให้มือนทีสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

คิรากรไม่ได้ถอยตามคำสั่ง เขากลับค่อย ๆ โน้มตัวลงมาต่ำ จนใบหน้าคมคายภายใต้กรอบแว่นสายตาเหลี่ยมอยู่ห่างจากใบหน้าของนทีเพียงไม่ถึงคืบ นัยน์ตาคมปลาบสีเขม่าควันคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตากลมโต ราวกับกำลังมองทะลุผ่านหน้ากากความดื้อรั้น เข้าไปเห็นความตื่นตระหนกที่ซ่อนอยู่ภายในก้นบึ้งของจิตใจเด็กหนุ่ม

‘แกร๊ก...’ เสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ ของคิรากรดังขึ้น มันเป็นเสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเอ็นดูแกมเจ้าเล่ห์ ยิ่งทำให้นทีรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นเพียงลูกหนูตัวเล็ก ๆ ที่โดนราชสีห์ต้อนจนจนมุมเพื่อความบันเทิง ชายหนุ่มร่างสูงขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากหยักแทบจะสัมผัสกับใบหูขาวสะอาดของคนตัวเล็ก ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อบางจนนทีต้องหดคอหนีด้วยความสยิว

"วันหลังถ้าจะหาแฟนปลอม ๆ มาหลอกพี่... ช่วยหาคนที่ดูน่ากลัวกว่านี้หน่อยนะเด็กดื้อ"

"คุณ...!"

คำหยอกล้อที่แฝงความรู้ทันอย่างทะลุปรุโปร่งทำให้นทีหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูและลำคอขาวระหง ความร้อนผ่าวแล่นพล่านไปทั่วใบหน้า ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่อายเพราะโดนจับไต๋ได้ต่างหาก!

"นี่คุณรู้ตั้งแต่แรกแล้วหรอ?!" นทีเค้นเสียงถาม กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ

"หึ... คิดว่าแผนตื้น ๆ แบบนี้จะหลอกฉันได้งั้นเหรอ?" คิรากรละใบหน้าออกมาเล็กน้อย สบตาคนตัวเล็กตรง ๆ รอยยิ้มหยักลึกที่มุมปากฉายชัด "สายตาของเด็กนั่นตอนมองเธอ... มันไม่ได้มีบทบาทของคนรักอยู่เลย มีแต่ความหวาดกลัวและเกรงใจ แล้วยิ่งฉันพูดเรื่องธุรกิจของตระกูลมันเข้าไป... ท่าทางลนลานนั่นก็บอกหมดแล้วว่าเธอไปจ้าง หรือไปขอร้องให้มันมาสวมรอย"

"ผมไม่ได้จ้าง! พี่รวิศเขาเต็มใจช่วยผมเองต่างหาก!" นทีเถียงข้าง ๆ คู ๆ ทั่งที่ในใจพังทลายไปหมดแล้ว

"เต็มใจช่วย... แต่พอโดนขู่นิดขู่หน่อยก็ทิ้งเธอวิ่งหนีหางจุกตูดน่ะเหรอ?" คิรากรเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความเหนือกว่า "นที... พี่บอกเธอแล้วไง ว่าคนที่จะอยู่ข้างเธอได้ ต้องเป็นคนที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็ไม่มีวันปล่อยมือจากเธอ"

"และคนคนนั้นก็ไม่มีวันเป็นคุณด้วย คิรากร!" นทีรวบรวมแรงทั้งหมดผลักอกแกร่งออกเต็มหมัด คราวนี้คิรากรยอมถอยห่างออกไปก้าวหนึ่งเปิดโอกาสให้นทีได้หายใจเข้าปอดเต็ม ๆ

นทีรีบขยับสูทและกระเป๋าเป้ของตัวเองให้เข้าที่ ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยอารมณ์หลากหลาย ทั้งโกรธ เจ็บใจ และปั่นป่วนในอกอย่างประหลาดกับสรรพนามแทนตัวว่า "พี่" ที่อีกฝ่ายใช้ได้อย่างเป็นธรรมชาติเสียเหลือเกิน

"อย่าคิดว่าคุณชนะนะ แผนการของผมยังไม่หมดแค่นี้หรอก!" นทีชี้หน้าขู่ ทิ้งท้ายไว้ด้วยเสียงกระแทกกระทั้น ก่อนจะหันหลังเดินจ้ำอ้าวตรงไปยังรถสปอร์ตสีน้ำเงินเข้มของตัวเองที่จอดอยู่ไม่ไกล เสียงเปิดและปิดประตูรถดังลั่นบ่งบอกถึงอารมณ์ของเจ้าของได้เป็นอย่างดี

คิรากรยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือสองข้างซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกง สายตาคมทอดมองตามท้ายรถสปอร์ตที่ขับกระชากตัวออกไปสู่ถนนใหญ่ด้วยความเร็ว รอยยิ้มอบอุ่นทว่าแฝงความเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าคมคายอีกครั้ง ชายหนุ่มยกมือขึ้นถอดแว่นสายตาออก พลางนึกถึงใบหน้าหวานที่ขึ้นสีแดงจัดเมื่อครู่

"เด็กดื้อเอ๊ย... ยิ่งพยศแบบนี้ ยิ่งน่าปราบให้เชื่องชะมัด"

คิรากรพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ลมราตรีพัดผ่านพารอยยิ้มของเขาให้จางหายไปในความมืด พร้อมกับความรู้สึกบางอย่างในใจที่เริ่มจะเด่นชัดขึ้นทุกที... เกมเดิมพันสามเดือนนี้ ท่าทางเขาจะไม่ได้อยากชนะเพื่อรักษาสัญญาของผู้ใหญ่เสียแล้ว แต่อยากชนะเพื่อครอบครอง "ม้าดีดกะโหลก" ตัวนี้จริง ๆ ต่างหาก