ตอนที่ 3/3 ขิงก็ร่า ข่าก็แรง

วันทั้งวันซาร่าห์ใช้ชีวิตอยู่แค่ในห้องบนโรงแรมหรูอย่างคนซังกะตาย ส่วนฝั่งมาร์ตินกลับไปทำงานของตนเช่นเดิม ชีวิตของคนทั้งคู่ต่างก็ดำเนินต่อไปตามปกติอย่างที่มันเป็นมาตลอด

หากแต่ที่ไม่ปกติก็คงจะเป็นอาการใจลอย นึกถึงหน้า นึกถึงสัมผัสซาบซ่านถึงอกถึงใจของอีกฝ่ายจนต้องถามตัวเองว่าโดนเล่นของใส่หรือเปล่า

“โอ้ยยยย เลิกคิดถึงคนพรรค์นั้นสักทีเถอะ ก็ไม่ถึงกับแย่แต่ไม่ได้วิเศษเลิศเลอ เลิกคิดๆๆ” ซาร่าห์ทึ้งผมตัวเองราวจะกระชากความคิดวุ่นวายทั้งหมดเกี่ยวกับมาร์ตินให้ออกพ้นไปจากหัวเธอ

ผู้ชายแบบนั้นครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว

“เหอะ! หน้าตาก็งั้นๆ ปากก็แซ่บเกินตัว ไม่เห็นมีอะไรดีสักอย่างแต่ทำไมเข้ามาวอแวในหัวกูตลอดเลยวะ!” ฝ่ายมาร์ตินบ่นพึมพำกับตัวเองขณะหยุดชะงักปลายปากกาเซ็นเอกสารสำคัญ

สิ่งที่รบกวนเขาในตอนนี้ทำเอาสมาธิกระเจิงหายหมด

“นายบ่นอะไรครับ” เมฆเห็นเจ้านายหนุ่มมีอาการแปลกๆ พูดคนเดียวมาตั้งแต่เช้า อดไม่ได้ต้องถามออกไปตามใจอยากรู้

“กูถามไรมึงหน่อยสิ” นอกจากไม่ได้คำตอบ นายยังตั้งท่ายิงคำถามใส่เขากลับด้วยสีหน้าแววตาจริงจัง

“สมมติมึงพลาดนอนกับคนที่ตัวเองไม่ชอบขี้หน้า ปกติมันต้องรังเกียจ ต้องโมโห แต่มึงไม่ได้เป็นแบบที่ว่ามา มึงเอาแต่นึกถึงหน้าเขา ทุกอย่างที่เป็นเขา ถ้าเป็นแบบนี้ มึงคิดว่าตัวเองเป็นอะไรวะ”

ลูกน้องคนสนิทพยักหน้าตามทุกประโยค รู้ได้ในทันทีว่า..

“อ๋อออ นายนอนกับคุณซาร่าห์ แล้วนายเอาแต่คิดถึงเธอ นายหาสาเหตุให้ตัวเองไม่ได้เพราะนายมีอคติ แต่ความจริงแล้วนายกำลังติดใจครับ”

ไอ้ห่าเมฆ! รู้เยอะจริงนะมึง

“กูบอกตอนไหนว่าเรื่องของกู แค่สมมติโว้ย สมมติเฉยๆ” ท่าทางปฏิเสธหัวร้อนเล่นใหญ่ เมฆมองมาจากดาวนอกโลกยังดูออกเลย

“ครับๆ ไม่ใช่เรื่องของนายก็ได้ แต่ผมก็ยังคิดเหมือนเดิมว่าผู้ชายคนนั้นต้องติดใจ”

ไอ้เมฆมันกวนตีนเขาหรือยังไง มาติดจงติดใจอะไรหนักหนา ทำไมไม่คิดว่าผู้ชายอาจโดนเล่นของใส่บ้างล่ะวะ

“ถ้าไม่ติดใจจริงๆ ก็คงไม่คิดถึงทุกลมหายใจเข้าออกหรอกครับ นายว่าจริงไหม”

จริงพ่อง! กูไม่ยอมรับข้อสันนิษฐานมั่วๆ โว้ย

“ไสหัวไปทำงานเลยมึง” เพราะขืนมันยังยืนยิ้มทะเล้นให้อีก เขาคงต้องสั่งเปลี่ยนลูกน้องคนใหม่

มาร์ตินทำงานของตัวเองด้วยใจที่ยังถูกรบกวน จากนั้นเลขาส่วนตัวเข้ามาแจ้งเขาถึงเรื่องการประชุม มาเฟียหนุ่มในคราบนักธุรกิจถึงต้องสลัดความว้าวุ่นใจออกไปและกลับมาตีหน้าเคร่งขรึมตามเดิม

ใครๆ ในแวดวงธุรกิจต่างก็รู้ว่ามาร์ติน อนันตวรากุลคือหนึ่งในสมาชิกคนสำคัญขององค์กรแบล็คเรด องค์กรมาเฟียและแหล่งรวมนักธุรกิจผู้ลงทุนรายใหญ่ของประเทศ

เดิมทีอนันตวรากุลมีธุรกิจคอนโดปล่อยเช่าเป็นของตัวเอง เมื่อท่านดิฐาผู้ดำรงตำแหน่งท่านประธานสูงสุดยกธุรกิจทั้งหมดให้ลูกชายคนเล็กดูแลต่อ มาร์ตินจึงนำธุรกิจของที่บ้านรวบเข้ากับขององค์กร ในชื่อบริษัทอนันตวรากุล ดีเวลลอปเม้นท์ จำกัด (มหาชน) ประกอบธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ มีโครงการคอนโดมิเนียม บ้านจัดสรรตลอดไปจนถึงทาวน์เฮาส์ครอบคลุมทั้งเขตกรุงเทพมหานคร ปริมณฑลและต่างจังหวัด

มีโครงการรวมกันนับร้อย ทำให้อนันตวรากุลเป็นที่พูดถึงและจับตามองในตลาดอสังหาริมทรัพย์ มาร์ตินกลายเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่นักลงทุนหลายคนอยากร่วมงานด้วย

ถือว่าลบคำดูถูกได้เป็นอย่างดี จากเดิมทีตอนแรกท่านดิฐาอยากให้ลูกชายคนโตอย่างมาร์คัสเข้ามาบริหารธุรกิจมากกว่า แต่รายนั้นไม่ชอบงานบริหาร หน้าที่ทั้งหมดจึงตกเป็นของมาร์ติน คนที่ญาติพี่น้องคิดว่าไม่เอาไหนแต่เพียงไม่กี่ปีก็พาบริษัทติดท็อปของประเทศ ต่างก็อิจฉาตาร้อนในความเก่งของเขาที่ลูกตัวเองไม่มีวันทำได้ไปตามๆ กัน

แต่อย่างไรมาร์ตินก็คือมาร์ติน หน้างานอีกบุคลิกหนึ่ง หลังงานเป็นตัวของตัวเอง เพราะความทะเล้น ปากร้าย หัวร้อนเป็นนิสัย ใครจะไปคิดว่าคนอย่างเขามันหัวดีด้านธุรกิจ

หลังจบการประชุมโครงการใหม่หนึ่งในโปรเจกต์สำคัญของปีนี้ มาร์ตินต้องไปดินเนอร์กับนักลงทุนและหุ้นส่วนสำคัญ ชีวิตเขามีแต่งานและงาน เมื่อก่อนเคยมีความรักพอให้ใจกระชุ่มกระชวยหายเหนื่อยจากงานบ้าง แต่ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว

ระหว่างรับประทานอาหาร หุ้นส่วนคนหนึ่งซึ่งเป็นสมาชิกของแบล็คเรดเหมือนกันพาลูกสาวมาร่วมโต๊ะด้วย

“นี่ลูกสาวคนเล็กของผม ชื่อนาโนครับ เรียนปีสองมหาลัย..” ท่านนพดลแนะนำลูกสาวให้ทุกคนรู้จัก เธอยกมือไหว้สวัสดีด้วยท่าทีนอบน้อม ใบหน้าอ่อนหวานแต่งแต้มด้วยยิ้มสดใส ก่อนดวงตาคู่สวยเหมือนตากวางจะบังเอิญมองสบสายตาคมกริบของมาร์ตินเข้าพอดี

เธอยิ้มหวานให้เขาด้วยสีหน้าเอียงอาย ไม่รู้ทำไมถึงคิดว่าท่าทางนั้นมันน่ารักไม่น้อยทั้งที่ส่วนตัวแล้ว รสนิยมเขาไม่ใช่ผู้หญิงแนวๆ นี้

แต่คนเราสามารถลองอะไรใหม่ๆ ได้ตลอดไม่ใช่หรือ ขนาดอาหารยังเปลี่ยนเมนูไม่ซ้ำจำเจเลย นับประสาอะไรกับเรื่องสเปคผู้หญิง

เจอของแรงมาเยอะแล้ว ลองมาทางอ่อนหวานบ้างก็น่าสนใจไม่ใช่น้อย

ตลอดมื้ออาหาร ชายหนุ่มไม่ได้คิดไปเองว่าเด็กสาวลอบมองเขาบ่อย รู้แหละน่าว่าเขามันหล่อจนเกินจะห้ามใจไหว แต่น้องจ้องบ่อยๆ แบบนั้น จะโดนพี่หมายตัวเอานะ

“คุณมาร์ตินจะกลับแล้วใช่ไหมครับ ถ้าไม่รบกวนจนเกินไปฝากไปส่งลูกสาวผมหน่อยได้ไหม คอนโดของน้องนาโนอยู่ทางผ่านคุณพอดี” ท่านนพดลกล้าฝากฝังลูกสาวตัวเองกับผู้ชายอย่างมาร์ตินทั้งที่กิตติศัพท์เรื่องความเจ้าชู้ออกจะดัง ที่ทำแบบนี้ท่านก็มีเหตุผลของตัวเอง ซึ่งมาร์ตินดูออกหากแต่ไม่ได้ตอบปัดปฏิเสธ

กดสายตามองใบหน้าจิ้มลิ้มของนาโน เด็กมันก็น่าเอ็นดูดีเหมือนกันนี่หว่า

“ได้ครับไม่มีปัญหา” เขาไม่ใช่คนแล้งน้ำใจ นี่ก็ลูกสาวเพื่อนร่วมงานทั้งคน อีกอย่างเบาะที่นั่งยังมีเหลือเฟือ

“นาโนไปกับคุณเขานะลูก ถึงคอนโดแล้วโทรหาป๊าด้วยนะ”

“ค่ะปะป๊า” เด็กสาวหอมแก้มบิดาก่อนจะแยกตัวออกมาเมื่อท่านนพดลเดินกลับเข้าห้องอาหารไปตามเดิม

“ต้องขอโทษที่รบกวนด้วยนะคะ นาโนจะกลับเองก็ได้แต่ปะป๊าไม่ยอมให้นั่งรถโดยสาร”

“ไม่เป็นไร ช่างเถอะ ไหนๆ ก็กลับทางเดียวกัน”

“ขอบคุณนะคะคุณมาร์ติน” เด็กสาวกล่าวด้วยรอยยิ้มจริงใจ มาร์ตินมองแล้วนึกเอ็นดูแก้มแดงๆ ของเธอ เด็กมันน่ารักจริงๆ นะ

“เรียกเฮียสิ”

“คะ?”

“เรียกฉันว่าเฮียตินก็พอ ไม่ต้องเรียกคุณหรอก”

เสี้ยววินาทีหนึ่งนาโนมองผู้ชายข้างกายด้วยสีหน้าพึงพอใจ ยิ้มแก้มแทบปริ “ก็ได้ค่ะ..เฮียติน” ก่อนจะช้อนสายตาใสซื่ออ่อนหวานมองเขา

มาร์ตินยิ้มมุมปาก…ยังยืนยันคำเดิมว่าเด็กมันน่าเอ็นดู