ตอนที่ 3/2 ขิงก็ร่า ข่าก็แรง

แทกซี่วิ่งฉิวไปบนท้องถนนที่มีรถราสัญจรไม่แน่นหนามากนัก ปลายทางคือโรงแรมของคิเรย์ที่เธอใช้พักหลับนอนขณะอยู่กรุงเทพฯ ซึ่งวันพรุ่งนี้ก็ต้องเดินทางกลับต่างจังหวัดแล้ว ยังมีงานมีการให้ต้องทำ แค่ที่ถ่อมาฉลองวันเกิดให้มาร์คัสก็ถือว่าเสียเวลาทำมาหากินไปพอสมควร

แต่อย่างที่เคยบอก..เพื่อผู้ชายทำได้ทุกอย่าง

บรรยากาศในรถมีเพียงเพลงลูกทุ่งของพี่คนขับ ดังคลอเคล้าไม่ให้เงียบจนเกินไป ระหว่างคนทั้งสองยังคงดูอึมครึมราวมีหมอกสลัวๆ ปกคลุม ต่างนั่งเงียบกันมาตลอดทาง

แล้วจู่ๆ มาร์ตินก็เลือกเป็นคนทำลายความเงียบนั้นทิ้ง

“ถามอะไรหน่อยเถอะ เธอเข้าไปทำอะไรในห้องพี่ชายฉันวะ จะพยายามไม่คิดในแง่ลบก็ได้ถ้ามีคำตอบดีๆ ให้ เอาจากใจจริงเลยนะ ไม่ตอแหล”

ซาร่าห์พ่นลมหายใจอึดอัดทิ้งเมื่อเจอคำถามนั้น

“บอกไปจะเชื่อปะล่ะว่าที่หนูเข้าห้องเฮียคัสเพราะจะเอาเป๋าตังค์ไปคืน ไม่ได้คิดเรื่องอกุศลแบบที่เฮียกล่าวหามาสักหน่อย คำตอบนี้จากใจจริง ไม่ตอแหล” เพราะคนอย่างเธอตรงไปตรงมาอยู่แล้ว

“ถ้าเอาเป๋าตังค์ไปคืนไอ้คัสจริงแล้วทำไมไม่รีบออกจากห้องวะ เธอจะไปนอนทำบื้ออะไรบนเตียงมัน ไม่รู้เหรอว่าตอนไฟดับฉันแยกไม่ออก คลำโดนใครก็เอาหมดนั่นแหละ” ดูเขาพูดเข้าเถอะ จะไม่ให้เธอด่าว่าทุเรศได้ยังไง

หากแต่ส่วนหนึ่งมันก็มาจากความผิดเธอเหมือนกัน จะโบ้ยให้เขาผิดเต็มๆ คนเดียวคงไม่ถูกนัก

“หนูเมา”

“เธอเมา?”

“ก็หยิบเหล้าที่เฮียคัสเก็บไว้ในตู้กินหมดไปขวดนึง เมาแล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไปนอนบนเตียงได้ไง ตื่นมาอีกที..” เธอมองเขาหัวจรดเป้ากางเกงแล้วถอนหายใจทิ้งอย่างคนหมดสิ้นหนทาง

“ก็นั่นแหละ”

อย่างนี้นี่เอง มิน่าล่ะเมื่อคืนตอนเขารุกรานริมฝีปากอีกฝ่ายถึงได้กลิ่นละมุดหึ่ง หากแต่ทุกอย่างมันดีมากจนเขาไม่นึกสงสัยอะไรเลย

“เฮียเลิกถามหนูเรื่องนี้เหอะ ไม่อยากพูดถึงมันแล้วว่ะ” เธอส่ายหน้าพร้อมโบกไม้โบกมือด้วยท่าทีเอือมระอาเต็มทน ผิดคาดจากที่มาร์ตินคิดไว้เยอะ

“ฉันเปิดซิงเธอนะ ไม่คิดจะโวยวายหน่อยเหรอ” คำพูดมาร์ตินทำลุงคนขับแทบสำลักน้ำลาย หนุ่มสาวสมัยนี้มันยังไงกัน กล้าพูดเรื่องอย่างว่าต่อหน้าคนไม่รู้จักได้หน้าตาเฉย

“จะโวยวายให้ได้อะไร เสียไปแล้วมันเอากลับมาไม่ได้สักหน่อย” ซาร่าห์ตอบกลับไม่ยี่หระ

เออดี แปลกคนพิลึก

“ก็คิดว่าจะเรียกร้องให้ฉันรับผิดชอบ แต่บอกไว้เลยนะ ฉันไม่ทำแบบนั้นแน่”

“โอ้ยยย ก็รู้อยู่หรอกว่าเป็นพวกชอบไข่แล้วทิ้ง หนูก็ไม่อยากให้เฮียมารับผิดชอบอะไรเหมือนกัน แหมมม..แค่คืนเดียวไม่ได้ทำให้หนูติดใจขนาดนั้นหรอกน่า” ปากว่าไปทั้งอย่างนั้นแม้ใจจริงจะจำทุกสัมผัสที่ทำกับเธอได้

จริงๆ มันก็ดีนะ ดีมากเลยล่ะ ครั้งแรกของเธอไม่แย่เลย แต่มันจะดีกว่านี้ถ้าไม่ใช่เขา

มาร์ตินขัดใจกับประโยคของซาร่าห์ที่บอกว่าแค่คืนเดียว ไม่ทำให้เธอติดใจขนาดนั้น แล้วมันต้องขนาดไหนล่ะวะ

ใหญ่เท่าสากกะเบือ ลีลาเด็ดดวง จำได้ว่าเธอขึ้นสรรค์ครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะเขาด้วยซ้ำ ยังมีหน้ามาบอกว่าไม่ติดใจ

เอาเถอะ..เขาจะถือซะว่าแต้มบุญเธอหมดแต่เพียงเท่านี้ แม้มันเป็นตัวเขาเองที่ยังลืมรสชาติหวามไหวของเมื่อคืนไม่ลง แต่เพราะเป็นซาร่าห์ จะถือซะว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน

ความรู้สึกดีฉิบหาย วิเศษโคตรๆ จนอยากซ้ำหลายรอบ จะสลัดทิ้งแม่งให้หมด เดี๋ยวกูจะหาคนใหม่มาซ้ำรอยแม่นี่เอง

จากนั้นในรถก็เงียบมาตลอดทางจนส่งเธอถึงหน้าโรงแรม ไม่มีการร่ำลาอะไรทั้งนั้น เปิดประตูได้ซาร่าห์รีบสับขาเดินชิ่งหนีอย่างไว แท็กซี่ขับออกจากตัวโรงแรมรวดเร็วตามคำสั่งของมาร์ตินเช่นกัน

ห้องชั้นบนสุดของโรงแรมหรูติดชานเมือง ซาร่าห์ได้พักห้องวีไอพีแบบไม่ต้องจอง ไม่ต้องจ่ายเพราะเป็นถึงน้องรักของมุกดาแฟนเจ้าของโรงแรมอีกที

วาสนาของเธอคงได้พึ่งใบบุญมุกดาตลอดไป หากไม่มีเพื่อนรุ่นพี่คนนี้เธอคงไม่ได้สิทธิ์พิเศษอะไรหลายๆ อย่างแบบที่คนอื่นไม่มีและต้องแย่งชิงกัน

ถึงอย่างไรเธอก็พึงระลึกไว้เสมอว่าตัวเองอยู่ชนชั้นไหน พวกเขาอยู่ชนชั้นไหน ไม่เคยใช้อภิสิทธิ์คำว่าน้องรักของมุกดาถีบตัวเองให้ดูสูงส่งทัดเทียมพวกเขา

ความเหนื่อยล้าอัดแน่นทั้งสีหน้าและร่างกาย มาถึงห้องอยากล้มตัวนอนหลับยาวๆ แบบที่ไม่ต้องคิดอะไร หากแต่เอาเข้าจริง ใจเธอยังวนเวียนกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน จะข่มตานอน หน้าของมาร์ตินยังลอยวะวาบให้หัวเต็มไปหมด

“ฮึ่ยยย! ตามหลอกหลอนเก่งเหมือนผี” หงุดหงิดจนนั่งดึงทึ้งหัวตัวเองเหมือนคนเสียสติ จังหวะพอดีกับที่มุกดาเปิดประตูเข้ามาเห็น เธอได้รับแจ้งจากพนักงานหน้าฟรอนต์ว่าหากซาร่าห์กลับมาโรงแรมให้รีบรายงายทันที

“เป็นอะไรไป แล้วเมื่อคืนหายไปไหนมา”

“เจ้..” หญิงสาวชะงักนิ่งเมื่อเจอสายตาเยียบเย็นที่เพื่อนรุ่นพี่ใช้มองเธอ

ซาร่าห์ไม่เคยมีความลับกับมุกดาเลย มากกว่าฐานะรุ่นพี่รุ่นน้องหรือคนเคยทำงานด้วยกัน คงเป็นความสัมพันธ์เหมือนคนในครอบครัวที่พร้อมจะรับฟังอีกฝ่ายหรือระบายเรื่องราวต่างๆ ให้ฟัง

ซาร่าห์เลือกทำอย่างนั้น เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่มันสุมแน่นในอกให้มุกดาฟังด้วยน้ำเสียงที่เดี๋ยวก็เศร้าบ้าง เดี๋ยวก็โกรธบ้าง เอาซะตามอารมณ์ไม่ถูก

“เรื่องทั้งหมดมันก็เป็นแบบนี้แหละเจ้ จากแค่จะเอาเป๋าตังค์ไปคืนเฮียคัส กลายเป็นหนูพลาดโดนเฮียตินเปิดซิงเฉยเลย” สีหน้ากราดเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นเซ็งจัดหลังเล่าทุกอย่างจบ

มุกดาไม่รู้จะอึ้งประโยคไหนของน้องมันก่อนดี ถึงขั้นที่ว่ายกมือตบหน้าตัวเองเพราะอาจฝันไป น้องมันยื่นมือมาจะช่วยตบให้อีกแรงด้วยซ้ำ

“เจ้พอจะนึกภาพตอนตื่นออกเลยว่ะ”

“หนูกรี๊ดลั่นห้องอะเจ้ มันแบบ..ไม่ถึงกับรังเกียจสัมผัสเขานะ แต่ทำไม๊..ทำไมต้องเป็นเฮียติน” ท่าทางหัวเสียของซาร่าห์พลอยทำให้มุกดาเห็นใจ

“หรือจะเหมือนคำโบราณที่ว่า เกลียดอะไรมักได้อย่างนั้น” เกลียดกันมากก็เลยได้กันเองแบบนี้น่ะเหรอ

ซาร่าห์ลูบแขนตัวเองเพราะขนลุก

“งั้นหนูคงต้องเปลี่ยนไปชอบเขาเหรอมันถึงจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น หนูคงได้กัดลิ้นตายแน่ๆ”