Mag-log in“ก็มันร้อนหนิ” “ที่ร้อน ไม่ใช่เพราะอากาศใช่ไหม” เขายิ้มมุมปาก รู้ว่าเธอต้องการอะไรแค่ไม่กล้าเริ่มก่อนเท่านั้น ส่วนเขายังคงรักษาสัญญาได้ดีเขาจะไม่ทำอะไรเธอ ตราบใดที่เธอไม่พร้อม “หมายถึงอะไรคะ” “ป่าว นอนเถอะ” เขาสวมกอดเธอไว้แน่นก่อนจะหลับตาลง “พลึ๊บบบ” ร
“ความจริงคือ....ฉันแอบชอบเธอมาตั้งนานแล้ว หลงรักเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ขี้แย ร้องไห้ขี้มูกโป่งทุกวัน ก็อย่างว่า ฟังดูเหมือนตลก ใครจะไปคิดว่าหลงรักเด็กคนนี้ได้ที่สำคัญเธอยังเด็กมากๆ ได้เจออีกทีตอนอายุ 14 ที่ญี่ปุ่น ได้อยู่กับเธอในวันหิมะแรกด้วย โคตรมีความสุขเลย ตอนนั้นเธอกำลังโตเป็นสาวเห็นครั้งแรกแอบตกใจ
“ใช่ครับ ปราบพยศหงส์ได้สำเร็จแล้ว หงส์เป็นหงส์ที่สง่างาม ทั้งแข็งและแกร่งในเวลาเดียวกัน เธอมีความยุติธรรมตัดสินทุกอย่างบนความถูกต้อง ถ้าพ่อยังอยู่ต้องภูมิใจในตัวเธอมากๆ ” “ป๊าคะ ปราบไม่ได้พยศหงส์สำเร็จนะคะ หงส์ต่างหากที่พยศปราบ” “ปราบพยศหงส์ต่างหาก” “หงส์ พยศ ปรา
“คุณหมอคะ คนไข้ที่ถูกแทง เป็นยังไงบ้างคะ” ทันทีที่หมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน หงส์รีบวิ่งหน้าตั้งเข้าไปถามไถ่อาการทันที เธอคาดหวังว่าจะได้ยินคำตอบที่ทำให้สบายใจ “หมอเสียใจด้วยนะครับ คนไข้เสียเลือดไปเยอะ หมอช่วยเต็มที่แล้วไม่สามารถยื้อชีวิตได้จริงๆ” แต่มันไม่เป็นอย่างที่คิดหงส์ไม่อยากเชื่อ
“มาขอฉันทำไม ถ้าเขาอยากไปก็เชิญ” หงส์แสดงสีหน้าท่าทางไม่พอใจแต่ต้องรีบเก็บอาการ “ว่าไง จะไปอยู่กับฉันไหม” ชุนถาม ปราบคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าเธอไม่ต้องการฉันแล้ว ก็ไม่รู้จะอยู่ทำไม” หงส์อ้าปากค้าง ทำตาโต ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากเขา ไหนก่อนหน้าบอกว่าอยากอยู่กับเธอนักหนา ยอมกร
“คนใจร้าย” เขาต่อว่าเธอ ทั้งที่คำนั้นมันควรหลุดออกจากปากเธอไม่ใช่เขา “ใครกันแน่ที่ใจร้าย” หงส์กัดฟัน แววตามีความโกรธแค้น “ถ้าพี่ตายไป หงส์จะเสียใจไหม” เขาถาม “ไม่” พูดจบเธอสะบัดแขนเขาออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะเดินจากไปไม่หันกลับมา ปราบได้แต่มองดูแผ่นหลังผู้หญิงที่เ
“ครูครับฟังอยู่ไหม” เจียลี่ที่กำลังเหม่อลอยถูกลูกศิษย์เรียกดึงสติ“วะ ว่าไงนะคะ” ชุนวางปากกาลงบนสมุดก่อนจะเท้าคางจ้องหน้าครูสอนพิเศษทำเอาคนโดนจ้องไปแทบไม่เป็นต้องกระแอมแก้เขิน“ไหนง่ายมาก จะทำให้ดู” เธอดึงสมุดหยิบปากกาขึ้นมาทำโจทย์เลขคณิตให้ลูกศิษย์ดูเป็นตัวอย่าง แต่ทว่าชุนไม่มองดูในสิ่งที่เธอทำเลยส
“เงียบทำไม ร้องออกมา!” คราวนี้ปราบตะคอกเสียงดัง หงส์มีอาการหายใจไม่ทั่วท้อง เธอพยายามหายใจเข้าลึกๆ หายใจออกยาวๆ แต่ยังรู้สึกเหมือนหายใจไม่อิ่ม หน้ามืดเหมือนจะวูบอยู่ตลอดเวลา“ปะ ปะ..ปล่อย ฉะ ฉันนะ” คนกลัวความสูงเปล่งเสียงตะกุกตะกัก ปราบดันตัวเธอให้โน้มไปข้างหน้ามันทำให้เธอผวาหนักกว่าเดิม
ตอนที่ 10บทลงโทษคนอวดเก่ง“เธอส่งคนไปทำร้ายฉันทำไม” ประโยคแรกที่เจียลี่พูดออกมา“อะ อะ อย่ากล่าวหาคนอื่นโดยที่ไม่มีหลักฐานสิคะอาจารย์” หงส์กอดอกเดินเข้าไปประจันหน้า ปราบรีบคว้าแขนคนของเขาให้ไปยืนด้านหลัง หงส์การกระทำนั้นก่อนจะหลุดขำออกมา“อะไรกันเป็นคนของฉันแท้ๆ ดันไปปกป้องคนอื่น อืมมม แบบนี้ตัดเงิ
“ไอ้..อะ อ้อ ปราบเรายกเลิกที่เดิมพันกันเถอะนะ ฉันแค่พูดเล่น” เกือบหลุดปากเรียกเขาว่าไอ้ ยังดีที่ยั้งปากทัน“เอาสิ จะได้บอกทุกคนว่าลูกสาวเจ้าพ่อไม่มีสัจจะ”“โอ๊ยย! กัดทำไมเป็นหมาบ้าหรอ” หงส์ทนไม่ได้อีกต่อไป เธอกัดไหล่เขาอย่างแรง จนปราบร้องเสียงหลง“อ้าว นี่ฉันเผลอกัดหรอ โทษทีไม่ได้ตั้งใจ” คนโดนกัดยิ้







